The first 200 lines.
สรรพสิ่งทั้งหลายจงเป็นสุขเป็นสุขเถิด
ด้วยกายนี้, วาจานี้
ในชีวิตของข้ามิทางใดก็ทางหนึ่ง
เพื่อประโยชน์สุขและเสรีภาพของผองชน
แด่สรรพสิ่งทั้งหลาย
ด้วยเทอญ
เวต้า
พี่ข้า
ข้าเกิดนิมิตรนั้นอีกแล้ว
ข้านั่งสมาธิมาเป็นเวลา 500 ปี
ความเป็นอมตะใกล้เข้ามา
แต่ข้ากลับไร้ความสามารถทำให้บรรลุได้
ข้ารู้....ว่ามันเป็นความขมขื่นของท่าน
ในใจของข้านั้นว่างเปล่า
แต่กลับเหมือนมีบางสิ่งมันหายไป
เหตุใด...เมื่อข้าเข้าใกล้ความสำเร็จ มันมักจะถูกผลักออกมาเสมอ
อาจเป็นด้วยความกังวลทั้งหมดนี้ ใช่หรือไม่
หรือข้าขาดอะไรไปรึ
รับปิ่นอันนี้ไป
ปิ่นนี้...เจ้าเอาติดตัวไว้เสมอ
เจ้าไม่เคยยอมมอบมันให้กับข้า...
ตอนนี้ข้าจะมอบมันให้กับท่าน
มันจะเป็นของท่านตลอดไป
จงใช้มันซะ
ในสมัยราชวงศ์ถังมีความสับสนวุ่นวายขณะที่ยังทรงครองราชย์นั้น
ปีศาจได้เข้าครอบงำ
จักรพรรดิปรารถนามีชีวิตนิรันดร
แม่ทัพอำมหิตผู้ไร้ความสามารถ เติมเต็มความปรารถนานั้นได้
เขาจึงเกิดความเคียดแค้น
และหาทางเพื่อกลับมา เป็นที่โปรดปานขององค์จักรพรรดิอีกครั้ง
แม่ทัพออกคำสั่งให้ผู้คนจับงู
เพื่อเพิ่มพลังเต๋าของเขา
พลังแห่งความมืดจงสถิตอยู่กับข้า
ด้วยพลังของท่านจงแผ่ปกคลุมไปทั่วหล้า
พลังแห่งความมืดจงสถิตอยู่กับข้า
ด้วยพลังของท่านจงแผ่ปกคลุมไปทั่วหล้า
นักฆ่า
จับนาง
จับนาง...ตรงนี้
นางไปไหน
อยู่นี่เอง ท่านเป็นใคร
โลกนี้มันช่างน่ากลัว อยู่ที่นี่ท่านจะปลอดภัย
พวกเราอยู่ที่ไหน
หมู่บ้านนักล่างู
ข้าควรจะบอกไหมว่าท่านมาจากไหน
มีอะไรเหรอ
ท่านจำอะไรไม่ได้เลยรึ
โอ้, นั่นคือเหล่านักล่างู
หนุ่มฉวนคือผู้ช่วยชีวิตท่านเอาไว้
ฉวนรึ
พวกเราล่างูเพื่อความอยู่รอด และสร้างบ้าน
ด้วยวิธีนี้ เพราะภูเขาและป่าไม้เต็มไปหมด
รวมทั้งสัตว์ป่าและปีศาจร้ายด้วย
ข้าเป็นปีศาจ
- เด็กๆวิ่งกันระวังหน่อย - ท่านน้า
- เดี๋ยวก่อนนะ - สมุนไพรฉวน
เอาออกมาใช้
- ตัวข้าเกือบหายแล้ว - ระวัง
การจับงูเป็นงานที่เสี่ยง นางช่างดูงดงามซะเหลือเกิน
อาหัว, ช่วยหย่อนไหเหล้าลงมาที
ได้เลย, ข้างล่างรอรับด้วย
เอางูออกไป
แม่นางไปกันเถอะ
ฉวนเจ้ารั้งท้ายอีกแล้วนะ
