Bora! Deborah (보라! 데보라)

(ตัวละคร เรื่องราว สถานที่ และเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องสมมติ)

ตอนที่ทำดีกับฉัน คุณแค่มีเมตตาและเป็นคนดี

ตอนที่คุณกอดฉัน มันก็เป็นแค่กอดฟรี

ตอนที่คุณจูบฉัน มันก็เป็นแค่ความผิดพลาดสินะ

ตอนที่บรรยายความรู้สึกเกี่ยวกับฉัน ก็เป็นแค่การแสดง ใช่ไหมคะ

ใครกันแน่ที่ไม่ซื่อสัตย์

ผมจูบอยู่คนเดียวเหรอครับ

เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าต่างก็ทำด้วยกันทั้งคู่

แล้วใครล่ะที่เป็นฝ่ายบอกว่า เป็นเรื่องผิดพลาดก่อน

ถ้างั้นคุณชวนฉันไปบ้าน...

เพราะแบบนี้ไงฉันถึงสั่งห้าม ไม่ให้มีความรักในที่ทำงาน

ผมไม่ได้ลองเชิง

ถ้าไม่ใช่แล้วมันคืออะไรล่ะคะ

ผมทำหนังสือเล่มนี้ไม่ได้จริงๆ

ตอนจบปลอมๆ ที่ปฏิเสธการเติบโต ไม่สามารถสร้างแรงบันดาลใจให้ผู้อ่านได้

ไม่ค่ะ ขอฉันพูดให้ชัดเจน ฉันลาออก

นักวางแผนที่ไม่แม้แต่จะพยายาม เข้าใจความตั้งใจ

ของนักเขียนและยอมแพ้ง่ายๆ ฉันทำงานด้วยไม่ได้หรอก

แจ้งค่าปรับมาได้เลย

ไม่ว่าเท่าไร ฉันก็ยินดีจ่าย

เดี๋ยวสิ...

- ลาก่อนครับ - ลาก่อนค่ะ

นี่ๆ นายมัน...

อะไรกัน...

นี่นาย...

จูบเธอจริงๆ เหรอ

เอาละ

ทำอะไรของพี่ อยากให้ผมกินให้หมดนี่แล้วตายเหรอ

แค่กระดกๆ เข้าไปเถอะ

มันคือการแก้แค้นที่นายโกหกฉันมาตลอด และเป็นการลงโทษที่ทำโปรเจกต์พัง

แล้วตกลงว่าปัญหามันคืออะไรล่ะ

ผมไม่อยากกินเบียร์

เทโซจูให้ผมหน่อย ผมอิ่มแล้ว

นายไม่ได้หย่าอย่างฉันสักหน่อย

และจากที่เห็น

คุณโบราก็มีใจให้นายเหมือนกัน

เพราะแฟนเก่านั่นเหรอ

เขามันก็แค่แฟนเก่า

- นายป๊อดใช่ไหม - ผมไม่ได้ป๊อด

แค่ฟังดูแล้ว มันก็จริงของเขา

อย่างที่ว่านั่นแหละ

ผมกลัวว่าจะไปเป็นตัวร้าย ในตอนจบแสนสุขของพวกเขา

ความคิดนั้นมันผุดขึ้นในหัวผมน่ะ

ผู้ชายคนนั้นก็ดูจริงใจดีด้วย

และถ้าโบราอยากกลับไปคืนดีกับเขาจริงๆ

มันอาจไม่ถูกถ้าผมยังเดินหน้าต่อไป

ถ้าเกิดว่า...

ถ้าความรู้สึกที่คุณโบรามีให้ผม เป็นแค่ความรู้สึกขอบคุณ...

หลังการเลิกราล่ะ

ถ้ามันเป็นอย่างนั้น

ในระยะยาวคุณโบราเองที่ต้องเสียใจ

เพราะงั้น...

มันยากและซับซ้อนนั่นแหละ

ทำไมนายถึงคิดอะไรซับซ้อนนักล่ะ

เลิกคิดเยอะ คิดอะไรให้มันง่ายๆ เถอะ

รู้ไหมว่าทำไมนายถึงเป็นแบบนี้

เพราะนายเอาแต่อยากเท่อยู่คนเดียวไง

เวลามีความรักน่ะ นายต้องยอมกล้ำกลืนศักดิ์ศรี

และทำเรื่องที่มันน่าอายบ้าง...

