The Sarah Jane Adventures

شماره ۱۳ خیابون بنرمن خونه سارا جین اسمیتـه

یه چیزایی توش پیدا میشه که خیلی فراتر از

تصورته یه ابرکامپیوتر فضایی تو دیواره

یه بچه نابغه دستکاری ژنتیکی شده هم تو زیرشیروونیه

یه دختر مدرسه ای کارآگاه هم اون ور خیابونه

و یه عالمه ماجرای خفن هم همین دم دره

حاضری همیشه

آماده باشین با مونالیزا ملاقات کنین

مونالیزا دزدیده شده

این خود مونالیزاست ولی نمیشه

وقتی مثل یه نوجوون واقعی رفتار میکنم دوباره میخوای کامل و بی نقص باشم

همونجوری که بین ها منو ساختن

اونقدری عجیب هست که کار سارا جین باشه باید زنگ بزنیم بهش

نه لازم نیست خودمون میتونیم هندلش کنیم

اون چیه اون برادرمه

سارا جین مامان و اینجوری

تا ابد همونجا میمونه

کاری اختصاصی از تیم دکترهو فارسی

ماجراهای ساراجین

Telegram ID | @DRWHO_FARSI

مترجم | رائین لایق پور

چه بلایی سرش آوردی

خوشت نیومد میدونم هنر سلیقه ایه

ولی به نظرم عین یه تابلو خوشگل شده

البته بیشتر تابلوها همه قبول داریم من یه لول دیگه ام

آره دقیقا مرسی

اونکه تعریف نکرد ازت

تو فقط حسودیت شده

مامانمو از اون تابلو بیار بیرون

همین الان که بری بگی ببخشید مامانی

چی یه ساعت پیش که میگفتی لازمش نداری

از چشم من هیچی در نمیره بچه ها

همش میگفتین خودمون از پسش برمیایم

ولش کن

چی شد قهرمان دیگه خبری نیست

نگران نباش پسر جان مامانت کاملا امنه

درست مثل خانم تراپ همین که مونالیزا

برادرشو پیدا کنه مطمئنم هر دوتاشونو آزاد میکنه

برادرش یعنی یه نقاشی دیگه

فکر کنم

یعنی اون ای وای بدجور تو دردسریم

آره عزیزم اگه عقلت میرسه برو کنار

نمیتونم هرکاری داری میکنی مامانم میخواست جلوتو بگیره

پس حالا من باید این کارو بکنم

وای هاردرز آدم دلش میخواد اینارو بخوره

اینقدر بامزه ان فکر میکنن از پس من برمیان

میدونی چرا چون واقعا میتونیم

بجنب

بریم لوک داری چیکار میکنی

هی یادم میره الان پا دارم تابلوم مامانم

نگران نباش هاردرز

حواسم بهش هست

وایسا

خوبه دنبالمون نیومدن میفهمی چجوری تونسته

این کارو بکنه نه من اصلا هیچی ازش سر در نمیارم

پس بهتره زود بفهمیم

مونالیزا پنج قرنه وجود داره حتما یه دلیلی هست

که یهو زنده شده و اون دلیل باید تو همین گالری باشه

احتمالا همون چیزیه که پایین عین خرس تو قفس

با دل درد داره نعره میکشه برادرشه

اون چی بود تو هم شنیدی

فکر کردم گوشم سوت میکشه

این دیگه از کجا سبز شد

تابلوی ویلیام بونویل سوارکار تاریکی

کشیده شده سال ۱۸۰۲

مگه نگفتی از هنر هیچی نمیدونی نمیدونم

ولی هرچی ببینم یادم میمونه دست خودم نیست هیس

بدو از این طرف

چسبیده بهمون

این که یه نقاشیه نباید گلوله رنگی شلیک کنه

خب دو تا تپانچه چخماقی داره دو تا تیر هم زده مهماتش تمومه بیا

این یه نقاشیه که زنده شده هرچقدر دلش بخواد میتونه شلیک کنه

بدویین

کلاید

جدا شین فقط میتونه دنبال یکی مون بیاد

کلاید نه

که بهشون صدمه نمیزنه نه

اینها فقط بچه ان کاری از دستشون برنمیاد

وای هاردرز چه دل نازکی داری تو

نگران نی نی کوچولوها شدی

ولی اینها بچه ان خودتم حتما بچه داشتی

بچه قاب منو دیدی چقدر کوچیک بود

اون تو که جا برای خانواده نبود منظورم قبله لیزای واقعی

ببین هاردرز

بذار یه بار واسه همیشه روشنش کنیم

من خود مونالیزام

نه اون زن خونه دار ایتالیایی بی مزه که واسه لئو نشست

خنده ش عین شتر بود گوزشم عین خر

اون لبخند مرموزی که همه هی ازش حرف میزنن

باد شکم بود پس اینو خوب بنداز تو کله ت هاردرز

چون دیگه تکرارش نمیکنم

من خود نقاشیم که زنده شده

زیباترین نقاشی دنیا

افسانه ای که جون گرفته

بالاخره دوزاریت افتاد

حالا بریم داداشمو پیدا کنیم

چه اثر هنری ای میتونه همچین صدایی بده

اون چه جور اثر هنریه

اون هنر نیست پنجره ست

