Hector and the Search for Happiness

Clara.

Hector!

- Goedemorgen, lieverd. - Goedemorgen.

Tijd om op te staan, tijd om te stralen!

Er was eens een jonge psychiater genaamd Hector,

die een zeer bevredigend leven had.

Zijn wereld was netjes,

ongecompliceerd.

En zo vond hij het prettig.

Hij putte veel troost uit de voorspelbare patronen.

Patronen, die zijn vriendin Clara graag onderhield.

Dank je. Doei.

Elk verzuim werd snel verholpen.

KUIFJE DE BLAUWE LOTUS

Hector had veel geduld voor zijn patiënten,

als je begrijpt wat ik bedoel.

Elke dag vraag ik me af: hoe kon mijn huwelijk zo ontploffen zoals het ging?

En, zoals al de beste psychiaters,

wist hij hoe hij een vraag met een vraag moest beantwoorden.

Jane, wat betekent "exploderen" voor jou?

Het helpt niet! Ik ben mijn psychische energie kwijt. Ik zie gewoon geen uitweg.

Al mijn klanten verlaten me.

Hector, kijk me aan, ik wil de waarheid.

Zie je mijn licht? Hier?

Lieg alsjeblieft niet tegen me.

Ik begrijp je punt.

Zijn patiënten kruisten elkaar nooit.

Dat konden ze niet.

Af en toe schreef Hector pillen voor met grappig klinkende namen.

Roger, heb je je medicijnen ingenomen?

- Ik ben een verdomde Ferrari! - Wat?

Experimenteerde hij totdat hij uitkwam bij de meest geschikte.

- Roger... - Twee dikke dames, 88!

Zijn klanten kwamen altijd terug.

Ze gaven zijn naam aan hun vrienden, die zijn naam aan hun vrienden gaven.

De tarieven van Hector waren tenslotte heel redelijk. Ze waren in jaren niet veranderd.

Nu ik er aan denk. Hector ook niet.

En alsof dat nog niet genoeg was.

Binnen zes dagen ontdekt onze Clara de naam van een begeleidend medicijn,

die de marketingafdeling al zes maanden lang was ontgaan.

Dat is nu een talent voor woorden!

Maar wat ik het leukst vind aan haar,

is dat in de tien jaar dat ze bij ons is,

ze de woorden "moederschap" en "verlof" nog moet ontdekken.

Allemaal heel erg bedankt!

Wat zit er in een naam? De glamour van hoop?

Een kans op verandering.

- Dat klopt. - Een manier om lijden te verlichten.

Het is vijf jaar geleden dat we Tranquiline hebben gelanceerd.

Correctie. Nee, het is een heel leven geweest

voor degenen die er baat bij hebben gehad.

Van mij emotioneel, naar marketing.

Ik hou van jullie! Op het maken van het ​​verschil!

Op geld verdienen!

Niet bij mij! Niet bij mij!

Kom op!

Geef haar wat geld!

Twintig pond!

Wat moet ik doen?

U intrigeert me.

Werkt u niet met deze mensen?

Nee, nee. Ik ben Hector. Ik ben psychiater.

Psychiater!

Kunt u mij helpen?

Ik denk het niet!

Maar ik wil een penis.

- Een penis. - U bedoelt "happiness", geluk!

Iedereen wil een penis, maar je kunt geen penis vasthouden.

Ja, sorry. Het is ongrijpbaar, ja. Je kunt geluk niet aanraken.

U kunt een penis niet aanraken.

Hector!

Ik wil een penis in de onderkant van mijn hart.

Nee, nee. Je wilt geluk, uit de grond van je hart.

Dat is wat ik zei. Een penis.

In mijn onderkant.

Hou op!

O God!

- Ik hou van mijn Hector. - Ik hou van mijn Clara.

Nee, ik meen het.

Ik hou van mijn rare, excentrieke,

niemand- is-zoals-hij Hector.

Beloof me dat je nooit zult veranderen.

Bedankt voor het plezieren van al mijn vrienden.

Weet je, ik zou hetzelfde voor jou doen.

- Ik heb geen vrienden. - Natuurlijk wel, Hector.

Ga terug Malcolm, dat is niet grappig.

HECTOR'S SOKKEN

Geef mij je hand.

Niks, zie je? Nichts! Niets!

Weet je, ik kan nog steeds praten zoals jij, Hector.

Zoals de manier waarop je een vraag met een vraag beantwoordt.

Wat bedoel je?

Precies, dat is het.

Je bent zo transparant, Hector.

- Ben ik dat? -Je hebt je vrijblijvende onzin,

ik heb mijn New-Age-wafel, die ik aan elke klant kan serveren.

"Je moeder had een zwaar leven".

Zeg me welke moeder geen zwaar leven heeft gehad?

Of "Je gaat op reis". Ik voel me een oplichter.

Zeg me niet dat je niet weet waar ik het over heb.

Elke dag, alleen maar je routines volgen, nooit authentiek zijn.

Authentiek!

Weet je wat, Anjali? Ik denk dat dit een soort groei vertegenwoordigt.

