A Perfect Enemy

SRPSKA POSLA BRATE

Al van jongs af aan was ik geobsedeerd door de zoektocht naar perfectie.

Waarschijnlijk omdat "perfectie" een woord was

herhaalden mijn architectuur professoren de hele tijd.

Tijdens mijn eerste jaren als architect,

Ik raakte geobsedeerd door het ontwerpen van mooie gebouwen, proportioneel nauwkeurig.

Maar 20 jaar geleden

Ik ging door een enorme crisis

dat deed me nadenken over de betekenis van mijn werk.

De ongemakkelijke waarheid is wat we 'architectuur' noemen

is eigenlijk ontwerpen

voor de rijkste één procent van de bevolking.

Het is niet alleen verkeerd in termen van sociale rechtvaardigheid,

maar het is ook een onhandige bedrijfsstrategie.

Vijftien jaar geleden hebben we besloten om de ontvangers van onze projecten te veranderen,

en we reisden naar Rwanda met het doel

ziekenhuizen te bouwen.

Daar vonden we een kraamkliniek die moeders ziek maakte

vanwege een foutief ontwerp. Nogal een paradox, niet?

Als we weten dat een simpele kijk op de natuur de gezondheid radicaal kan verbeteren,

waarom dan niet een ziekenhuis ontwerpen waar elk gezin zijn eigen uitzicht heeft?

Ziekenhuizen ontwerpen volgens die logica was doorslaggevend, maar...

de daadwerkelijke gemeenschap helpen om het met hun eigen handen te bouwen

was een van de meest verrijkende ervaringen van mijn hele leven.

Twintig jaar geleden,

na een ernstige persoonlijke crisis,

Ik begreep die perfectie in architectuur

gaat niet over het bouwen van mooie gebouwen.

Ik geloof echt dat geweldige architectuur kan genezen

zolang het gericht is op wat echt essentieel is en al het andere vergeet.

Zoals Antoine de Saint-Exupéry had gezegd

"Perfectie wordt niet bereikt als er niets meer aan toe te voegen is,

maar als er niets meer is om mee te nemen."

Dank u.

Hartelijk bedankt.

Hallo.

Ja, ja, natuurlijk.

Voor Concha, hier ben je.

Goed, goed, sorry, meneer.

U zult ons moeten excuseren.

Ik moet meneer Angust meenemen,

anders gaat hij zijn vlucht missen.

Hartelijk bedankt.

Kom op.

Je auto is hier.

OK.

Bedankt voor uw komst naar Parijs. Ik weet dat je het niet leuk vindt.

Hoe kon ik? Je weet niet eens wat de zon is.

Draag je hem nog steeds, Jeremy?

Ik kan haar niet vergeten, Jean.

Nou, het heeft lang genoeg geduurd. Ze heeft je 20 jaar geleden verlaten.

Misschien heb ik een vakantie nodig, wat rust.

Dat zeg ik al maanden.

Jij werkt te veel. Ga naar buiten, ontmoet mensen.

Ik moet gaan.

OK.

Neem me niet kwalijk. Hallo?

Hallo, alsjeblieft?

Hé, het spijt me dat ik u stoor,

maar eigenlijk besteedt niemand aandacht aan mij.

U gaat niet toevallig naar het vliegveld?

Nou, als het verkeer het toelaat ...wel

Dit is zo gênant, maar ik sta op het punt mijn vlucht te missen

en er is geen enkele gratis taxi.

Vind je het erg als ik mee mag rijden?

Het spijt me, ik wilde je niet lastig vallen.

Kom op, stap in.

Ja?

Ja!

O God, dank u, dank u!

Stap in. Let niet op hem.

Bedankt. Ik ben doorweekt

Ik kan dat zien.

Jeremia Angust?

Was je op mijn conferentie?

Nee. Je naam staat op dat boek in je tas. - Natuurlijk.

En uw adres in Warschau ook? - Ja, Warschau.

Ik ben Texel. Ik ben Texel Textor. Ik ben Nederlands.

Wauw.

Wat, ben je verrast door mijn naam of door het feit dat ik Nederlands ben?

Uw naam.

Ja, een beetje vreemd, denk ik.

Ja het is. Maar het heeft een mooie klank.

Nou, shit, jij bent de eerste persoon die ik heb ontmoet

die mijn naam leuk vindt.

Wist je dat die Textor... Shit!

Wat is er gebeurd? - Mijn koffer.

Je had die tas pas toen je instapte.

Hé, stop de auto, alsjeblieft!

Waarom? - Verdorie.

Ik weet waar ik het heb gelaten. Het is op de hoek waar je me oppikte.

En daar zit mijn paspoort in.

Ik heb het in de deuropening gezet om te beschermen tegen de regen.

Ga je je vlucht missen?

Ja, ik ben bang van wel. Ik kom strak met tijd .

Oké, kijk, het is goed. Ik loop terug.

Kun je een taxi nemen?

