Tangled

Captions synched to Tangled.2010.TS.LU

* = เพลงหรือดนตรีนะคะ

นี่คือเรื่องราวว่าผมตายได้อย่างไร

ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ มันจริงๆแล้ว เป็นเรื่องที่สนุกด้วยซ้ำ อันที่จริง มันไม่ใช่เรื่องของผมหรอก

นี่คือเรื่องราวของผู้หญิงที่ชื่อว่า ราพันเซล

และมันก็เริ่มต้น เพราะดวงอาทิตย์

เอาล่ะ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว แสงแดดหยดหนึ่งได้ตกลงมาจากสวรรค์

และจากแสงแดดหยดนี้ ได้เกิดมาเป็น ดอกไม้วิเศษสีทอง

มันสามารถรักษาโรค และอาการบาดเจ็บ

โอ คุณเห็นหญิงชรา \ ตรงนั่นไหม

คุณอาจจะอยากจำเธอไว้

เธอค่อนข้างจะมีความสำคัญ

อืมม์ หลายศตวรรษผ่านไป และ ขอข้ามๆไปหน่อยนะ ก็เกิดอาณาจักรขึ้น

อาณาจักรนี้ปกครองด้วย ราชาและราชินีอันเป็นที่รัก

และราชินี เอ่อ พระองค์ กำลังทรงพระครรภ์

พระองค์ทรงประชวร

ประชวรอย่างหนัก

เวลาของพระองค์กำลังหมดลง

และนั่นคือเวลาที่คนส่วนมากเริ่ม มองหาปฏิหาริย์

หรือในกรณีนี้ ดอกไม้วิเศษสีทอง

อ้า ผมบอกแล้วว่า เธอ สำคัญ

คุณเห็นไหม แทนที่จะแบ่งปัน \ ของขวัญจากดวงอาทิตย์ด้วยกัน

ผู้หญิงคนนี้ มาเธอร์โกธเทล เธอกักเก็บพลังรักษาของดอกไม้ไว้

และใช้มันคงความสาว มาเป็นเวลาหลายร้อยปี

ที่เธอต้องทำก็แค่ ร้องบทเพลงเพลงหนึ่ง

*ดอกไม้ส่องประกาย \ จงเผยถึงพลังเธอ*

*ย้อนคืนเวลา \ นำสิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้ากลับมา*

*สิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้า

เอาสั้นๆนะ เธอร้องเพลงให้มัน เธอกลายเป็นสาวอีกครั้ง น่ากลัว ใช่ไหม?

ฟลินน์: มนต์วิเศษของดอกไม้สีทอง เยียวยาราชินี

เด็กหญิงที่แข็งแรง เจ้าหญิงก็ประสูติ

พร้อมกับผมงดงามสีทอง

ผมจะบอกใบ้ให้นะ

นั่นแหละราพันเซล

เพื่อฉลองการประสูติของเจ้าหญิง ราชาและราชีนี ปล่อยโคมลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

และสำหรับช่วงเวลานั้น ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ

แล้วมันก็จบลง

*ดอกไม้ส่องประกาย จงเผยถึงพลังของเธอ*

*ย้อนคืนเว...* ฮ้า!

โกธเทลบุกเข้าปราสาทและขโมยตัว เด็กหญิงไป แล้วซะหยั่งงั้น เธอก็หายไป

ทั่วทั้งอาณาจักรเฝ้าหา แต่พวกเขาไม่เคยพบตัวเจ้าหญิง

เพราะลึกเข้าไปในป่า

ภายในหอคอยที่ถูกซ่อนไว้

โกธเทลเลี้ยงเด็กหญิง \ ขึ้นมาในฐานะลูกของเธอ

*...นำกลับสิ่งที่สาบสูญ นำสิ่งที่ ครั้งหนึ่งเป็นของข้ากลับมา สิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้า*

โกธเทลได้ดอกไม้วิเศษดอกใหม่

แต่ครั้งนี้เธอมุ่งมั่น ที่จะซ่อนมันไว้

ทำไมหนูถึงออกไปข้างนอกไม่ได้?

