The Andy Cohen Diaries

‫من اندی کوهن هستم، ‫و اینا داستان های واقعی از دفترچه خاطرات منه.

‫۱۸ فوریه ۲۰۲۰.

‫من توی خونه با بنم که بارها و بارها در حال خراب کردن ‫برج های بلوکیه، در حالی که من ترس شدیدی دارم.

‫این آخر هفته بازی توی شنه،

‫اجرای سه روزه سالانه "مرده و همراهان" توی تولوم.

‫ذهن من به سال اول اونا توی اونجا برمیگرده،

‫زمانی که من در حال شمارش معکوس تا تولد بن بودم.

‫تصمیم گرفتم زندگی ساده رو در آغوش بگیرم،

‫و اون سال آخر رو به عنوان ‫یه مرد آزاد زندگی کنم...

‫انگار که واقعاً آخرین سال من بود.

‫و هر کاری که میتونستم انجام بدم ‫تا «پدر بودن» رو جشن بگیرم،

‫و نه یه پدر.

‫من سفیر بین‌ المللی پراید جهانی توی تل‌ آویو بودم.

‫به ایتالیا و یونان رفتم.

‫توی فایر آیلند مهمونی گرفتم.

‫برای خودم یه مهمونی تولد باشکوه راه انداختم.

‫مجری یه مراسم اهدای جوایز توی لندن بودم.

‫پس، طبیعتاً یه کلبه ساحلی متصل رزرو کردم، ‫به کلبه جان مایر برای نوازندگی توی ساحل.

‫و وقتی از شوک قیمت یه شب در اومدم، ‫بهتر از این نمیشد.

‫من و جان صبحونه رو توی فضای باز خوردیم،

‫آفتاب گرفتیم و صحبت کردیم. ‫توی اقیانوس جست و خیز کردیم،

‫و من توی نقشم به عنوان همراه واقعی ‫"گروه گریت فول دد" فرو رفتم.

‫شب اول شروع کردم به تماشای اولین ‫اجرای دد از پشت میز صدا و باور نکردنی بود.

‫لیست آهنگی برای همه دوران، با اجرای جان ‫که آهنگ آلتیا رو به طرز وحشتناکی میکشت.

‫به حدی که فهمیدم، ‫باید بین جمعیت باشم، با مردم.

‫با یه زوج باحال از نشویل یا ناکسویل آشنا شدم.

‫فکر کنم اسمش هری ترومن بود، یا جیمی کارتر.

‫یادم نمیاد چون یه ذره کوچولو مالی زده بودم.

‫فقط میدونم اسمش با یه رئیس‌ جمهور ‫دموکرات سابق یکی بود.

‫و اونا حسابی روی ال‌ اس‌ دی حال میکردن.

‫با هم ارتباط برقرار کردیم.

‫یه شب که اجرا نبود، با باب ویر شام خوردیم،