Oslo, August 31st (Oslo, 31. august) (Oslo, 31. august)

SRPSKA POSLA BRATE

Ik herinner me dat ik op 1 mei voor het eerst in de Oslo fjord dook.

Ik weet nog dat ik zondag Oslo binnenreed met zonsondergang.

De stad was geheel verlaten.

Ik herinner me hoe hoog de bomen waren in vergelijking met die in Noord-Noorwegen.

Ik dacht nog: Dit vergeet ik niet.

Ik weet nog dat papa in de keuken rookte. Hij dronk koffie en luisterde naar de radio.

Ik herinner me Oslo niet zozeer, ik herinner me mensen.

We verhuisden naar de stad. We voelden ons bijzonder volwassen.

Ik herinner me de uren in de trams, bussen, menu's en wandelingen op eindeloze paden...

naar een of ander mythisch feest terwijl je niet wist of je welkom was.

Ik weet nog hoe vrij ik me voelde de eerste keer in Oslo.

Toen besefte ik hoe klein Oslo was.

Ik weet nog dat mamma me liet zien waar ze een kamer had gehuurd.

Nu staan er kantoren.

Elke voelbalwedstrijd die ik heb gespeeld, heb ik met m'n huidige vrienden gespeeld.

Dit heb ik te danken aan Oslo. -Ik herinner me hoe hij lachte.

De geur van zout op haar huid. -Iedereen wist zeker dat we zouden winnen.

Ik herinner me de teleurstellingen.

Ik herinner me de eerste sneeuw. -Iedereen rookte toen.

Hoe hij volhield dat 'melancholie' cooler was dan 'nostalgie'.

We hadden zeeën van tijd. -Dat m'n bed niet in de flat paste.

Ik weet nog dat ik langs z'n flat liep. -Ik had een beste vriend.

Het is nu een parkeerplaats. -Ik heb hem nooit meer gezien.

Wat zou hij nu doen? -Dat het Philips-gebouw werd gesloopt.

Oslo, 31 Augustus

Hallo. -Dag.

Word je nu high van eten, Gisle? -Rot op.

Dat gevoel had ik nooit als ik uitging.

Nu wel. Ik weet niet waarom. Want het gaat hier heel erg goed.

Maar de laatste twee maanden begin ik me echt zorgen te maken.

Want... Ik ben echt doodsbang.

Bang voor de toekomst? -Ja.

Het lijkt wel of ik in de periode zit toen ik drugs ging gebruiken.

Alsof ik emotioneel op de basisschool zit.

Dat zwarte...

gat...

Dat lijkt terug te zijn.

En de opluchting van het spuiten is verdwenen.

Dus ik twijfel sterk over hoe ik verder moet met m'n leven.

Hoe ik ermee moet leven.

Bedankt.

De afgelopen dagen heb ik geen...

Ik heb niet echt gevoelens gehad, slecht of goed.

Ik voel me moe, maar dat komt omdat ik slecht slaap.

Heb je een sollicitatiegesprek vandaag? -Ja.

Wil je daarover praten?

Daar valt niet veel over te zeggen.

Dit is voor de terugreis. Zeg dat ze via Losbyveien moeten gaan.

Taxi's uit Oslo hebben altijd moeite om ons te vinden.

Dan zie ik je als je weer terug bent.

Tot ziens en veel succes.

Hallo? -Hallo, met Anders.

Te gek. Hallo, Anders. Kom binnen.

Zie je wie dat is?

Hallo.

Ken je me nog?

Ik was in de buurt. -Leuk. Kom binnen.

Komt het slecht uit? -Nee, helemaal niet.

Lang niet gezien.

Wil je koffie, Anders? -Ja, graag.

We hebben yoghurt, sap... Een biertje?

Nee, koffie is goed.

Dank je.

Ga je bier drinken?

Hij drinkt anders geen bier met de lunch.

