Die in a Gunfight

ตั้งแต่อายุห้าขวบ

เบน กิบบอนก็ผ่านแผลถลอก การตะลุมบอน และการต่อยตีมาแล้ว 723 ครั้ง

เฉลี่ยประมาณ 32.86 ครั้งต่อปี

และเขาก็พ่ายแพ้ในทุกๆ ครั้ง

ด้วยประวัติเช่นนั้น นักบำบัดของเขาจึงลงความเห็นว่า

ความจริงเขาพยายามทำให้ตัวเองแพ้

และแท้จริงแล้ว สำหรับเบน การชนะไม่เคยเป็นเรื่องสำคัญ

มันเป็นเหมือนความรู้สึกที่กวนใจมากกว่า

ว่าตัวเขากำลังล่องลอยอยู่ในสมองตัวเอง

เฝ้าดูชีวิตราวกับมันคือหนัง ที่ไม่มีเหตุการณ์ใดๆ ในเรื่อง

เขามองเห็นมัน แต่กลับไม่รู้สึกถึงมัน

เขาจึงเหลือเพียงความปรารถนารุนแรง ที่จะรู้สึกถึงอะไรสักอย่าง

- พระเจ้า - อะไรก็ได้

เมื่อถูกตัดขาดจากความเป็นจริง และถูกขังให้นั่งดูหนังชีวิตตัวเอง

เบนจึงค้นหาวิธีที่สร้างปัญหามากยิ่งขึ้น

อย่างน้อยก็เพื่อให้ถูกใจคนดู

มันเป็นการค้นหาที่ไร้เป้าหมาย เต็มไปด้วยความขัดแย้งและการโทษตัวเอง

กระทั่งวันหนึ่งเขาได้พบกับความรัก ทั้งที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังมองหาอะไร

ให้ตายเถอะ

ทันใดนั้นโลกของเบนก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา

และเขารู้สึกถึงชีวิตได้อย่างฉับพลัน อย่างที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้

แต่แล้ว เช่นเดียวกับที่มันปรากฏตัวอย่างกะทันหัน

มันก็หายไป

แล้วเบนก็พบว่าตัวเอง กลับไปสู่จุดเริ่มต้นง่ายๆ แบบนั้นแหละ

หมอบลงไป ไอ้กระจอก

แป๊บนะ

พับผ่าเถอะ

หัวใจฉันยังเต้นอยู่

ถามอีกทีซิว่าเราจะไปที่นี่ทำไม

น่าสนุกดีออก

ไม่สนุกหรอก

แน่ใจนะว่าไม่ใช่เพราะได้ยินว่าเธอกลับมาแล้ว

เธอไม่น่าอยู่ที่นั่นหรอก

นั่นบ้านเธอนะ

เราไม่ได้รับเชิญไปงานนี้ด้วยซ้ำ ใช่ไหม

ใช่แล้ว

ความกังวลของมูคูลไม่ผิดแต่อย่างใด

เพราะเบนขึ้นชื่อ เรื่องการคุกคามก่อกวนงานสังคมชั้นสูง

ที่จริง หลังจากการฝ่าฝืนกฎอันอื้อฉาว ระลอกล่าสุด

คำสั่งห้ามเข้าใกล้ฉบับใหม่เอี่ยมอ่อง ก็ตอกย้ำถึงเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน

เบน กิบบอนไม่ใคร่จะเป็นที่ต้อนรับนัก

- เอ่อ แม่มาว่ะ - เบนจามิน

- พระเจ้า - ไง แม่

- ลูกมาทำอะไรที่นี่ - เหล้าฟรี

- ขอบใจ มาได้เวลาพอดี - ขอบคุณครับ

ตามแม่มา

ลูกรู้ตัวใช่ไหมว่าลูกถูกแบนจากงานพวกนี้

เรื่องมันผ่านไปแล้วน่า

ลูกชกประธานสมาคมเอ็กซิเตอร์

- ปัสสาวะใส่พรม - ครับๆ รู้แล้วๆ

ทำไมเธอถึงคุมเขาไม่ได้ มูคูล

ลูกคุณเป็นพวกอนาธิปไตยนี่ครับ คุณนายกิบบอน

- เขาเป็นเดโมแครต - มันคืออะไรเหรอ

แม่ มันเป็นรอยช้ำ เช็ดไม่ออกหรอก

พวกเธอสองคนเล่นยามาเหรอ

- เปล่า - ใช่ครับ

- ลูก - พ่อมาแล้ว

- แบทแมน - นั่นแหละเขา

- ทำไม ก็มันอร่อย - อือ

- อือ - ถ้าวิลเลียมกับเบียทริซเห็นเขาที่นี่

สถานการณ์ที่น่าอึดอัดอยู่แล้วได้หนักขึ้นแน่

ตาฉันคงฝาดไปแน่ๆ

สภาพดูไม่ค่อยได้เลยนะ ว่าไหม

เขาแค่มีเรื่องมานิดหน่อย เด็กผู้ชายก็แบบนี้

นั่นไม่ใช่ประเด็น

ลูกชายคุณบุกรุกเข้ามา

ฉันจะจับตาดูเขาไม่ให้คลาดสายตา และเขาจะทำตัวเรียบร้อย

- ใช่ไหม เบนจามิน - หือ

ขอบคุณค่ะ

ต้องให้ผมโทรเรียกตำรวจไหม

อย่าทำหน้าอมทุกข์แบบนั้นได้ไหม

คืนนี้มีหนุ่มโสดที่เพียบพร้อม ที่สุดของเมืองมารวมกันที่นี่

ส่วนลูกกลับมานั่งอยู่ตรงมุมห้อง

ตามใจแม่หน่อย ลุกไปทักทายบ้าง แม่ไม่อยากให้ใครๆ นินทา

ว่าลูกสาวแม่นั่งทำหน้าไม่รับแขกทั้งคืน

ครั้งแรกที่แมรี่ แรทคาร์ตขัดใจ ความคาดหวังอันสูงลิ่วของพ่อแม่

คือตอนที่เธออายุ 12 ปี

และถูกไล่ออกจากโรงเรียนเอกชน ที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมือง

เมื่ออายุได้ 16 ปี

เธอก็ถูกไล่ออกจาก โรงเรียนเอกชนทุกแห่งในเมือง

แต่สุดท้ายเธอก็เลยเถิด เมื่อเธอตกหลุมรักเบนจามิน กิบบอน

ลูกชายผู้ฉาวโฉ่ของคู่แข่งตัวฉกาจของพ่อเธอ

เมื่อข่าวแพร่ออกไป มันก็กลายเป็นเรื่องอื้อฉาวทันที

และเธอถูกสั่งห้ามไม่ให้พบกับเจ้าหนุ่มกิบบอนอีก

ซึ่งสำหรับแมรี่แล้ว นั่นไม่ใช่ทางที่เธออยากเลือก

เธอเลยวางแผนลับๆ เพื่อหนีไปเม็กซิโกกับเบน

แต่ไม่นานแผนของพวกเขาก็ล่ม

และแมรี่ถูกส่งไปโรงเรียนประจำในปารีสในทันที

ที่ซึ่งพรสวรรค์ของเธอจะได้รับการฝึกฝน ในสภาพแวดล้อมที่เป็นระเบียบมากขึ้น

แมรี่เขียนจดหมายถึงเบนหลายครั้ง

ก่อนอื่นก็เพื่อบอกว่า…

ฉันคิดถึงนาย

จากนั้นถึงถามว่า…

นายลืมฉันไปแล้วเหรอ

- จากนั้นก็เหลือแค่… - ไปตายซะ

แต่แมรี่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไม เบนถึงไม่เคยตอบจดหมายเธอ