แต่ก็นั่นแหละ

ถ้านายไม่กล้าก็ยอมแพ้ไป

คิดว่าผมอยากเป็นแบบนี้เหรอ

ผมก็เกลียดที่เป็นแบบนี้เหมือนกัน

นี่ ช่างเถอะ

ช่างมัน แค่มาลืมทุกอย่างให้หมด

มาลืมกันเถอะ ลืมๆ มันไปให้หมดเลย

แบบนี้น่าจะดีที่สุดแล้ว

คุณโบราน่ะ

เป็นคนค่อนข้างช่างเจรจา

เธอดูร้ายๆ แรงๆ ว่าไหม นายก็เห็นตอนเธอเข้าตาจนนี่

เธอแรงมาก แรงจริงๆ แรงเกินไป

ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย

เธอไม่ใช่คนพูดมากนะ

และถึงเธอจะดูแรงหรือดุดัน

แต่ลึกๆ เธออ่อนไหวและเปราะบางมาก

นี่ พูดเรื่องอะไรของนาย

นายนี่มันเหลือเชื่อจริงๆ

ยังไงก็เถอะ เธอไม่เหมาะกับนายเลย

พอได้แล้ว

พออะไรอีกล่ะ

เลิกพูดถึงเธอน่ะ

เพราะมันทำให้ผมคิดถึงเธอ

แล้วก็เลิกให้ผมกินเหล้าด้วย

เพราะมันทำให้ผมยิ่งคิดถึงเธอ

ผมเคย...

เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าจะไม่ทำ

ผมก็บอกไปตั้งแต่แรกแล้วว่าจะไม่ทำ

ก็บอกตั้งแต่แรกแล้วว่าจะไม่ทำกับเดโบรา

ฉันจะนัดหมอพรุ่งนี้ ไปกับฉันนี่แหละ

แล้วทำไมฉันต้องไปกับพี่ด้วย

เพราะฉันเป็นผู้ปกครองตามกฎหมายของแกไง

โบมี

แค่ท้องก็ไม่ได้จำเป็นจะต้องแต่งงานนะ

แกมีสิทธิ์จะตัดสินใจ

คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ

ฉันเป็นเด็กหรือไง ทำไมต้องทำเหมือนฉันเป็นเด็กด้วย

ฉันถึงได้บอกให้คิดดีๆ ไง

ยังมีอะไรให้ต้องคิดอีกเหรอ

ยังไงเราก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว

แค่แต่งๆ ซะตอนนี้เลย

ถ้างั้น...

เพราะพวกแกชอบกัน ก็เลยจะอยู่ด้วยกัน

เพราะรักเขานี่นา แต่งงานกับเขาซะ แกท้อง ก็จะมีลูก

แล้วก็จะอยู่ไปแบบนั้นเนี่ยนะ

แล้วมันทำไมล่ะ มันผิดตรงไหน

คิดว่าทุกคนเขาเป็นเหมือนพี่เหรอ

ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมานั่งคิดคำนวณทุกอย่าง เหมือนพี่หรอกนะ

คิดว่าฉันน่าสมเพชใช่ไหม

พี่จินโฮไม่คิดนะ

พี่เขาไม่เคยพูดว่า "เธอมันไม่รู้อะไร" หรือ "เธอจะทำยังไงกับชีวิต"

แต่พี่เขากลับบอกว่า "เธอทำได้ดีมาก ขอแค่อยู่ด้วยกันไม่ว่าอะไรเราก็ทำได้"

ลำพังแค่นี้ ฉันก็กลัวมากแล้ว

ฉันไม่หวังว่าพี่จะสนับสนุนหรอก แต่พี่ทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง

ต่อไปพี่จะสู้หน้าซูซูของเราได้ยังไง

โบมี...