Hij doet stoer nu jij er bent. -Heel stoer.

Mag jij niet drinken? -Nee, maar drink zelf wat je wilt.

Heb je het programma doorlopen? -Over twee weken heb ik het achter de rug.

Heeft het geholpen? -Nou...

Is dat een trol? -Ik denk van wel.

Waarom heb je een trol getekend?

Keek je naar Anders? -Omdat ie zo groot is.

Zo groot, ja. Anders was ooit een drug-trol.

Heb je weleens gehoord van heroïne, speed, of van qat? Van kat toch wel?

Ja. -Heel goed.

Papa ging vroeger naar feesten met Anders.

Maar nu blijf ik bij jou en mama. Dat is erg leuk.

Wil je hem de tekening geven?

Is die voor mij? Dank je wel. -Alsjeblieft.

Ze mag je wel.

Er zit een jongen in dat centrum, een arme junk, die Thomas moest spelen.

Wat bedoel je? -We doen rollenspelen, psychodrama.

Het hoort bij de behandeling.

De andere bewoners spelen mensen in mijn leven, zoals m'n zus of jij.

Dus zo'n junk speelt mij?

Een junk? Hoe wordt het gedaan?

Ja, je moet improviseren. Ze staan om je heen en willen je dope geven.

'Weet je nog hoe warm dit spul je maakte?'

'Van binnen? Je kunt het roken. Spuiten is niet nodig.'

Nou, zoiets dan. Je kent het wel.

Maar die jongen die jou speelde, had niet...

Had geen goed voorbeeld? -Geen ervaring.

Ze moesten me overhalen met intellectueel gelul. Ze hadden geen idee.

'Ik heb hier echt een geweldig boek. Echt helemaal te gek. Adorno...'

Ze begrepen m'n complexiteit. -Hij pakte me in met z'n praatjes.

Ongelooflijk dat je daarvoor viel.

En het eindigt altijd op dezelfde manier. Met dezelfde woorden.

'Ik hou van je, Anders. Ik vergeef je.'

Alsof ze denken dat ze dat moeten horen.

Daar houden we over op.

Je ziet er goed uit. -Vind je?

Ik heb weinig geslapen vannacht.

Ik had m'n eerste zogenaamde 'vrije avond'.

Ik was bij Malin. Ze gaat naar Stockholm.

Malin? Ken ik haar? -Nee, onmogelijk.

Anders versiert vrouwen aan de lopende band.

Jullie kennen elkaar niet.

En ik heb medelijden met jou, terwijl jij de Zweedse vrouwtjes pakt.

Ik weet niet.

Ik was er niet met m'n hoofd bij.

Misschien verwachtte ik te veel. Ik voelde niets.

Proust zei: Verlangen willen begrijpen door naar een naakte vrouw te kijken...

is als een kind dat een klok wil demonteren om tijd te begrijpen.

Hij wil persoonlijk zijn en jij citeert. Het is geen literatuurwetenschap.

Moet ik persoonlijk zijn, omdat hij dat is? Ik heb al jaren niet met 'n Zweedse geneukt.

Dat weten we. Maar wat hij zei, was het tegendeel van jouw Proust-citaat.

Hij zei dat hij niets voelde. Luister ten minste naar wat hij zegt.

Oké, maar Proust is Proust.

Bel en ik help met de boodschappen.

Sorry.

Het is idioot.

Pardon, heb je Alberts bijtring gezien?

Nee, geen idee. Ik weet het niet.

Goed. Dag. -Dag.

Verdomme. Rebekka?

Kijk even in de koelkast. -Goed. Bedankt.

Hij krijgt tandjes. Het is dan fijn om op iets koels te bijten.

Welkom in mijn leven.

Ik zag je ouders onlangs nog. In het Frogner park.

Ze lijken nog zo verliefd op elkaar. Het is een modelpaartje.

Ze gaan het huis verkopen. -Fagerborg? Waarom?

