HeartBeat (My Heart is Beating / Gaseumi Ddwinda / 가슴이 뛴다)

(ตัวละคร สถานที่ องค์กร หน่วยงาน และฉากที่ปรากฏเป็นเรื่องสมมติ)

(และการถ่ายทำดำเนินไปตาม แนวปฏิบัติในการถ่ายทำสัตว์)

เมื่อนานมาแล้ว ณ ดินแดนแห่งนี้

มีผู้ที่มีสายเลือดอมตะอาศัยอยู่

และมีเหล่ามนุษย์โลภมาก ที่ต้องการดื่มเลือดนั้น

เพื่อให้ตนเองมีชีวิตนิรันดร์

จับตัวมา พวกมันอยู่นั่น

อย่าให้มันหนีไปได้

ไปกันเถอะ

ขอโทษนะ เป็นเพราะข้าเอง

ใต้เท้า ได้ของมาแล้วขอรับ

ตามที่ใต้เท้าสั่ง หัวธนูทำจากเงิน ที่คร่าชีวิตผีดูดเลือดได้

และก้านลูกธนูเหลาจากไม้ต้นซานจาขอรับ

อูฮยอล

ไม่เป็นไรใช่ไหม

ไม่นะ

เจ้าคงเจ็บน่าดู

รีบหนีไปเถิด เร็วเข้า

เจ้าต้องไป

เมื่อผู้คนรู้ตัวตนของเจ้าแล้ว ต้องไม่ปล่อยเจ้าเอาไว้แน่

ข้าไม่เป็นไร เจ้ารีบหนีไปเถิด

รีบหนีไปเร็วเข้า

ไม่นะ...

มัวทำอะไรกันอยู่ รีบยิงมันเสียสิ

อย่าให้มันหนีไปได้

จับไอ้สัตว์ประหลาดนั่นไว้

ไม่นะ

"ซอนอูฮยอล

เขาเป็นสหายที่ดีของเรา

เราจะไม่มีวันลืมเขาเลย

เขาเป็นผู้นำของเรา

ผู้นำที่หล่อเหลาและแต่งตัวทันสมัย

ทั้งที่มีสาวๆ รายล้อมอยู่เสมอ

แต่เขาก็ยังมารยาททราม ไม่รู้จักซาบซึ้ง..."

หือ

"เขาคือสหายผู้เป็นมิตรครับ

ถึงแม้เขาจะจากเราไปแล้ว

แต่ความทรงจำที่มีร่วมกันมา จะอยู่ในใจเราตลอดไป

เราจะคิดถึงเขาเสมอครับ

ด้วยเหตุนี้

ผมเลยอยากเก็บเสื้อโค้ต ตัวโปรดของเขาเอาไว้

เพื่อจะได้ระลึกถึงเขาตลอดไปครับ"

- พี่ซอบก็เลือกเอาสักอย่างนะครับ - ไม่ล่ะ

ตอนนั้นบอกว่า หมวกลูกพี่อูฮยอลเท่ดีไม่ใช่เหรอ

มันเท่ก็เพราะลูกพี่อูฮยอลใส่

พอดีฉันหัวโต ใส่หมวกไม่สวย

จะเหมาะไม่เหมาะมันสำคัญตรงไหน

เอาไปก่อนแล้วค่อยคิดสิ

ไม่ล่ะ ฉันโอเค ฉันไม่ใส่หมวก

งั้นก็เอาไปแล้วให้ผมทีหลังสิครับ

ฉันไม่อยากทำขนาดนั้น

- ถ้างั้นก็... - ฉันบอกให้จัดพิธีรำลึก

แต่กลับวางแผนกบฏกันสินะ

อะไรกัน บินไปตั้งแต่เมื่อไหร่

เดี๋ยวสิ ลูกพี่ ไปนั่งอยู่นั่นได้ไงครับ

ยังเหลือพิธีสำคัญที่ผมเตรียมไว้อยู่นะ

นาย

ถ้าฉันไม่อยู่ จะขายบ้านหลังนี้ทิ้งด้วยไหม

ลูกพี่ ทำไมพูดจาทำร้ายจิตใจ...

