What If...?

นี่น่ะหรือ คือ…

ทุกสิ่ง

มันช่างมหาศาล

ใครกันที่จะรับทั้งหมดนี้ไหว

ไม่ใช่ทุกคนที่รับได้ แต่เจ้าไม่ใช่คนธรรมดา

เจ้าคือศิษย์ของภาคีวอทเชอร์

ศิษย์ของข้า

เป็นธรรมดาที่จะกลัวการเริ่มต้นสิ่งใหม่

เราต้องเสียสละมากมายนัก

สละเจตจำนง ความอยาก แม้แต่ชื่อของตน เพื่อให้ได้อำนาจนี้มา

และในบรรดาศิษย์ที่ข้าฝึกมา ข้าไม่เคยมั่นใจเท่านี้

ถึงความทุ่มเทต่อภารกิจที่เจ้ามี

ข้าเหรอ ทำไม

เพราะข้ารู้ว่าเจ้าไม่กลัวที่จะเสียสละ

แต่สมมุติว่าท่านคิดผิดเรื่องข้าล่ะ

"สมมุติว่า" เป็นคำถามที่ไม่ช่วยอะไร

เจ้าเรียนรู้วิถีของเรามาแล้วนี่

- ถูกต้อง - งั้นเจ้าคงเข้าใจ

การจะรักษาระเบียบแห่งธรรมชาติ เจ้าต้องเพียงแค่เฝ้าดูธรรมชาติของมัน

ข้าเข้าใจดี

แล้วเจ้าพร้อมหรือไม่

ที่จะสละทุกสิ่งในชีวิตเพื่อทำเช่นนั้น

"ในการจะเฝ้ามองทุกคน

ข้าต้องไร้ตัวตน"