اون دنیای واقعیه

چه شکلیه

بیرون

خب از اینجا جادارتره

یه جاهاییشم چمن داره

نشونم بده

نشونم بده چیارو از دست دادم

آسمونو نشونم بده

بازش کن

میخوام ببینمش

میخوام لمسش کنم

چقدر زیاده

یه دنیای کامل برای قدم زدن

نه

من از چوب و رنگ آزاد نشدم که دوباره گیر بیفتم

اونم اینجا این دیگه نامردیه

میتونیم همینجا برات یه خونه درست کنیم

این بخش گالری هم که داره بازسازی میشه

میتونه مال تو باشه

یه سوئیت یه طبقه کامل

میتونی همینجا زندگی کنی

یه اثر هنری که فکر میکنه و نفس میکشه

من نمیخوام اثر هنری باشم

آویزون بودن از دیوار چه کوفتی داره

داره باهام حرف میزنه

آره داداشم برادر زنده رنگی من

آره فهمیدم

همین که بهم برسیم

هردومون آزاد میشیم

و دیگه هیچی جلومونو نمیگیره

نه دیوارای گالری نه این آدماهای بیچاره

امیدوارم کلاید حالش خوب باشه

کلاید بلده از خودش مراقبت کنه آره

اوه قیافه این زنه همه جا هست

باید یه راهی پیدا کنیم مامانو آزاد کنیم

آخه چرا سر اون اتاق مسخره باهاش دعوا کردم

چون این چیزا پیش میاد بعضی وقتا

پدر مادرا میفتن رو مخت

من و مامان تا حالا هیچ وقت دعوامون نشده بود

نگران نباش لوک

فرصت میکنی جبران کنی

حرف زد

حالا میدونم برادرم کیه

اون یه اثر حیلی وحشتناکیه

که از همون روزی که ساخته شده هیچکس ندیدتش

نه نمیشه اون فقط یه افسانه ست

یه داستان که نظافتچیا و شیفت شبا باهاش همدیگه رو میترسونن

اصلا واقعی نیست

من و برادرم این همه سال منتظر بودیم دوباره بهم برسیم

پنج قرن هاردرز

و حالا تو

همون آدمی هستی که لازمه

پس منو میبری پیشش بعدم آزادش میکنیم

مونالیزا دنبال برادرشه

یه نقاشی دیگه تو همین گالری که یه ربطی به اون داره

ممکنه همین باعث شده زنده شه چون این دوتا اینقدر به هم نزدیکن

منطقی ترین توضیح همینه

اگه قبل از خودش پیداش کنیم شاید بتونیم جلوشو بگیریم

باید یه چیزی تو این کتابا پیدا بشه که کمکمون کنه

الان از اون انبارای پایین داره صدام میکنه

حالا ببین چی براش آوردیم

بعد پنج قرن احتمالا یه کم گشنه شه

اون دیگه چه کوفتیه

براش بگو هاردرز یه نقاشی که اصلا نباید وجود داشته باشه

و حالا وقتشه از نزدیک ببینیمش

بیارش

هیچی نیست

هیچ سرنخی از نقاشی ای که به مونالیزا یا لئوناردو ربط داشته باشه نیست

پس یه نقاشی که اصلا قرار نبوده وجود داشته باشه چی

چی یه افسانه

یه نقاشی اونقدر وحشتناک که نه میشد نمایش دادش نه حتی نگاش کرد

نفرت انگیز

داستان میگه جوزپه دی کاتیوو اونو کشیده

همونی که تو فلورانس قرن پونزدهم بهش میگفتن نقاش کابوسا

پس احتمالا بره پشمالو و خرگوش ناز نمی کشیده

حتی همون موقع هم نقاشیاش

ترسناک و خلاف نظم آفرینش حساب میشدن

میگفتن نفرت انگیز شاهکارش بوده

ولی وقتی جوزپه دید چی کشیده وحشت کرد

فهمید هرکی به اون اثر نگاه کنه عقلشو از دست میده

برای همین تابلو رو تو یه جعبه مخصوص قفل کرد

که چوبش از چوبه دار یه جلاد ساخته شده بود

تا اون نقاشی برای همیشه از چشم آدما دور بمونه

جعبه رو هم با یه قفل معمایی پیچیده چینی بست

صبح روز بعد جوزپه رو تو خونه اش تو فلورانس پیدا کردن

کنار همون جعبه چوبی

و کاملا دیوونه شده بود

راز باز کردن اون قفل هم

با عقل از دست رفته اش گم شد و تابلو دیگه هیچ وقت باز نشد

چه داستان خفنی نه

فقط مشکل اینه که داستان نیست نه

الان میفهمیم

گالری تو دوره ویکتوریا یه مجموعه از کارای جوزپه رو

تحویل گرفت

این در انباره واقعا فکر نمیکنی آخر این قصه

همه چی گل و بلبل میشه که

از همون روزی که آدم رو دیوار غار نقاشی کشید تنها چیزی که هر هنرمندی میخواست

این بود که به چیزی که خلق کرده جون بده

نمیفهمی امروز چه اتفاق عجیب و شگفت انگیزی افتاده

تو نمیفهمی این زنه دیوونه ست

بچه ها من همینجاما