Disclaimer

ทันทีที่ฉันกลับมาถึงห้อง

คนแปลกหน้าคนนั้นก็หายวับไปจากใจ

ฉันเพิ่งมีวันพิเศษกับลูกชาย

คือสามีไม่อยู่ด้วย แต่ฉันก็ไม่ได้คิดถึงเขาขนาดนั้น

แล้วความหวั่นเล็กๆ ในใจ ที่จะต้องใช้เวลาทั้งวันตามลําพัง

โดยที่ต้องคอยเล่นกับนิโคลัสตลอดเวลา ก็ผ่านไปได้โดยง่ายดาย

ฉันกลับเป็นแค่... แค่ได้อยู่กับลูก

ฉันรู้สึกอิ่มเอมพออกพอใจ

จากช่วงเวลาหนึ่งวัน ที่ได้มีความสุขง่ายๆ กับลูกชาย

ฉันมีความสุข

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่า นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันมีความสุขจริงๆ รึเปล่า

หรือความสุขทั้งหมดหลังจากนั้น เป็นแค่การสร้างภาพ

เพราะภรรยาคุณเขียนไว้ถูกต้องหมด

ทั้งเรื่องห้องโรงแรม เรื่องชุดที่ฉันใส่

แต่เธอไม่มีทางรับรู้ความรู้สึกของฉันได้

จังหวะนั้นฉันสุขใจ

- แนนซี่มักจะ... - หุบปาก ฉันยังพูดไม่จบ

คุณขยันสอดปากมากเรื่องมาพอแล้ว

ใช่ ภรรยาคุณเขียนตรงความจริงหลายอย่าง

รวมถึงเรื่องตอนที่ลูกชายคุณตาย

แม่ฮะ แม่ฮะ แม่ฮะ

คืนนั้นฉันไม่ได้นอนเลยสักนิด

ซื้อเรือยางได้มั้ยฮะ

- ฉันเจ็บปวดรวดร้าวทั้งร่าง - เรือยาง! เรือยาง! เรือยาง!

นิโคลัสอยากไปเล่นที่หาดมาก

เรือยาง! เรือยาง! เรือยาง!

- แต่ฉันแทบขยับตัวไม่ไหว... - เรือยาง! เรือยาง! เรือยาง!

แต่เราก็ไปนะ เอ่อ ไปที่หาด

เรือยาง!

แล้วระหว่างทาง... ฉันก็ใจอ่อน ยอมซื้อเรือยางให้ลูก

มันจะช่วย...

ตอนนั้นฉันคิดว่ามันจะช่วยชีวิตฉัน ให้ลูกได้มีอะไรเล่นตอนอยู่บนหาด

จนกว่าฉันจะมีแรงลงไปเล่นน้ํากับลูก

เพราะฉันเหนื่อยเหลือเกิน

คืนก่อนหน้านั้น... ทําจนฉันไร้เรี่ยวแรงใดๆ

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเผลอหลับ

แต่ก็หลับ

เหมือนปิดจิต

ฉันหลับตา แล้วก็หลับไป

ฉันตื่นมาอีกทีเพราะลมแรง จนกระทั่งพัดทรายมาเสียดสีผิวจนแสบ

ทันใดนั้นฉันก็รู้เลยว่า เกิดเรื่องไม่ชอบมาพากลขึ้นแล้ว

คลื่นลมในทะเลแรงมาก แล้วนิโคลัสก็...

เขายิ้ม หลุดอยู่ในโลกเล็กๆ ของตัวเอง

นิโคลัส

- แล้วคลื่นก็... - นิโคลัส!

คลื่นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เรือโผโคลงมากขึ้นเรื่อยๆ

ลูกถูกซัดไกลออกจากฝั่งไปทุกที

แต่วิ่งไปจนน้ําขึ้นมาถึงเอว ฉันก็... ตัวแข็งไปหมด

คือว่า ฉันกลัวทะเลมาตลอด แต่...

แล้วฉันก็แน่ใจเลยว่า ถ้าฉันออกไป... ว่ายออกไปหาลูก

เราจะต้องจมน้ําตายด้วยกันทั้งคู่

ดูเหมือนจะมีแต่ผู้ชายนะ ที่จมน้ําตายจากการช่วยเด็ก

ไม่ใช่พวกแม่ๆ แต่เป็นพ่อๆ

ก็คงมีผู้หญิงที่ทําบ้างแหละ

แต่ฉันไม่เคยอ่านเจอเลย

ฉันคงไม่ใช่คนเดียวที่ไม่กล้าพอ

ที่จะว่ายตามลูกชายออกไป

ฉันถามตัวเองมาตลอด ถ้าหากนั่นเป็นตึกที่ไฟไหม้

หรือเป็นคนที่จ่อปืนที่หัวลูก มันจะแตกต่างจากเหตุครั้งนั้นไหม

ถ้าเป็นเรื่องนั้น... ฉันจะมีความกล้าขึ้นมาหรือเปล่า

คือฉันจะวิ่งลุยไฟเพื่อลูกไหม

หรือ... รับกระสุนแทนนิคไหม

ฉันไม่รู้ ฉันรู้แค่ว่า... ทะเลทําให้ฉันไม่กล้า

ฉันไม่ได้เสี่ยงชีวิตออกไปช่วยลูก นั่นเป็นสิ่งที่ฉันต้องรู้สึกผิดไปทั้งชีวิต

และแล้ว...

