The first 182 lines.
(NETFLIX ขอเสนอ)
มาเร็วทุกคน
พวกเธอขโมยอะไรได้บ้าง
- ฉันได้น้ำตาลก้อน - ฉันได้เศษขนมปังกรอบ
- ฉันได้เล็บเท้า - อุ๊ย
- พ่อฮะ - ว่าไง
ย่องเบาคราวหน้า เราบุกเข้าไปในบ้านที่มี…
นั่นอะไรน่ะ
อ๋อ นั่นก็…
ข้างใน เดี๋ยวนี้
มันคือ… มันก็คือ…
ดูตลกจัง กินได้มั้ย
ไม่ได้ มันคือ…
มันคือนกโรบิน
สวัสดีโรบิน
เราเก็บเธอไว้ได้มั้ยคะ
ก็อาจจะ
ยังไงซะเธอก็แค่…
โรบินตัวเล็กๆ
เดี๋ยว
อย่าเพิ่ง
โอเค ค่อยๆ ไปช้าๆ
- เย่ - นี่
เรากำลังเดินทางเพื่อบุกเข้าไปในบ้าน
ฉันนั้นอาจเป็นนก แต่ฉันย่องหลบเหมือนหนู
- คืนนี้พวกเธอจะขโมยอะไร - ฉันคงเอาเศษพายมั้ง
- อะไรที่ขึ้นราซักอย่าง - ฉันจะฉกมาทั้งอันเลย
ฉันจะเอาแซนด์วิชมาทั้งชิ้นเลย ใช่
- ขโมยแซนด์วิชทั้งชิ้นไม่ได้หรอก - ทำยังไงเหรอ
ทำแบบนี้ไง
ใครถึงรั้วก่อนชนะ
เข้าตาฉันเลย
อย่าทำแบบนั้นสิ
- พิ้ป ลูกนำหน้า - ฮะพ่อ
- ดิงค์ อย่าลากหาง - ค่ะ
- ฟลินน์ ฟลิน อย่าอวดเก่ง - ก็ได้
และโรบิน…
เข้าใจค่ะพ่อ
ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย
โรบิน
โรบิน
กฎของการย่องเบา ง่ายสุดๆ เลยเรา
จงตามติดพวกเขา อาจได้ขอบพิซซ่าให้เรา
- หรือเปลือกครัมเป็ต - หรือว่าเศษพาย
หรือน้ำมันจากปลายเฟรนช์ฟราย
เศษขนม เปลือกพาย ขนมปังเก่าๆ
คอร์นเฟลกแฉะๆ เศษขยะเน่าๆ
ของเหลือทุกชนิด เราจะแอบเอากลับกับเรา
ก่อนอื่นหาทางเข้าลับ เปิดตาให้กว้างอย่าหลับ
- หารู - หรือรอยแตก
- หรือหน้าต่างที่แยก - แค่พอที่จะเราจะแทรก
เข้าไปแล้วเราก็เดินเรียง ย่องผ่านไปโดยไม่มีเสียง
ซ่อนตัวในเงา อย่าให้ใครได้ยินเรา
กระซิบทุกคำเบาๆ
- อะไร - มาเร็ว
สุดท้ายและสำคัญที่สุด จำไว้นี่คือบ้านมนุษย์
จะเชิญใครทีจู้จี้สุดๆ
เราต้องไม่ทิ้งร่องรอย
เศษขนม เปลือกพาย ขนมปังเก่าๆ คอร์นเฟลกแฉะๆ เศษขยะเน่าๆ
ของเหลือทุกชนิด เราจะแอบเอากลับกับเรา
แซนด์วิชทั้งชิ้น
พอเสร็จแล้วเราก็หายตัว ไม่มีใครรู้ว่าเรามาทัวร์
- ด้วยเศษขนมปังในมือ - และความอบอุ่นในหัวใจ
และเศษเหนียวๆ จากโหลทาร์ตแยมขึ้นรา
- อย่าส่งเสียง -โรบิน
อย่าทิ้งร่องรอย
ซ่อนตัวในเงา หยิบเท่าที่เราจะเอา
ทั้งหมดนี้ก็คือกฎของการย่องเบา
มนุษย์
โรบิน
เราอย่ากลับไปที่นั่นอีกเลย
พวกเขาน่าจะวางกับดัก หรือแม้แต่เอาลูกแมวมาเลี้ยง
ลูกแมว
อย่าไปฟังพวกเขา
- เยี่ยมมากโรบิน - อะไรเหรอ
ก็ไหนจะช้อน ไหนจะแซนด์วิช ไหนจะ…
พิ้ป พอได้แล้ว
มาเถอะ เรายังมีอะไรให้กินเพียบ
มีเอิร์ลเกรย์ตรงนั้นถุงนึง
ผมเบื่อเอิร์ลเกรย์แล้ว
ก็ได้ งั้นก็ไป ไปนอนได้
ไม่เป็นไรโรบิน เราจะหาทางออกด้วยกัน
ค่ะ หนูหมายถึงครั้งหน้าหนูก็แค่…
อยู่ให้ห่างจากช้อน ใช่
ราพวกนั้น
แซนด์วิช
"นี่โรบิน พวกนี้คืออะไร"
"เศษขนม สำหรับทั้งครอบครัวเหรอ"
"ใช่ ง่ายจะตาย เพิ่งได้มาจากบ้านมนุษย์"
"โอ้โฮโรบิน เธอเป็นนักย่องเบาที่เจ๋งที่สุดเลย"
แทบรอเห็นสีหน้าของพิ้ป