Ik heb een uur gezocht naar eentje die gratis is

Bedankt. - Ja.

Jeetje, hij had eruit kunnen komen.

Hij is net zijn fooi kwijt.

Dankjewel.

Wil je weten waarom ik Texel ben genoemd?

Ik denk dat mijn ouders Texel erg leuk vonden.

Het is in Nederland. Weet jij het?

Ik heb ervan gehoord, ja.

En mijn achternaam is Textor.

En Textor komt van het Latijnse "texere", wat weven betekent.

Het betekent dus eigenlijk woorden die met elkaar verweven zijn.

Maar, weet je, ik geef de voorkeur aan een meer grootse betekenis zoals "degene die tekst weeft".

Interessant. - Weet je, het is jammer dat ik met deze achternaam geen schrijver ben.

Je kunt altijd beginnen.

Denk je dat?

Wij zijn hier.

Ik moet rennen. Het was leuk je te ontmoeten.

Oke.

Hallo! Succes!

Shit.

Hallo, Jean. Ik kwam wat problemen tegen op weg naar het vliegveld en ik miste mijn vlucht.

Serieus, wil je dat ik kom?

Nee nee nee. Ik heb geen gezelschap nodig voor twee uur. Ik kan het aan.

Bel me als je iets nodig hebt.

Ja, oké, doei.

Geniet van je luchthaven.

Welkom in de VIP-lounge, meneer.

Dank u.

Dank u.

"Angust deed niets meer dan uitleggen"

wat we al in zijn boeken hadden gelezen. Teleurstellend."

We hebben onze vluchten gemist.

We moeten gewoon wachten.

Hoe gaat het met je boek?

Ik lees geen boek.

O ja, ik begrijp het. Ik kan ook niet lezen als er zoveel mensen in de buurt zijn.

En ik haat luchthavens. Jij niet? - Mijn excuses...

Ze zeggen dat je interessante mensen ontmoet op luchthavens,

maar weet je wat voor soort mensen je hier ontmoet?

Nee.

Welk soort?

Het zijn allemaal leidinggevenden op zakenreis,

en, zoals, een zakenreis is een volledige afwijzing van een reis zelf.

Ik denk dat ze het commerciële verplaatsing hadden moeten noemen.

Vind je niet? - Het is een interessant concept.

Ja, het is interessant,

ook al ben ik er vrij zeker van dat je hier op zakenreis bent.

Niet precies.

Nou, je bent hier zeker niet op vakantie.

De waarheid is dat ik niet echt zin heb om te praten.

Hoe brutaal. - Wat?

Ik denk dat je behoorlijk onbeleefd bent.

Ik begrijp je niet. Ik heb je hierheen gebracht en daardoor heb ik mijn vlucht gemist.

Ja, nou, ik heb de mijne ook gemist.

En nu val je me lastig.

Zoveel vijandigheid.

Wie ben je?

Oh het spijt me. Ik ben Texel. Ik ben Texel Textor. Ik ben Nederlands.

En wat wil je in godsnaam van me?

Het spijt me, maar praten is niet verboden.

Ik kan je niet tegenhouden om te praten, maar je kunt me niet dwingen om te reageren.

Oké, dan denk ik dat ik je gewoon over mij moet vertellen.

Ga je me dwingen deze lounge te verlaten?

Nee bedankt.

Waarom doe je dit?

Omdat ik er zin in heb.

En ik heb het gevoel... - me in mijn gezicht te stompen.

ik wou niet zeggen....

Dat hoeft niet. Ik kan zeggen.

Maar trouwens, fysieke straffen zijn niet legaal,

en daarbovenop een vrouw slaan,

nu, dat is vooral taboe.

Heb je een hogere ambitie dan mensen lastig vallen?

Nee.

Ik wel. - Nee, dat doe je niet.

Hoe weet je dat?

Je ziet eruit als een zakenman en verdient veel geld

is niet zo'n hoge ambitie.

Ik ben geen zakenman. Ik ben een architect.

Werkelijk?

Kijk om je heen.

Dit is mijn werk.

Wauw!

Ben jij de architect?

Zie je dat model?

En we zijn... hier?

Nee, we zijn er.

Oh... was je blij met het resultaat?

Niet precies. Het was lang geleden.

Ik heb mijn stijl door de jaren heen gepolijst,

Ik denk dat het originele ontwerp onnodige elementen, ruimtes...

Perfectie wordt niet bereikt als er niets meer aan toe te voegen is,

maar als er niets meer is om mee te nemen.

Weet je zeker dat je niet op mijn conferentie was?

IK? Niet...

Ik vind dit gebouw ongelooflijk.

Hé, laten we wat drinken.

Nee, dank je, maar ik heb veel werk te doen...

Alstublieft. Luister, ik weet dat ik je lastig viel en dat ik je je vlucht heb laten missen.

Het is niet nodig. - Laat me niet slechter voelen. Een cocktail?

Ik vat die glimlach op als een ja.

Komen.