Ze moesten heel veel geld lenen.

Ik had het zo vreselijk verknald. Pa zei dat ze het toch wilden verkopen.

Om te reizen als ze met pensioen zijn. Ze zitten nu in Nice.

Hoe zit het? Ben je er nu eventjes uit?

Ik heb straks een afspraak met m'n zus en...

Ik heb eigenlijk een sollicitatiegesprek.

Sollicitatie? Te gek.

Maar, ik weet het niet...

Als tijdelijk redactie-assistent bij Folio. -Dat is toch te gek.

Nee, dat is het niet. Ik moest. Het hoort bij het programma dat ik volg.

Nee, het is te gek. Het is als...

Als je daar een ingang hebt, ben je daar in korte tijd redacteur.

Lul niet zo.

Je bent slimmer dan zij. -Niet waar.

Wel waar. -Echt niet.

Je schreef zelf artikelen. -Zes jaar terug.

En alleen omdat ik met Knut feestte. Niet omdat ik kon schrijven.

Ik was bezorgd dat je iets zou overkomen.

Dat iemand zou bellen en zeggen: Anders nam een overdosis.

Toen Iselin wegging, wist ik dat het was afgelopen.

Dat was bijna zeker.

'Ik zal Anders verliezen.'

Ik denk dat ik afstand van je nam.

Waarom ga je niet terug naar Iselin?

Ik denk dat... Ze wil niet met me praten.

Denk je dat er niets is veranderd? -Nee.

Iselin is sterk.

Ze belde altijd als jij was verdwenen. Ze vroeg of ik je ook wilde zoeken.

Ik geef toe dat ik het opgaf na een tijdje. Maar Iselin gaf het nooit op.

Ja, dat is het nou juist. Het betekent niet genoeg voor me.

Ik keek uit naar de afspraak met Malin.

Maar toen ik haar zag, wist ik niet waarom ik ruzie had gemaakt.

Iselin is anders. Je hield van haar. -Nee, dat is niet zo.

Schei toch uit. Je was gek op haar.

Dat was toen ik begon te spuiten.

Ik heb vandaag wat geld.

Ik wilde er meteen heroïne voor kopen.

Het kwam gewoon spontaan in me op.

Naar de kliniek teruggaan is geen optie.

Het is een reflex. Je doet het niet.

Het gaat niet om de heroïne, niet echt.

Kijk mij nou. Ik ben 34 jaar en heb niets.

Ik kan niet opnieuw beginnen. Begrijp je dat niet?

Het is niet makkelijk...

Ik wil geen medelijden. -Dat weet ik.

Ik zeg alleen dat je nog van alles kunt.

Wat dan? -Van alles.

Waar dan? -Je kunt naar je familie.

Je vrienden. Je bent slim. Kom op, zeg.

Kijk naar de anderen in de kliniek.

Zij hebben die kansen niet.

Nee, maar zij zijn gelukkig als ze in een magazijn werken en kindjes hebben.

Blijf dan een loser als je dat wilt. -Nee, dat wil ik niet.

Verdomme, ik ben niet gekomen om...

Ik heb jou niet nodig om te vertellen dat ik niet moet zeuren.

Dus ik ga te ver. -Nee, sorry.

Weet je nog wat je een keer zei?

Als iemand zichzelf wil doden, moet de maatschappij hem dat toestaan.

Dat klinkt alsof ik het gezegd kan hebben.

Ik dacht vast aan het promoten van junkvoedsel of zoiets.

Of het criminaliseren van prostitutie. Maar nu gaat het om jou. Jij bent niet...

Ik ben een verwend kind dat het heeft verpest.

Nuchter beschouwd heeft niemand me nodig. Niet echt.

Moet ik het nuchter gaan bekijken?

Nee.

Ik probeer alleen...

Ik wil alleen dat je het begrijpt.

Als het ooit zo zou aflopen, is dat mijn keuze.