ลูกพี่ครับ ผมซังแฮไง อีซังแฮ

ลูกพี่กับผมรู้จักกัน มาเกิน 130 ปีแล้วนะ

- ยังไม่เชื่อใจผมอีกเหรอครับ - ใช่

ได้ งั้นก็ช่างหัวมันเถอะ

ไม่ต้องเก็บ จะเก็บเพื่อ

ผมลำบากแทบตาย กว่าจะเขียนบทสรรเสริญนี้ขึ้นมาได้

อุตส่าห์อดหลับอดนอนสามวัน เขียนไปเลือดกำเดาไหลไป

ผมตั้งใจกลั่นกรองอักษรแต่ละตัว ออกมาแทบตาย

จะไม่ทำเกินไปหน่อยเหรอครับ

พ่อบ้านจู

ไม่... ไม่ตอบ...

คนที่เชื่อใจได้ในบ้านหลังนี้ มีแค่นายคนเดียวจริงๆ

ขอฝากด้วยนะ

อย่าได้ห่วงเลยครับ นายท่าน

ผมและลูกหลาน จะรับใช้ท่านไปตราบนานเท่านาน

ปล่อยผม ลูกพี่

ผมขอถามอะไรอย่างนะครับ

ผมสงสัยเรื่องนี้มาตลอด 130 ปี

ทำไมลูกพี่ ต้องอยากเป็นมนุษย์ขนาดนั้นครับ

เพิ่งมาถามเอาป่านนี้เนี่ยนะ

อ้าว ตอบก่อนสิครับ

ทำไมต้องลงทุนลงแรงขนาดนั้น เพื่อเป็นมนุษย์ด้วย

นั่นก็เพราะว่า...

พ่อบ้านจู

ไว้ได้เป็นแล้วจะบอก

ปัดโธ่ ลูกพี่ ผมสงสัยจะตายอยู่แล้วเนี่ย

ผมคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ไงครับ

- พวกเราคือแวมไพร์ - เป็นอะไรกันแน่ ถามจริง

ผีดูดเลือดที่อยู่รอดได้ ด้วยการดูดเลือดมนุษย์เท่านั้น

ผู้คนหวาดกลัวเรา

แต่ในความจริง

เราก็ไม่ได้ต่างอะไร จากเจ้าพวกนี้มากนัก

ก็เหมือนกับที่ยุง ไม่ได้ดูดเลือดเยอะจนทำให้มนุษย์ตาย

พวกเราเอง ก็ไม่ได้ดูดเลือดมนุษย์

จนถึงแก่ชีวิตเหมือนกัน

เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

เพราะการกินน้อย คือเคล็ดลับในการมีอายุยืนยาว

พวกเราเกลียดแสงแดดก็จริง

แต่ในบางครั้ง เราก็ออกนอกบ้านในยามกลางวัน

ทว่า เมื่อร่างกายโดนแดด

เลือดที่ดื่มจะย่อยสลายอย่างรวดเร็ว

เราเลยจำเป็นต้องเติมเลือดอยู่บ่อยๆ

พลังวิเศษน่ะเหรอ

เราโบยบินได้ และมีกำลังวังชา

แต่ไม่อาจนำไปใช้ข้างนอกได้

เพราะเราต้องไม่ทำอะไรเตะตามนุษย์

น่าจะช่วยกันทำความสะอาดหน่อยสิ ให้ตาย น่าหมั่นไส้

- ว่าไงนะ - เปล่าครับ

มันแค่ช่วยให้ทำความสะอาดสะดวกขึ้น

ไหนดู

โอ้โฮ เท่มากเลยครับ

หุ่นดีระเบิดระเบ้อจริงๆ

จะชอบส่องกระจกก็ไม่แปลก

ถูกใจไหมครับ

ถ้าเห็นก็ว่าไปอย่าง

น่าเสียดาย

พวกเราไม่อาจมองเห็นภาพของตนเอง

ที่สะท้อนในกระจก

ถูกใจมากครับ

ขอบคุณนะ

กาลเวลาผ่านไปเนิ่นนาน มนุษย์ก็ลืมการมีอยู่ของผีดูดเลือดไป

เราจึงสามารถอยู่อาศัย

ปะปนอยู่ท่ามกลางมนุษย์ได้พอประมาณ

จะหล่อเกินไปไหม

ดูคนนั้นสิ

หล่อจริงอะไรจริง

- หล่อมากเลย - ทำไงดี เขามองฉันแหละ

เบื่อความป๊อปของตัวเองจัง

เขาไม่ได้มองนายสักหน่อย

ลูกพี่อูฮยอลกับผมต่างกันตรงไหน

มีตาสองข้าง มีจมูกหนึ่งอันเหมือนกัน

แต่ว่าการจัดเรียงเครื่องหน้า มันต่างกันเว้ย

จัดเรียงเหรอ

นายมันขี้เหร่

เชิญครับ

พ่อบ้านจู เราจะไม่สายเหรอ

ไม่เป็นไรหรอกครับ

วันนี้เขาอาจจะมาก็ได้ ว่าไหมครับ

เขาจะมาในสักวันครับ

(จังหวะหัวใจ ตอนที่ 1)