Weet je, wees voorzichtig als je

deze visioenen, hallucinaties hebt,

dat het ego ze misschien gewoon naar zijn eigen behoeften vormt.

Laten we de medicatie nog een week proberen, goed?

Maar de tumor is goedaardig.

ahhmm ... Ja.

Ja of nee?

Ja..

Ook

is dit niet eens een verhaal over kanker.

Hector,

je lijkt een beetje blauw, niet je gebruikelijke zelf.

Is het Roger?

Nee, nee. Eigenlijk zijn het mijn andere patiënten, Ben.

Weet je, ze denken allemaal graag dat ze hopeloos zijn.

Dat is hopeloos.

Ben je gelukkig?

- Je maakt het uit met me, is het niet? - Nee!

Zo'n vraag kun je niet plots stellen, je moet hem inleiden.

- Je weet dat je een inleiding moet hebben. - Oké, oké, het spijt me.

Beschouw je jezelf als gelukkig?

Oké, kijk.

Ik heb het.

Het moge mijn zaak niet zijn, en vergeef me dat ik het vraag,

en ik bedoel niet te gluren, maar

beschouw je jezelf als

een gelukkig mens?

Is dit omdat dat ik niet klaar ben om moeder te worden? Andere hand, alsjeblieft.

- Absoluut niet. - Maar je hebt er geen aan je linkerhand.

Sorry. Dit heeft niets te maken met het feit dat je geen moeder bent.

Ik weet wat je zegt, Hector.

Niemand wil samenwonen met iemand die nooit gelukkig zal zijn.

- Dus je bent... - Weer aan het werk, ja.

En je kunt...

Kanaliseren wat er gaat komen. De toekomst zien, ja.

- Geef mij je hand. - Nee, niet weer!

Alsjeblieft! Kom op!

- Wacht, wordt deze tijd meegeteld? - M'n dag zit erop.

Cool.

Maar je krijgt een koopje. Ik reken meer dan jij. Ik zeg je,

Je moet je tarief verhogen.

Je gaat op reis.

Ga ik dat?

Even serieus.

Ik ga. Je gaat.

Naar verre landen.

Wat is... nog iets anders?

Ik zie je in vrede. Ik zie je blij.

Werkelijk?

Ik zie je liefhebben zoals je nog nooit eerder hebt liefgehad.

Ja, nou.

- Misschien in mijn volgende leven. - Hector,

dit is je volgende leven.

- Ik zie je met een dode hond. - Wat?

Je bent een kleine jongen, je huilt.

O mijn god, je was enig kind,

een eenzaam kind, jij arm ding. Nee, het is logisch.

Je leven, zo afmattend.

- Ik zie een meisje op een strand. - Wat bedoel je met een meisje?

- Waarom heb je haar nooit gebeld? - Hoe bedoel je, haar bellen?

- Ben je onvruchtbaar? - Nee, ik ben niet onvruchtbaar!

Nee, nee, wacht, dat is het niet. Het is jouw leven. Waarom zie ik onvruchtbaar?

- Iemand doet je pijn, maakt je boos. - De tijd is op.

Jij bent het zelf.

- Jij bent het zelf. Je maakt jezelf boos. - Deze sessie... Stop gewoon, oké, stop!

Stop met projecteren. Ik ben hier niet de patiënt, Anjali.

Zo afmattend, afmattend. Ja, ja, zo afmattend. Ik weet het.

Afmattend. Bedankt, ik zie je volgende week. Dank je.

Wie is Agnes?

Ik kan het huis niet verkopen. De scheuren zijn terug.

Ze hadden het van het menu gehaald, de avond was verpest.

De enige reden om daarheen te gaan was de witte taart.

Ik denk erover om andermans wasgoed aan te nemen.

Om wat extra geld te hebben, om de oppas te betalen.

Anders gaan we ten onder.

Ik deed de oefeningen, maar viel in slaap.

En nu zegt de sergeant dat ik niet rechtop sta.

Niemand kocht een verjaardagscadeau voor me dat ik echt wilde hebben.

- Ik kocht Geur-weg voor hem .. - maar zijn voeten zijn echt een probleem.

Tepels zijn gewoon geen erogene zone voor mannen.

Ik moet de oppas terugbrengen tot maar vijf dagen per week.

- Het is een verloren strijd. - Ik ben aan het einde van mijn touw.

Het einde van je touw.

Het einde van je touw?

Ik zal je een touw geven.

Een kind dat zijn ouders doodgeschoten ziet worden.

Dat is een touw.

Een vroedvrouw in Afrika die probeert baby's te bevallen zonder stromend water.

Dat is een touw.

Kuifje, letterlijk, aan het einde van zijn touw.

Snijdt hij het touw door om zijn eigen leven te redden,

of houdt hij vast om te voorkomen dat zijn vriend zeker zal doodvallen?

Snijd het touw door, Kuije, snijd het touw door!

Jane! Jane!

Het spijt me. Het spijt me heel erg.

Ik weet niet wat mij overkwam.

Volgende week dezelfde tijd?