โลกภายนอกเป็นสถานที่ที่อันตราย

เต็มไปด้วยผู้คนที่โหดร้ายและเห็นแก่ตัว

-ลูกต้องอยู่ที่นี้ ที่ๆลูกจะปลอดภัย เข้าใจไหมจ๊ะ ดอกไม้น้อย -ค่ะ แม่

ฟลินน์: ทว่ากำแพงที่กักขังดอกไม้ไว้ ปกปิดไม่ได้ทุกอย่าง

วันเกิดของเธอในทุกๆปี ราชา และราชินีปล่อยโคมลอยเป็นพันๆ ไปในท้องฟ้า

ด้วยหวังว่าสักวันหนึ่ง เจ้าหญิง ที่หายไปของพระองค์ จะกลับมา

ฮ้า!

ฮืมม์ ฉันเดาว่า ปาสคาล คงไม่ได้ซ่อนอยู่ตรงนี้สินะ

ได้ตัวล่ะ

นั่นก็ครั้งที่ยี่สิบสองสำหรับฉัน

เล่นกันอีกรอบไหม จะได้เป็นยี่สิบสาม จากสี่สิบห้า

ก็ได้ เจ้าอยากทำอะไรล่ะ

เออ ไม่คิดแบบนั้นจ้ะ

ฉันชอบอยู่ข้างในนี้ เจ้าก็เหมือนกัน

มาเถอะน่า ปาสคาล ในนี้ มันไม่แย่ขนาดนั้นเสียหน่อย

ราพันเซล เจ้าหญิงผมยาวกับโจรซ่าจอมแสบ

*เจ็ดโมงเช้า ตื่นมาเหมือนทุกๆวัน*

*เริ่มทำงาน ฉันกวาด พื้นจนสะอาดเอี่ยม*

*ขัดพื้น เคลือบ ซักผ้า ถูพื้น และขัดเช็ด*

*กวาดอีกรอบ กว่าจะเสร็จ ก็เกือบเจ็ดโมงสิบห้า*

*อ่านหนังสือซักเล่ม เอ๊ะ หรือสองสามเล่มดี*

*ฉันจะเพิ่มภาพอีกหน่อย ลงในที่เก็บส่วนตัว*

*ฉันเล่นกีตาร์ ทักนิต ทำอาหาร แล้วก็ทั่วๆไป*

*เฝ้าสงสัยว่าเมื่อไหร่กัน ที่ชีวิตฉันจะเริ่มต้น*

*และหลังจากเที่ยง ก็เล่นตัวต่อ ปาลุกดอกและอบขนม*

*เปเปอร์มาเช่ บัลเล่ต์นิดหนึ่ง และหมากรุก*

*ปั้นหม้อ พากย์เสียง และหล่อเทียน*

*ยืดเส้นยืดสาย นั่งสเกตช์ภาพ ปีนป่าย เย็บเสื้อผ้า และฉันจะอ่านหนังสืออีกรอบ*

*ถ้ายังมีเวลาเหลือ ฉันจะวาดภาพบนผนัง อีกซักนิด มันมีที่เหลืออีกน่า ฉันแน่ใจ

*และฉันจะแปรง แปรง แปรง และแปรงผม*

*ติดอยู่ในที่เดิมๆ ที่อยู่มาโดยตลอด*

*และก็ได้แต่สงสัย สงสัย และสงสัย...*

*เมื่อไหร่ชีวิตฉันถึงจะเริ่มต้น*

*คืนวันพรุ่งนี้ แสงสว่างจะบังเกิด*

*เหมือนทุกครั้งในวันเกิดของฉัน ทุกๆปี*

*ข้างนอกนั่นเป็นอย่างไรนะ ตรงที่พวกมันส่องแสง*

*ตอนนี้ฉันก็โตแล้ว แม่ อาจจะปล่อยให้ฉันไป*

ว้าว !

ฉันยอมชินกับวิวแบบนี้

-ไรเดอร์ มาเถอะ -แปปนึง

อืมม์ ฉันชินกับมันแล้ว หนุ่มๆ ฉันอยากได้ปราสาท

เราทำงานนี้เสร็จ นายจะ ซื้อปราสาทของตัวเองได้

โอ ไข้ละอองฟางหรอ?

ช่าย

ฮ่ะ

เดี๋ยว เดี๋ยว เฮ้ หยุดนะ!