เธอจึงเลิกเขียนจดหมายถึงเขา

เธอพยายามอย่างมากที่จะลืมเบน

และลืมโลกที่เธอทิ้งไว้ข้างหลัง

เธอยังคงอยู่ที่ปารีสเพื่อเรียนต่อที่ซอร์บอนน์

และทุ่มเทตัวเองเพื่อชีวิตใหม่

แต่หัวใจเธอยังคงว้าวุ่น

ถูกเกาะกุมด้วยความเหงาเรื้อรัง ที่ไม่อาจสลัดหลุดได้

แต่พ่อจอมเจ้ากี้เจ้าการของเธอ ก็คอยจับตาดูเธออย่างใกล้ชิด

เธอจึงไม่เคยโดดเดี่ยวเท่าที่เธอรู้สึก

สุดท้าย เวลาก็ดับเปลวไฟที่หลงเหลือในตัวเธอ

และเหมือนนกเชื่องๆ ที่มองหาความสบายในกรง

เธอก็กลับบ้านมาด้วยความอ่อนล้าและเจียมตน

กลับไปยังจุดที่เธอเริ่มต้น

- บอกให้ส่งเขากลับไง - เบนจามินจะกลับแล้ว วิลเลียม

- อะไร - มีอะไรจะพูดงั้นเหรอ

แค่อยากมาให้คุณเห็นหน้าน่ะ

ไปเอาสเต๊กมาโปะตาเถอะ หน้านายอย่างกับอาชญากร

ตระกูลกิบบอนและตระกูลแรทคาร์ต

เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาหลายต่อหลายรุ่น

ซึ่งอาจเรียกได้ว่าเป็นความแค้นของสองตระกูล

และเช่นเดียวกับทุกๆ ความแค้นระหว่างตระกูล

มันเริ่มจากเลือดเล็กๆ น้อยๆ

ปีนั้นเป็นปี 1864

ทาร์ลตัน แรทคาร์ต และธีโอดอร์ กิบบอน ซึ่งเป็นบุคคลสำคัญทั้งคู่

ในวงการข่าวที่กำลังมาแรงของนิวยอร์ก

ได้มาดวลกันเยี่ยงสุภาพบุรุษ

หลังจากที่หนังสือพิมพ์ของธีโอดอร์ ได้ตีพิมพ์ข่าวไม่น่าพิสมัย

เรื่องรองเท้าของทาร์ลตัน

ธีโอดอร์พ่ายให้แก่กระสุนของทาร์ลตัน และลั่นวาจาไว้ก่อนสิ้นใจว่า…

บอกไอ้ขี้โกงแรทคาร์ตว่าฉันจะรอเจอมันในนรก

หลายปีต่อมากิจการหนังสือพิมพ์ของทั้งสองตระกูล

ได้เติบโตอย่างมั่นคง กลายเป็นกลุ่มบริษัทสื่ออันน่าเกรงขาม

ที่ปัจจุบันรู้จักกันในนามกิบบอนโทรคมนาคม

และแรทคาร์ต คอร์ปอเรชั่น

และการดวลก็ดำเนินต่อไป

คุณอาจเรียกได้ง่ายๆ ว่ามันคือ

การแข่งขันของสื่อที่ดุเดือดที่สุดในประวัติศาสตร์

แต่สำหรับเฮนรี่ กิบบอน และวิลเลียม แรทคาร์ต

การดวลนี้ไม่เคยเป็นเรื่องธุรกิจ

มันเป็นเรื่องส่วนตัว

ขอตัวนะ มาเถอะลูก

แกโตแล้วนะ

ได้เวลาทำตัวเป็นผู้ใหญ่สักที

ออกไปซะ

เมื่อกี้มันอะไรกัน วิลเลียมรุนแรงไปหน่อยนะ ว่าไหม

แมรี่กลับมาแล้วน่ะสิ

พวก เสื้อโค้ต

อือ

โอเค

- หยุดนะ - รปภ.