คืนนี้ข้าจะนอนกับงู
เจ้าควรจะรีบดีกว่า
นั่นฉวน
ท่านฟื้นแล้ว
ดูโด้
เจ้าลงไปทำอะไรข้างล่างนั่น
อะไร, ไม่มีงูอีกแล้วรึฉวน
นี่เจ้าต้องการเป็นพวกเราหรือไม่
นักล่าผู้กลัวงูเอ๋ย
ถ้าหากเพียงสมุนไพรของเจ้า เอาไปจ่ายภาษีแทนได้นะ
ใครกันอยากจะได้ภาษี เมื่อยานี่เอาไว้รักษาชีวิตได้
ฉวนกลับมาแล้ว, เย้...ฉวน
พี่เอาอะไรมาด้วย
มาดูกันสิ
ใครบ้างอยากได้เจ้าสิ่งนี้
ผมอยากได้, โอ้
ส่งมันมาให้ข้า, เดี๋ยวนี้เลย
ช่วยด้วย
ช่วยข้าด้วย, พวกมันจะกินเรา
แม่สาวน้อย
ฉวนนางจำอะไรไม่ได้เลย
นี่...แม่นาง
อย่ากังวลไปเลยนะ ข้าจะพาเจ้ากลับไปยังที่ที่พบมา
ถึงแม้มันจะดูแปลกๆ
กับดักงูของเรา, มักจะตั้งไว้ตรงนั่น
เหตุใดเจ้าถูกบังคับให้จับงูละ
โลกเรานี้มันเริ่มแย่ลงไปทุกที
แถมภาษีก็เพิ่มสูงขึ้นอีกมากมาย
เราต้องจ่ายภาษีและงูให้กับท่านแม่ทัพ
เพื่อแลกกับการไม่ถูกจับไปใช้แรงงาน
ดังนั้นพวกเราทุกคนจึงตัดสินใจล่างู
มันเป็นงานที่แสนอันตราย แต่ถ้าเจ้าไม่ทำ
สิ่งแย่ๆจะตามมามากกว่านี้
ที่นั่น....มันอยู่ใต้น้ำตก
ดูโด้...ข้ารู้ว่านี่เป็นเส้นทางลัด
มันเป็นเส้นทางสำหรับเรา แม้มันจะขรุขระก็ตามที
แล้วอย่าลืมนางละ
ดูโด้
หา
เจ้ารู้จักยุทธด้วยรึ
เช่นนั้นข้าขอนำไปก่อนละกัน
ส่วนเจ้า...ใช้เวลาของเจ้าตามเดิม
ดูโด้... เราควรทำตามที่นางบอกหรือว่าไง
ฮะ
ดูโด้
กลับบ้านไปซะ
ข้าว่าข้าก็พอรู้จักยุทธเช่นกัน
นี่เจ้าต้องเดิมพันด้วยอะไร กับความเป็นอมตะละนี่
ข้าจำไม่ได้
ที่แห่งนี้คืออะไร
โอ้นี่, คือกระท่อมที่ข้าสร้างขึ้นเอง
ปกติข้าจะทำโน่นทำนี่
เช่นตากสมุนไพรให้แห้ง
เมื่อข้าได้เป็นหมอ ข้าจะได้ไม่ต้องมาจับงูไงละ
หอความโกลาหล
ทำไมเจ้าถึงเรียกมันเช่นนั้น
โอ๊ะโอว...นี่นะเหรอ
ข้าพบไอ้เจ้านี่จากแม่น้ำนะ
อ่า...ใช่....แล้วข้าก็ทำร่มด้วย
ข้าได้ยินเสียงของเจ้าดูโด้
พอข้าได้ไปดู และพบมันอยู่บนหินก้อนนั้น
ลอยอยู่กลางน้ำ
ฆ่าแม่ทัพ
แม้มันจะแลกด้วยชีวิตของเจ้าเอง
ท่านอาจารย์ นั่นคือศัตรูที่ร้ายกาจของพวกเรา
เจ้าต้องรู้จักกตัญญู
ข้ายังไม่พร้อม
เรามีกฎ
เจ้าปฏิเสธคำสั่งข้ารึไง
เจ้านึกอะไรได้บ้างแล้วรึ