ฉันก็เห็นเขา

เขาวิ่งลงหาดมาทางฉัน

ทันทีที่เขาลงมาถึงทะเล เขาก็พุ่งตัวลงว่ายทะลุคลื่น

ไม่นะ อย่า!

คํานั้นหลุดออกมาจากปากฉันเอง...

- ไม่! ไม่เอา - ก่อนจะห้ามใจได้ทัน

ขอแค่ไม่ใช่เขา ไม่เอาคนนั้น

ใครก็ได้ที่ไม่ใช่คนนั้น

ฉันได้แต่ยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น

ได้แต่มองตอนที่เขาว่ายด้วยมือเดียว

ลากเรือฝ่าคลื่น ทําตัวเหมือนเป็นพระเอก

แต่ทะเลก็ต้านเขาเหมือนกัน

แล้วมีผู้ชายอีกสองคน

ที่พุ่งลงน้ํา ว่ายออกไปหาพวกนั้น

จนกระทั่งในที่สุดนิคก็ขึ้นมาบนฝั่งได้ปลอดภัย

ทุกคนสนใจแต่นิคกี้กับผู้ชายสองคนนั้น

ไม่มีใครมองลูกชายคุณเลย

เขาเป็นพระเอกนี่ ทุกคนก็คิดว่าเขาโอเค

ใช่ เรื่องนั้นภรรยาคุณคิดถูก

ฉันเห็นลูกชายคุณ ว่ายกระเสือกกระสนในทะเลจริงๆ

แล้วฉันก็ไม่คิดจะขยับทําอะไรสักนิด

เสียงกรีดร้องของเขาโดนเสียงลมกลบหมด

ฉันก็ไม่คิดจะทําอะไรเพื่อช่วยเขา

พวกนั้นกู้ร่างขึ้นมาบนเรือ พายกลับมาขึ้นฝั่ง

ทุกคนก็กรูเข้าไปช่วย

ตลอดช่วงที่เกิดเรื่องนั้น นิโคลัสพูดแค่คําเดียวว่าหนาวจะแย่

เหมือนเขาไม่รู้ตัวเลยว่าเกือบจมน้ําตาย

เขาไม่เคยพูด... ว่าเขากลัวเลยสักนิด

แต่ฉันกลัว

ตอนนี้ก็ยังกลัว

ลูกแค่หนาว อยากกลับขึ้นไปที่ฝั่ง

แล้วคนแปลกหน้าก็มาช่วยเขา

ง่ายๆ แบบนั้น

แล้วลูกก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องวันนั้นอีกเลย

ทั้งเรื่องหาด เรือยาง ลูกชายคุณ ไม่ได้พูดเลย

ผมไม่สนว่านิโคลัสจะหนาวไหม ลูกชายผมตาย

ใช่ ใช่ เขาตาย

เขาจมน้ําตาย

คุณยืนดู คุณไม่ทําอะไรทั้งนั้น

- คุณยืนนิ่ง... - ฉันยังพูดไม่จบ

นั่งลงไปเลย!

ทีนี้คุณต้องเข้าใจว่า คืนก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้น

เมียคุณแต่งหนังสือทั้งเล่ม จากรูปถ่ายแค่ไม่กี่ใบ

แต่รูปถ่ายไม่ใช่ความจริง

คุณพูดเองด้วยซ้ํา มันเป็นแค่เศษเสี้ยวของความจริง

คืนก่อนที่ลูกชายคุณจะตาย

ฉันเดินกลับห้องโรงแรมตัวเองพร้อมจะอาบน้ํา

และอ่านหนังสือจนหลับไป

อย่างที่เล่าไว้ก่อนหน้านี้ ฉันพอใจแล้ว

ไม่สิ

ยิ่งกว่าพอใจเสียอีก

ฉันมีความสุขมาก

ฉันคงเผลอคากุญแจไว้ที่ประตูตอนเปิด

เพราะไม่อยากให้ไวน์หก

แล้วฉันก็ได้กลิ่นตัวเขาก่อนจะเห็น

กลิ่นอาฟเตอร์เชฟเขา...

เงียบเลยๆ

แล้วฉันก็... ลิ้มรสเหงื่อเขาได้

ตอนนี้รสเหงื่อเขายังติดในใจอยู่

ไม่รู้เหมือนกันว่ามันรสอะไร ความตื่นเต้นล่ะมั้ง

แล้วฉันก็ประหลาดใจตอนได้ยินเสียงพูด

เพราะก่อนหน้านั้นตอนที่ เอ่อ...