แสดงว่าเจ้าพร้อมแล้ว อย่างที่ข้าแน่ใจมาเสมอ

ถ้างั้นข้าก็พร้อมกล่าวคำสาบาน

เจ้ากล่าวไปแล้ว

ทีนี้ จงลุกขึ้นมาในฐานะวอทเชอร์

- จากนี้เจ้าจะมองเห็น… - ทุกอย่าง

มันช่าง… สวยงาม

ไม่ มันแค่เป็นอย่างที่เป็น

เจ้าคือวอทเชอร์แล้ว

อย่าตัดสินสิ่งใด เพียงแค่เฝ้ามองมัน

แล้วอะไรคือเป้าหมายในการเฝ้ามอง

มีเพียงแค่เวลา ที่จะทำให้วอทเชอร์เข้าใจในเรื่องนั้น

แต่สิ่งหนึ่งที่ข้ามั่นใจคือ

บทสรุปของเจ้าคงไม่น่าผิดหวัง

ขอบคุณ

ข้าจะไม่ทำท่านผิดหวัง

เจ้าทำข้าผิดหวัง

เจ้ามาหาเราเมื่อนานมาแล้วด้วยความเชื่อ

แต่เจ้ากลับกลายเป็นพวกนอกรีต

เจ้าละเมิดคำสาบานศักดิ์สิทธิ์

และเจ้าจะต้องรับโทษในความผิดต่อภาคี

ความผิดเหรอ แต่ข้าทำไปก็เพื่อช่วยผู้คน

เพื่อปกป้องพหุจักรวาลที่ข้าสาบานจะรักษา

เจ้าเผยความลับของเราต่อมนุษย์

ข้าแบ่งปันมันกับเหล่าวีรบุรุษ

นั่นเหรอคำที่เจ้าใช้เรียกสตีเฟน สเตรนจ์

จอมเวทที่ทำลายจักรวาลของตัวเอง

ก่อนจะใช้ความรู้ที่เจ้ามอบให้ เพื่อสร้างจักรวาลใหม่ขึ้นมาตามใจ

เขาสละวิญญาณของตน เพื่อคืนชีพให้บ้านที่เขาทำลายไป

มันผิดธรรมชาติ

มันคือปาฏิหารย์ มันให้กำเนิดกิ่งก้านใหม่ๆ ของความเป็นจริง

เพื่อให้เราได้เฝ้ามองต่อไป

ท่านเองก็คงเห็น

ถ้าจะให้สวนป่าเติบโตเราก็ต้องใส่ปุ๋ย

เพื่อให้ต้นไม้สูงขึ้นและดอกไม้งามขึ้น

และกำจัดศัตรูพืชที่จะทำลายป่าออกไป

เป็นคำอธิบายที่สวยหรู แต่ไม่ได้ตอบคำถาม

ว่าทำไมเจ้าต้องยื่นมือไปช่วยรีรี วิลเลียมส์

เพียงแค่ครั้งเดียวจากล้านล้านครั้ง

และไควจุน-ฟาน

รีด ริชาร์ดส์ และนิค ฟิวรี่ ไหนจะสาวที่ชื่อแมดิซินน์

สะกดด้วยเอ็นสองตัว คั่วกับวายหนึ่ง

อันนั้นมัน…

ยังมีอีกมาก

แต่ในบรรดาคนที่เจ้าช่วย ไม่มีใครที่อันตรายไปกว่า…

เธอคนนั้น

- เพ็กกี้ มาทำอะไรที่นี่ - มาช่วยคุณไง

เห็นรึยัง ความนอกรีตของเจ้า ย้อนมาเป็นภัยต่อเรา

คิดว่ามันคุ้มค่าเหรอ วอทเชอร์

ที่เอามิติที่ห้าไปเสี่ยงกับสิ่งมีชีวิตจิ๊บจ๊อย

ชีวิตเล็กๆ พวกนี้ไม่มีค่าอะไร ต่อพหุจักรวาลอันกว้างใหญ่

แต่พวกเขามีค่าสำหรับข้า

นั่นแหละความผิดพลาดของเจ้า

ไม่มีสิ่งใดมีค่าสำหรับวอทเชอร์

เพราะวอทเชอร์ไร้ตัวตน

อย่าไปฟังพวกเขา ไม่มีใครไร้ตัวตน

คุณทำให้ฉันเข้าใจ

ข้าไม่หวังให้พวกนอกรีตเข้าใจ

ดังนั้นเจ้าจึงต้องตาย

- ไงนะ - ได้โปรด นี่ไม่ใช่วิถีของเรา

ก็จริง แต่ตอนนี้เราต้องผิดคำสาบาน

เพื่อแก้ไขสิ่งที่เจ้าทำเสียหาย

ในทุกความทรยศของเจ้า นั่นคือสิ่งที่ทำข้าเจ็บปวดที่สุด

- ไม่ นั่นมัน… - อัลตรอน ยังอยู่เหรอ

อะไรกัน เขามากับเจ้าเหรอ

ยินดีด้วย คุณเพิ่งโดนเซอร์ไพรส์ครั้งแรก

อะไรเนี่ย

ข้าคุ้มกันให้ รีบไปที่ยาน

ยานไหน

- ยานนั้นแหละ - ไปกันเร็ว

อัลตรอน เราทิ้งนายไม่ได้ ไปด้วยกัน

นี่คือสิ่งที่ข้าถูกโปรแกรมมา ไปซะ

ไป ข้าคุ้มกันให้

- เบอร์ดี้ ไปเลย - บินกันโลด

ขอบคุณที่มาช่วย

เธอบอกเองว่าไม่อยากเสียเพื่อนไป

เราก็เหมือนกัน

ครั้งหน้าช่วยบอกเราก่อนนะ

ก่อนจะหนีไปเที่ยวมิติขั้นสูง

- นี่ลุง ให้ฉันไปทางไหน - มันไม่มีทางให้ไป

อัลตรอนต้านดิเอมิเนนซ์ได้ไม่นานหรอก

เราไม่อาจหนีหรือซ่อนจากพวกเขา

ถ้าซ่อนในพหุจักรวาลไม่ได้ ก็ทะลุไประหว่างมิติเลยเป็นไง

จะเข้าไปในตะเข็บของพหุจักรวาลเหรอ

อัลตรอน 2.0 สอนท่าไม้ตายใหม่ให้ยานลำนี้

- ในทางทฤษฏีน่าจะใช้ได้ - ทางทฤษฏีเหรอ

เกาะให้แน่น

เจ้ายังไม่เข้าใจ

พลังของพวกเขาเหนือกว่าทุกสิ่งที่เจ้าเคยเจอ

พวกเขาเห็นทุกช่วงในชีวิตของเจ้า

และเห็นทุกตัวแปรของทุกช่วงเวลา

ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้ในพหุจักรวาล

เราพิสูจน์มาแล้วหลายครั้ง

มันต้องมีหนทาง

ถ้าพวกวอทเชอร์มีพลังมาก เราก็แค่ปลดพลังพวกเขา

ใช่ งั้นฉันรู้จักอยู่ที่หนึ่ง

จักรวาลที่สร้างโดยสตีเฟน สเตรนจ์

สเตรนจ์เปลี่ยนความเป็นจริงในจักรวาลนั้นได้

ถ้าเป็นที่นั่น สเตรนจ์อาจริบพลังของวอทเชอร์ได้

- ไหนบอกเขาเสียสละตัวเองไปแล้ว - ใช่

และตอนนี้วิญญาณของเขา ไหลเวียนอยู่ในทุกอะตอมของโลกนั้น

เขาอาจจะยังรับรู้ได้และช่วยเรา

ช่างคิดได้ ไปกันเลย

ไม่ทันแล้ว

ไม่มีที่ให้หนีแล้ว

หมดกัน ยานฉัน

นี่ดูไม่เหมือนจักรวาลของสเตรนจ์

เสียใจด้วยทีม

เหมือนเราจะยังไปไม่ถึงจักรวาลนั้น

เอาเลย

คาโฮรี เปิดประตู

- ความพยายามของเจ้าสูญเปล่า - เจ้าแตะต้องเราไม่ได้

เสียดายนักที่ข้าเคยบอกว่าไม่มั่นใจ ในลูกศิษย์คนไหนเท่าเจ้า

ท่านไม่ได้คิดผิด ข้าแค่มองภารกิจนี้ต่างออกไป

มันไม่มีการมองต่างออกไป

- ถ้าอยากเห็นทุกมุมมอง - วอทเชอร์ต้องไม่มีมุมมองของตัวเอง