มีสิ่งที่เจ้าไม่อยากจะทำบ้างหรือไม่
และเจ้าต้องหาทางทำให้จงได้
แน่นอน, มีมากมายหลายสิ่งที่ข้าเองก็ไม่อยากทำ
แต่ถ้านั่นหมายถึงชีวิต
แม้ว่าตามปกติข้าต้องการใช้ชีวิต อย่างอิสระเท่าที่อยากจะทำ
นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าศึกษาทุกอย่าง
ปรุงยา, ดาราศาตร์, ตามด้วยศาสตร์ลึกลับ
ถ้าหากชะตากรรมเจ้าถูกกำหนดเป็นหิน ชีวิตเจ้าจะเป็นเช่นไร
พลังของท่านจงแผ่ปกคลุมไปทั่วหล้า
เจ้าไหวไหม
ข้ากำลังบิน
เฮ้....ข้าบินได้
ว้า...ฮู้
นี่, นี่, ดูสิ
นี่มันสุดยอดเลย, ลมกำลังพาเราไป
ตอนนี้พวกเรากำลังบินอย่างเสรี
ว้า...ฮู้
ฉวน
ไม่เป็นไร, ข้าจับสิ่งนี้ไว้
นี่คืออะไร
ตั้งใจปีนขี้นมา ได้
เจ้า....เจ้า
ไม่
เดี๋ยวก่อน, ข้ารู้จักนาง
นักฆ่าที่ลอบสังหารท่านแม่ทัพ
นางเป็น... คนลอบสังหารท่านแม่ทัพ
มันอาจเป็นกับดัก
เร็วเข้าก่อนที่นางจะฟื้น
นั่นใคร
ปิ่นนั่นคอยสื่อสารกับข้า
เจ้าฟื้นแล้วรึ
ข้าคิดว่านี่เป็นพลังเวทย์
แต่ข้าไม่รู้วิธีใช้มัน
หยกเลอค่า
เดี๋ยวนะ
หยกเลอค่า
หยกเลอค่า
โอ้....ห้องประดิษฐ์นั่น
ห้องประดิษฐ์อะไร
ข้าเคยได้ยินมาว่า มันอยู่ในบริเวณป่าอัลมอนด์
นอกเมืองยงโจว
และพวกเขาสร้างภาชนะที่ดีที่สุดสำเร็จ
ที่ห้องประดิษฐ์เล็กๆนั่น
นี่จะต้องเป็นหนึ่งในสิ่งประดิษฐ์ของเขา ไปถามพวกเขาเกี่ยวกับมันกัน
ฉวน...ขอบคุณเจ้ามากนะ
เจ้าอย่าได้กังวลเรื่องนี้เลย
ใครจะรู้ละว่าข้าเป็นคนเช่นไร
แม้นั่นจะไม่ค่อยกระจ่างซักเท่าไหร่ ข้ารู้เรื่องนี้....
เจ้าไม่ได้ชั่วร้าย
พวกเราทหารท่านแม่ทัพ
เปิดเดี๋ยวนี้
ทุกคนจงออกมา
นายท่าน
ทหารสองคนนั้น เราควรหลบกันก่อน
อภัยให้พวกเราด้วยปีนี้งูขาดแคลน
เราทำดีที่สุดแล้ว
โลกช่างวุ่นวายและปีศาจก็เพิ่มมากขึ้น
ท่านแม่ทัพฝึกฝนเสริมสร้างทักษะ ของท่านอย่างหนัก
เพื่อปกป้องเมืองนี้
ถูกแล้วปีศาจกินเนื้อสดๆ แถมไร้ซึ่งความปราณี
พวกเรารู้สึกขอบคุณ ในความเอื้อเฟื้อของท่านแม่ทัพ
ถึงอย่างไรก็ตาม คืนนี้ข้ามาที่นี่เกี่ยวกับร่มคันนี้
มันเป็นใคร
อีกอย่างผู้หญิงที่ดูแปลกๆใส่ชุดขาว
ในหมู่บ้านนี้
ตอบท่านมา
No comments yet. Be the first to leave one.