พี่เขาคงแค่เป็นห่วงเธอน่ะสิ

ใครไปขอให้พี่เขามาห่วงฉันล่ะ

เป็นใครถึงมาพูดแบบนั้น น่าโมโหชะมัดเลย

อย่าร้องไห้เลยนะ

ถ้าที่รักร้อง ซูซูจะเศร้าไปด้วยนะ

เปิดหน้าต่างสิ ดูเหมือนหิมะจะตกนะ

หิมะเหรอ

อะไรเล่า

ฉันโดนกักบริเวณนะ มาทำไม

ฉันจะกระโดดหน้าต่างจริงๆ นะ

อย่าร้องนะ เราเจอกันแบบนี้ไปก่อนก็ได้

ฉันจะอยู่ตรงนี้

พี่เขาหลับเมื่อไรก็บอกนะ

ฉันจะเอานี่ไปให้ด้วย

นั่นอะไรเหรอ

ของโปรดที่รักทั้งนั้น เค้กกับสตรอว์เบอร์รี

แล้วก็กรดโฟลิคเหรอ

ได้ยินว่าคนท้องต้องกิน

ฉันอ่านมาจากอินเทอร์เน็ตน่ะ และวิตามินอื่นๆ

ไม่หนาวเหรอ

เข้าไปนั่งรอที่ไหนก่อนสิ

ถ้าทำแบบนี้ก็ไม่หนาวหรอก

โธ่เอ๊ย นายมันก็ไม่ต่างจากคนอื่นหรอก ทำเป็นเท่ตลอด

ถ้าแบบนี้ยังไม่ได้ผล ฉันก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

เมาขนาดนั้นคงอดใจไม่โทรหาเธอไม่ได้หรอก

มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีกแล้วค่ะ

ฉันตัดใจจากท่านประธานได้แล้ว

ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยค่ะ

ฮันซังจิน

ทำตัวให้สมกับอายุหน่อยเถอะ

ไม่รับหรอก

ค่ะ

สวัสดีครับ

สวัสดีครับ...

นี่ ผมซูฮยอกนะครับ

คือว่า...

ตอนนี้ผมอยากกลับบ้านแล้ว

คุณควรมาพาผมกลับบ้านหน่อย

ตอนนี้ผมแค่อยากกลับบ้านน่ะ

คุณเมาแล้วค่ะ

แค่นี้นะคะ

ไม่ครับ

ทำไมไม่มาล่ะครับ

มาพาผมกลับบ้านทีสิ

ผมยังเคยพาคุณกลับบ้านเลย

คุณก็ควรมาพาผมกลับบ้านด้วยสิ

ใช่ไหมล่ะ มาพาผมกลับบ้านที

มาพาผมกลับบ้านสิ

ไว้คุยกันตอนคุณสร่างเมานะคะ

มาพาผมกลับบ้านที

คุณลูกค้าครับ คุณลูกค้า

ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ

ลุกขึ้นก่อนนะครับ

คุณเมามากเลยนะครับเนี่ย

ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ

- ที่อยู่... - ว่าอะไรนะครับ

ช่วยคุยสายที

โทรศัพท์เหรอครับ

- สวัสดีครับ "เด็กน้อย" ใช่ไหมครับ - คะ

ก็เขาเมมไว้อย่างนี้นี่นา

ยังไงก็เถอะ คุณลูกค้าเมามากเลยครับ

แล้วร้านก็ใกล้จะปิดแล้วด้วย

ผมจะส่งที่อยู่ไปให้นะครับ

ผมว่าคุณต้องรีบมาแล้วละครับ

ที่รัก เสร็จแล้วก็ปิดไฟด้วยนะ

อะไรน่ะ ขึ้นมาทำไม

เลิกโมโหเถอะนะ ที่รัก

เมื่อวานเราทะเลาะกันพอแล้วนี่นา และฉันก็ขอโทษไปแล้วด้วย

พี่ขอโทษเมื่อไรเหรอ พี่บอกว่าพี่ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา

ยูจองก็ วันนี้ฉันเหนื่อยมากจริงๆ นะ

หือ

เขาอยู่โน่นครับ

รีบพาเขากลับไปด้วยครับ

คุณซูฮยอกคะ คุณซูฮยอก

ตั้งสติหน่อยสิคะ

คุณซูฮยอกคะ ลุกได้แล้วค่ะ

คุณซูฮยอก พยายามลุกหน่อยค่ะ

ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ

อย่ากลับไปคืนดีกับเขานะครับ

ลุกได้แล้วค่ะ

เร็วสิคะ ลุกเถอะ เกาะแขนฉันไว้นะคะ

เข้าไปค่ะ ระวังค่ะ ระวัง

ขอโทษค่ะ

ช่วยไปถนนยอนซอด้วยค่ะ

ไปซองซูริเวอร์แคสเซิลครับ