นายถึงภาพฉันในปราสาท ของฉันเองไม่ออกหรอ

เพราะ ฉันเห็นภาพชัดเลยล่ะ

โอ สิ่งที่พวกเราได้ประสพ แล้วนี่เพิ่งแปดโมงเช้าเองนะ

สุภาพบุรุษ วันนี้เป็นวันที่ยิ่งใหญ่นัก

วันนี้แหละ วันนี้\ เป็นวันที่ยิ่งใหญ่มากนะ ปาสคาล

ฉันจะทำมันเสียที

ฉันจะขอท่าน -ราพันเซล!

ปล่อยผมของลูกลงมา

ถึงเวลาแล้ว

ฉันรู้ ฉันรู้ เอาน่า อย่า ให้เธอเห็นเจ้านะ

ราพันเซล แม่ไม่ได้สาวขึ้นเลย ข้างล่างนี้นะ

มาแล้วค่ะ แม่

สวัสดี ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ แม่

โอ ราพันเซล ลูกทำอย่างนี้ ได้ทุกวันได้อย่างไรนะ

ไม่พลาดเลย มันดูช่าง น่าเหนื่อยโดยแท้ ลูกรัก

โอ ไม่หนักหนาอะไรหรอกค่ะ

งั้นแม่ไม่รู้ทำไมถึงใช้เวลา นานนัก

โอ ที่รัก แม่แค่แหย่เล่นเฉยๆ

ค่ะแม่ แม่ อย่างที่แม่รู้ พรุ่งนี้เป็นวันที่ยิ่งใหญ่

ราพันเซล มองกระจกสิจ๊ะ รู้ไหมว่าแม่เห็นอะไร

แม่เห็น หญิงสาวที่แข็งเกร่ง มั่นใจ และสวยงาม

โอ ดูสิ ลูกก็อยู่ในนั้นด้วย

ตกลงค่ะ แม่ อย่างที่หนูพูด วันพรุ่งนี้

ดอกไม้น้อย แม่รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยนะ

ร้องเพลงให้แม่ได้ไหมจ๊ะ

- แล้วเราค่อยคุยกัน -โอ! แน่นอนค่ะ แม่

\ *ดอกไม้ส่องประกาย จงเผยถึงพลังเธอย้อนคืนเวลา \ นำสิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้ากลับมา*

*เยียวยาที่บาดเจ็บ แปรเปลี่ยนโชคชะตา \ รักษาสิ่งสาบสูญ นำสิ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นของข้ากลับมา*

- ราพันเซล! - งั้น แม่คะ

ก่อนหน้านี้หนูพูดไปว่าพรุ่งนี้จะ เป็นวันที่สำคัญ และแม่ไม่ได้ตอบกลับเสียเท่าไหร่

งั้นหนูจะบอกแม่เอง มันคือวันเกิดหนูค่ะ!

ทาด้า!

ไม่ ไม่ ไม่ เป็นไปไม่ได้

แม่จำได้แจ่มแจ้งชัดเจน วันเกิด ของลูกน่ะมันเมื่อปีที่แล้ว

นั่นคือเรื่องที่น่าขำเกี่ยกับวันเกิด มันแบบว่ามีขึ้นทุกปีค่ะ

แม่คะ หนูจะอายุสิบแปดแล้ว

และหนุอยากถามแม่ ของที่หนูอยากได้สำหรับวันเกิดปีนี้

อันที่จริงหนูอยาก(พึมพำ)...

ราพันเซล ชอที เลิกพึมพำได้แล้ว

ลูกก็รู้ว่าแม่รู้สึกยังไงกับการพึมพำ

บลาบลาบลา...บลา มันน่ารำคาญจะตาย

แค่แหย่เล่นน่ะ ลูกน่ารักจะตาย แม่รักลูกมากนะ เด็กน้อย

โอ หนูอยากดูแสงที่ลอยได้

- อะไรนะจ๊ะ? -อา..