พระเจ้าช่วย

- ถ่ายไว้ได้ไหม - ไปๆ

- เขาขโมยเสื้อโค้ตอีกแล้ว - เฮ้อ

วอลเตอร์ นั่นเสื้อโค้ตฉัน หยุดเขาไว้

โธ่เอ๊ย กิบบอน

แมรี่ถูกเนรเทศไปปารีสอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า

เขาทั้งโทรทั้งส่งข้อความ แต่เธอไม่เคยตอบกลับ

เขาส่งอีเมลหาเธอ แต่ก็ไม่มีคนตอบ

ที่อยู่และความเงียบของแมรี่ ยังคงเป็นปริศนาที่หลอกหลอน

จนกระทั่งเบนไปเจอเรื่องซุบซิบ เกี่ยวกับวีรกรรมของเธอในปารีส

ด้วยใจที่แหลกสลาย เบนจึงใช้ตั๋วเที่ยวเดียว ที่เขาหวังว่าจะได้ใช้กับแมรี่

บินหายไปยังเม็กซิโกโดยไม่บอกกล่าว และไม่คิดจะกลับมาอีก

ความพยายามเดียวของเขา ที่จะสื่อสารเจตนาอันสิ้นหวังไร้ตัวตน

คือจดหมายกำกวมฉบับหนึ่งที่ส่งถึงพ่อแม่ของเขา

เจ็ดเดือนต่อมาเขาก็กลับมาพร้อมมูคูล

เพราะสาบานไว้ว่าจะรักษาความลับ

ทั้งสองคนจึงไม่เคยพูดถึงเลยว่า พวกเขาพบกันได้ยังไง

แต่พวกเขาไม่เคยแยกจากกันตั้งแต่นั้นมา

รู้ไหม ผมล่ะรับไม่ได้จริงๆ ผ่านมาตั้งหลายปี

ใครก็คิดว่าเด็กนั่นคงรู้จักโตเป็นผู้ใหญ่กับเขาบ้าง

ครั้งนี้เฮนรี่คงต้องจ่ายเป็นเช็คแล้วล่ะ

อย่าไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายจะดีกว่านะ ที่รัก

- เขาทำแบบนี้บ่อยเหรอคะ - ทุกครั้งที่เขาตัดสินใจโผล่หน้ามา

อ๋อ แม่รู้จักสีหน้านั่นดี แมรี่

- ให้แม่เอาสมุดภาพออกมาดีไหม - ไม่เอาค่ะ หนูขอล่ะ

รู้ไหมคะ พ่อแม่ส่วนใหญ่ เก็บบันทึกความสำเร็จของลูกไว้

ไม่ใช่ความล้มเหลว เพราะมันแปลก

แม่ของแม่พูดเสมอว่า "ไม่มีครูคนไหนจะดีไปกว่าความอับอาย"

อย่าตีโพยตีพายน่า มันตลกดีออก

พ่อไม่อยากแช่งให้ศัตรูพ่อเจอเขาด้วยซ้ำ

สมุดพกเกรดสาม "ความฉลาดเกินวัยจนน่าตกใจ"

เด็กนั่นคงวิกลจริตไปแล้วที่ปฏิเสธมรดกตระกูล

- จริงเหรอคะ - โอ๊ะ แม่ชอบอันนี้

จำฟีลิกซ์ แกรห์มได้ไหม

เบนเคยรับการบำบัดกับเขาสองสามครั้ง เมื่อหลายปีก่อน

ความหัวรั้นผิดมนุษย์มนา

เขาบอกว่าเด็กนั่นเป็นบ้า

- คลาสสิกมาก - เข้าใจแล้วค่ะ

เขาบอกว่าที่เด็กนั่นหาเรื่องโดนกระทืบ เพราะมันอยากตาย

นึกดูสิว่าเด็กแบบไหนที่ถูกวินิจฉัยแบบนั้น

- อยากตาย - พอได้แล้ว

เบน กิบบอนเป็นอดีตไปแล้ว

เหมือนการตัดสินใจที่น่าเศร้าอื่นๆ

และการที่ลูกกลับมาบ้านก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไร

เข้าใจไหม

แมรี่รู้ดีว่าเงื่อนไข

ในการกลับมาอยู่บ้านใต้ชายคาของพ่อแม่

คือการรักษาภาพลักษณ์ให้ดูว่านอนสอนง่ายเข้าไว้

แม่งเอ๊ย

แมรี่

มีอะไรจะพูดหรือเปล่า

ไม่มีค่ะ

ชะนีหนุ่มจะท้าดวลกับชะนีจ่าฝูง

เพื่อชิงอำนาจปกครองฝูง