"อิลมยอนชิก"

หมายถึง "สถานที่หลีกหนีจากแสงอาทิตย์"

เป็นที่ที่ฮอตฮิตที่สุดในคยองซอง

ผู้คนที่ชอบยามกลางคืนมากกว่ากลางวัน

ในคืนนี้ก็ มารวมตัวกันที่นี่เช่นเคย

เยี่ยมเลย

แม้นักล่าผีดูดเลือดจะสาบสูญไปแล้ว

แต่พวกเรายังคงมีตัวตนอยู่ที่นี่

โดยที่พวกคุณไม่รู้

พ่อบ้านจู ขอเข้มๆ แก้วหนึ่ง

เข้มๆ นะครับ

ค็อกเทลละมุนๆ

ค็อกเทลแรงๆ

เครื่องดื่มฟาดสาว

ถือดีๆ อย่าสลับกันนะครับ

ดื่มสักแก้วสิครับ

ฉันว่าฉันเมาแล้วนะ

เมาสิ ยิ่งดี

แบบนั้นถึงจะเด็ด

หือ

เปล่า ไม่มีอะไร ดื่มเถอะ

คุณไม่มีคนรักเหรอคะ

คนรัก อ๋อ แฟนผมน่ะเหรอ

อาจจะเหลือเชื่อ แต่ว่าไม่มี

- คนรักของผมก็คือ... - ไม่ใช่

หมายถึงเจ้าของร้านนี้

ไม่ต้องไปสนใจหมอนั่นหรอก

เราไปหาที่เงียบๆ ทำอะไรสนุกๆ ...

ไปกันเถอะน่า ขอสักครั้งแล้วจะ...

ให้ตาย อย่ามาเสนอหน้า เหมือนแมลงวันตอมขี้ หลีกไปซะ

แมลงวันตอมขี้เหรอ

- ถ้าฉันเป็นแมลงวัน เธอก็เป็นขี้ - ว่าไงนะ

- ขี้เหรอ - กลิ่นขี้เหม็นหึ่งเลยเว้ย

- ตายแล้ว - เฮ้ยๆ

เลิกอู้แล้วไปทำงานซิ

- เจ็บนะ - เจ็บเหรอ

ขอตัวนะ

- ตามมา - เธอมันตาถั่ว

เจ้าของร้านคะ

ทำไมถึงได้หล่อขนาดนี้คะ

คนเราเป๊ะขนาดนี้ได้ไง

มีแฟนยังคะ

สุภาพสตรีทั้งหลาย ผมขอตัวก่อนนะ

วันนี้ก็ไม่มาแฮะ

ทำบ้าอะไรมิทราบ

ฉันบอกไปชัดแล้วนะ

ว่าห้ามดูดเลือดมนุษย์ที่อิลมยอนชิก

ไม่ได้ฆ่าตายหรอก แค่ลองชิมนิดหน่อย

การดูดเลือดมนุษย์ที่อิลมยอนชิก

เป็นเรื่องต้องห้าม

ไอ้ซอนอูฮยอลนั่น มันยังไม่ยอมแพ้อีกเหรอครับ

จะเป็นมนุษย์เนี่ยนะ จริงๆ เลย

เห็นว่าเขาไม่กินเลือดคนเป็นด้วยนะครับ

แวมไพร์ที่ไม่กินเลือดมนุษย์เนี่ยนะ

เหลวไหลจริงๆ เลยเชียว

พวกนายมีสิทธิ์อะไรมาว่าลูกพี่อูฮยอล

ถ้าพูดจาปากไม่มีหูรูดอีกละก็

พ่อจะจับถอนเขี้ยวให้หมดเลย

- หนาวไหม - ไม่หนาว

การเฝ้ามองมนุษย์ที่มีความรัก

คืองานอดิเรกที่ฉันทำมานาน