คือ หนูหวังว่าแม่ จะพาหนูไปดูแสงลอยได้

หนูทำแผนที่ดวงดาวและมัน คงที่ทุกครั้ง

แต่นี่ มันเกิดขึ้นในวันเกิดหนู ทุกๆปีค่ะ แม่

แค่เฉพาะวันเกิดหนู

และหนูอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า

มันมีขึ้นเพื่อหนู

หนูต้องเห็นมันค่ะ แม่ จะไม่ได้แค่จากหน้าต่างห้อง

แต่ด้วยตาหนู ที่นั้น

หนูต้องรู้ให้ได้ว่ามันคืออะไร

ลูกอยากออกไปข้างนอกหรือจ๊ะ

ทำไมละ ราพันเซล

ดูตัวลูกสิ เปราะบางราวกับดอกไม้

*เพียงต้นอ่อน เพิ่งแตกหน่อ*

*รู้หรือไม่ ทำไมเราถึงอยู่เพียงในหอคอย* -หนูรู้ค่ะแม่ แต่ว่า...

*ใช่แล้วจ้ะ เพื่อให้ลูกพ้นภัย และเป็นสุข ที่รัก*

*คิดว่าแม่คงรู้ว่าวันนี้จะมาถึง*

*รู้ว่าอีกไม่ช้าลูกจะอยาก ผละจากรัง*

*อีกไม่ช้า แต่ไม่ใช่เดี๋ยวนี้ แม่รู้ดีจ้ะ*

*แม่รู้ดี*

*ฟังแม่สิจ้ะ*

*โลกภายนอก ช่างน่ากลัว*

*แม่รู้ดี*

*ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง บางอย่าง จะผิดพลาด แม่มั่นใจ*

*อันธพาล นักเลง ดอกไม้มีพิษ ทรายดูด*

*สัตว์ร้ายและงูพิษ โรคระบาด ใช่จ้ะ*

*แมลงตัวมหึมา ผู้ชายที่มีฟันแหลมคม*

*และหยุดดีกว่านะจ๊ะ หนูทำให้แม่กลุ้มเปล่าๆ*

*แม่อยู่นี้แล้วจ้ะ แม่จะปกป้องลูกเอง

*ที่รัก แม่แนะนำหยั่งงี้นะ*

*ข้ามเรื่องนี้ไปดีกว่า อยู่ที่นี้กับแม่เถอะ*

*แม่รู้ดีที่สุดจ้ะ*

*แม่รู้ดีที่สุด เชื่อแม่ของหนูสิจ้ะ*

*ด้วยตัวคนเดียว ลูกไม่อาจรอดพ้น*

*แต่งตัวไม่พร้อมเหมาะ ไม่มีวุฒิภาวะและซุ่มซ่าม*

*ขอที พวกเขากินลูก ทั้งเป็นแน่ๆ

*หลอกง่าย ใสซื่อ \ น่าชังเสียขนาดนี้*

*มึนมึนและอา.. เพ้อฝันน้อยๆ*

*บวกกับ แม่เชื่อว่านะ เริ่มอวบนิดๆ*

*ที่แม่พูดนี่ย เพราะว่ารักนะจ๊ะ

*แม่เข้าใจ แม่อยู่นี่เพื่อช่วยลูก*

*และแม่ขอแค่อย่างเดียว*

- ราพันเซล -คะ

อย่าได้ขอที่จะทิ้งหอคอยนี้ไปอีก

ค่ะ แม่

อา.. แม่รักลูกมากนะจ๊ะ

หนูรักแม่มากกว่าค่ะ

แม่รักลูกมากที่สุด

และอย่าลืม

*ลูกจะเสียใจในภายหลัง*

*แม่*

*รู้ดีจ้ะ*

ลาก่อนจ้ะ แล้วเจอ กันนะจ๊ะ ดอกไม้ของแม่

หนูจะรออยู่นี่

ต้องการตัว จับเป็นหรือตาย ฟลินน์ ไรเดอร์ หัวขโมย

ไม่ ไม่ ไม่ นี่ไม่ดีเลย นี่ไม่ดี เลยจริงๆ มันแย่ที่สุดเลย

เขาวาดจมูกฉันไม่ถูกสักที

ใครสนล่ะ

เป็นนายก็พูดง่ายนี่

พวกนายดูดีชะมัด

เอานะ ดันฉันขึ้นไป แล้วเดี๋ยวฉันจะดึงนาย

ส่งย่ามมาให้พวกเราก่อน

อะไรนะ ฉันแค่...