ตอนที่รู้ตัวว่าเขามองฉันอยู่

ตอนที่เขายิ้มให้ฉันน่ะ ฉันจินตนาการเสียงเขาเป็นอีกอย่าง

ฉันนึกว่าเสียงเขาจะอ่อนโยน

แต่ที่จริงมันไม่อ่อนโยนเลย

เต็มไปด้วยอารมณ์เกลียดชัง

- แต่ภาพถ่าย... - ใช่

ใช่ เดี๋ยวจะเล่าถึงเรื่องภาพถ่ายด้วย

เลียไป

ฉันไม่เคยโดนตบมาก่อนในชีวิต ก็อึ้งทําอะไรไม่ถูก

ฟันสะท้าน หูอื้ออึงไปหมด

- ฉันได้แต่... - ขอละ

- ไม่อยากเชื่อว่าเกิดอะไรขึ้น - ถ้าคิดจะทําอีกหรือคิดจะกรี๊ด

กูจะเชือดทั้งมึงและลูก

กูจะกรีดให้หน้ามึงเป็นแผลไปตลอดชีวิต เข้าใจไหม

ตกลงว่ากูพูดอะไรมึงต้องยอมหมดนะ

ถอดเสื้อผ้าออกเลย

แม่ฮะ แม่ฮะ

ขอร้อง อย่านะ ขอเลย

- บอกให้มันกลับไปนอน - ขอร้อง อย่าทําลูก

- สั่งให้มันกลับไปนอน - ไม่เป็นไรนะจ๊ะ ลูก...

- ลูกจ๊ะ กลับไปนอนเถอะ แม่อยู่นี่ - แม่สัญญาแล้วนี่

- แม่บอกจะเปิดประตูไว้ - ขอร้อง

ทําให้แม่งหุบปาก

ทําให้ไอ้เด็กเวรนั่นหุบปาก

กลิ่นอะไรน่ะแม่

นี่นะจ๊ะ

นอนเสียเถอะ

ถ้านิคตื่นขึ้นมาจริงๆ...

ฉันไม่รู้ว่าลูกคุณจะทําอะไร

ฉันเลยโล่งใจมากตอนเดินออกจากห้องลูก แล้วรู้ว่าเขาตามฉันมา

แล้วเขาก็ เอ่อ...

หยิบกล้องขึ้นมา แล้วฉันก็นึกว่า

"อ้อ สงสัยจะถ่ายรูปไปแบล็กเมล์"

แล้ว...

ฉันเลยคิดว่า "งั้นลองเกลี้ยกล่อมดีกว่า"

ฉันไม่อยากให้เขาทําร้ายนิค

แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าจะต้องทํายังไง จะให้ฉันทําอะไร โพสท่าเหรอ

แล้วฉันก็สยองมาก เพราะเขาเลือกชั้นใน

ที่สามีเพิ่งซื้อให้เพื่อ... เพื่อวันหยุดรอบนี้

เร็วเข้า

เร็วอีก

หันกลับมา

เช็ดน้ําตาเลยแล้วยิ้ม เข้าใจมั้ย

ยิ้มสิ

เออ ดีมาก นั่งลง

หยุดเลย หยุดๆ

ไม่เอาสิ

บรา เร็ว ถอด

ฉันหลับตา

ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นก้อนโสมมไร้ประโยชน์

แต่ก็ยังได้ยินเสียงชัตเตอร์ และเสียงเลนส์ซูมเข้าออก

ตอนที่เขาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

และ...

ฉันทําทุกอย่างตามที่เขาสั่ง

ฉันขบริมฝีปากบน ฉันคราง ร้องระส่ํา อุทานหวิว

ทําเพราะหวังว่าเขาจะพอใจแล้วจะไปเสียที

แล้วฉันก็ได้ยินเสียงเขาถอนใจคราง...

ฉันรอนิ่ง กลัวเกินจะขยับ

ฉันนึกว่าเขาจะต้องการแค่นั้น

- ฉันเลยพูดว่า "ช่วยออกไปเสียที" - ช่วยออกไปเสียที

แต่ฉัน... นั่นคือจุดที่ฉันพลาด

ไม่น่าจะพูดออกไปเลย

น่าจะทําเป็นเหมือน นั่นเป็นสิ่งที่ฉันต้องการเหมือนกัน

อย่านะ! อย่า

ตอนนั้นฉันรู้เลยว่า เรื่องนั้นยังไม่จบ...

ฉันกลัวสุดชีวิต

- เขาถือมีด - มึงต้องยิ้มไปด้วย

ตลอดช่วงนั้น ฉันได้แต่คิดว่า

จะทํายังไงให้เขาออกไปจากห้อง

จะทํายังไงให้เขาอยู่ห่างๆ จากนิค

ฉันเลยคิดแต่ว่า... หวังว่าสักพักเขาจะนึกสงสารพวกเรา

แล้วตอนนั้น ฉันก็ได้ยินเสียง

เสียงที่เหมือนกับสัตว์บาดเจ็บโหยหวน