ตอนฉันกลับมาพร้อมเศษขนม ขนาดเท่าหัวเขาไม่ไหว
ไม่ ไม่ใช่ ไม่เอา ไม่ล่ะ
เอ่อ ขอโทษนะคะ
- คุณรู้มั้ยว่า… - ไม่
โอเค ยังไงก็ขอบคุณนะคะ
บ้านมนุษย์
อ้าว โทษที ฉันไม่รู้ว่านี่เป็น…
บ้านแมว
ไม่ ไม่เอา
ใช่จนได้ซะที
แมว
ตายจริง
เจ้านกโง่ บินสิ
ว่าไงนะ เดี๋ยว
ทำไมไม่บินล่ะ
ฉันบินไม่ได้
ทำไมคุณไม่บินล่ะ
- ก็ปีกฉันหักน่ะสิ - โถไม่นะ มันเกิดขึ้นได้ยังไง
แม็กพาย รอฉันด้วย
- มาหลบในบ้านกันเถอะ - ขอบคุณ เจ้าแมวยัง…
หนูน้อยน่าสงสาร
แย่ที่สุด
อยู่ข้างนอกนั่นคนเดียว…
- เราจะปลอดภัยในนี้มั้ย - ปลอดภัยสิ
หนามช่วยกันแขกที่ไม่ได้รับเชิญ
ตามปกติแล้ว
ดีเลย
นี่บ้านคุณเหรอ
มันช่าง…
ขอบคุณ ฉันว่ามันก็ค่อนข้างจะ…
เจ๋ง
แหม…
บ้านมนุษย์
พนันได้ว่าต้องมีเศษขนมเพียบ
พวกนั้นเหรอ ใช่แล้ว
พวกเขามีทุกอย่างเยอะแยะไปหมด
และทั้งหมดก็เป็นเพราะดวงดาวขอพร วิเศษแวววาวดวงนั้น
อือ
วิเศษแวววาว…
เดี๋ยว โทษที ว่าไงนะ
ดวงดาว
เธอไม่…
จริงสิ
โอเค มันต้องอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ปีละครั้ง มนุษย์จะเอาต้นไม้ ที่มีใบแหลมเฟี้ยวที่สุดในป่ามา
คลุมด้วยเครื่องประดับและของตบแต่ง
จนกว่าต้นไม้ของพวกเขาจะวิบวับและงดงาม
เหมือนของฉัน
จากนั้นพวกเขาก็จะติดดวงดาววิเศษแวววาว ไว้ด้านบน
ขอพรและในตอนเช้า พวกเขาก็จะได้ทุกอย่างที่ต้องการ
แบบเศษขนม
เศษขนมเหรอ
เหลวไหลน่า
จะมีอะไรดีไปกว่าเศษขนม
"จะมีอะไรดีไปกว่า…"
สิ่งของ
สิ่งของ มันทำให้คุณแฮปปี้
สิ่งของ มันไม่มีวันบินหนี
สิ่งของจะอยู่กับคุณตลอดกาล ใช่เลย สิ่งของที่คุณสามารถพึ่งพา
เห็นอ่างอาบน้ำฉันมั้ย ของดีไซเนอร์ดัง
ถ้วยกระเบื้องสุดปัง ประมาณนั้น
ต้องมีฝาขวดแบบล่าสุด ฉันปลื้มมันมาก ฉันจะไม่หยุด
เก้าอี้ตัวนี้เหรอ ขนตัวเม่น
คลิปหนีบกระดกเหรอ มีคู่นึง
นี่ก็เชือกแบบลิมิเต็ดเอดิชั่น
ฉันเป็นนกที่บินไม่ได้ รู้สึกด้อยค่าเมื่อเห็นคนอื่นๆ บินไป
ล้อมรอบตัวฉันด้วยสิ่งที่งดงาม
รู้สึกน่าเกรงขาม
ทั้งกลัวและอ้างว้าง
สิ่งของเปลี่ยนกระต๊อบให้เป็นบ้าน
เป็นคนไม่มีอะไรน่าจดจำเหรอ ฉันก็ให้โคมไฟพูดแทน
รู้สึกว่างเปล่า ดีไม่พอใช่มั้ย เติมเต็มช่องว่างด้วยสิ่งของไง
สิ่งของคือสิ่งทำให้คุณแฮปปี้ เพื่อนคืออะไร ฉันมีเก้าอี้รองเท้านี่แล้วไง
ไม่มีใครให้ห่วงใยเหรอ ขัดเครื่องเงินเข้าเอาให้เลิศเลอ
ไม่มีใครเคียงข้างที่ดีไปกว่าเหรียญเพนนี
ฟังนะ ที่ฉันจะบอกก็คือ ขออะไรที่มันดีกว่าเศษขนม
คงงั้น
ดีกว่าเศษขนมเหรอ
แบบแซนด์วิชทั้งชิ้น
ช่างเถอะ
งั้นก็ได้
ฉันจัดการเอง
- จัดการอะไร - ฉันจะไปเอาดาวนั่นมา
เป็นไปไม่ได้ มันอยู่ในบ้านมนุษย์
ฉันอาจจะลืมบอกไป ฉันถูกเลี้ยงมาโดยหนู
มิน่าถึงมีหู
และถ้ามีสิ่งนึงที่หนูอย่างพวกเราทำได้ดี นั่นก็คือการย่องเบา
โทษที ว่าไงนะ
อ๋อ แบบย่องเข้าไปในบ้านไง
ไปเอาของ แบบขโมยน่ะ
อือ
No comments yet. Be the first to leave one.