Fleeting Lies (Mentiras pasajeras)

Gënjeshtra kalimtare

I pari

Ç'kemi, Lusia!

Telmo, zemër.

Shpirt, s'mund të hysh këtu.

Këto aparatura janë shumë të rrezikshme.

Shiko, je ti. Shefja më e madhe në botë.

Sa i bukur! Faleminderit!

Çfarë bën ajo?

Ajo ftoh shumë, aq sa mund të djegë.

Pse e duan njerëzit atë?

Sepse mendojnë që do t'i bëjë më të bukur

dhe duke qenë më të bukur, do të bëhen më të lumtur.

Eja, le të dalim që këtu.

-Olivo, mëngjesi! -Erdha!

Këtë do ta vendos në zyrën time të re. Nxito, shko kërko babin.

Babi, mëngjes?

U bë.

Hapi numër katër: rigjej thelbin tënd.

Mbaji gjallë dëshirat e tua.

Kënaqe gjithmonë fëmijën tënd të brendshëm.

Hapi numër pesë: nga rruga në sukses.

Rreziko!

Shpesh, rrjeti është aty, edhe nëse nuk e sheh.

Hapi numër gjashtë:

Thuaji jo pritjes.

S'ka kohë për të pritur.

S'duhet ta presësh fatin. Duhet ta bësh vetë.

Hapi numër shta...

Më fal, ç'je ti, zëvendësdrejtore, presidente?

Presidentja e klubit të fansave të tu.

Kjo të shton 30 vjet. Prit...

Çfarë po bën?

-Zemër... selinoja. -Po, të lutem.

-Faleminderit! -Unë...

Mbarova kapitullin e parë.

Dita s'mund të niste më mirë. E dija që do ta bëje.

Mezi pres ta lexoj.

Ke veshur këpucët e reja.

-Sigurisht, është ditë e veçantë. -Je e mrekullueshme.

-Faleminderit, zemër! -Je shumë e bukur.

Shiko çfarë sapo erdhi.

Një dhuratë për dasmë nga teta Beleni.

Djem, s'do t'i hapim dhuratat po s'qemë të gjithë, e thamë.

Jemi të gjithë, apo jo?

Po, por duhet të nxitoj për makinën e re. Sapo ma thanë.

-Kaq shpejt? -Po.

-S'do të presësh shpërblimin? -Të pres?

Zemër, fati s'pritet.

-Bëhet vetë. -Bëhet vetë.

Do të prisja pagën tënde të parë para se të lija programin televiziv.

Ose të shoh ç'do të thonë botuesit për kapitullin e parë para se...

Jo, ki besim tek unë. E kemi diskutuar.

Do të merrem unë me gjithçka dhe ti vazhdo të shkruash,

që t'u thuash atyre të televizionit të gërricin bythën.

The: "Të gërricin bythën!"

Kush e tha? Unë? Ti e the?

-Shiko... -Çfarë?

Zemër...

S'e di ç'kam bërë që jam kaq me fat.

E ke merituar.

E kemi merituar të dy. Të adhuroj.

Djem, sonte do të festojmë.

Ju dua!

Forca!

Bukuroshe!

Olivo.

Olivo!

Ditën që do të heqësh sytë nga celulari

e do të shohësh botën, do të trembesh, lal.

Babi, sapo pashë videon e një artisteje të re nga Zelanda e Re

dhe po bisedoja me disa regjisorë nga Kina.

Kjo s'është bota ime, është bota e gjerë.

"Kjo s'është bota ime, është bota e gjerë."

Forca, në shkollë, se jemi jemi vonë. Shkojmë!

Çdo gjë gati. Fatura dhe dokumentet.

-Sa mirë! Shumë faleminderit! -S'ka gjë.

-Mundem? -Sigurisht, e gjitha juaja.

Ç'mrekulli!

Mirëmëngjes, Lusia. Ku dëshiron të shkosh sot?

Flet.

Kur jua kanë bërë këtë pyetje për herë të fundit?

Natalia... paske prerë balluke!

-Si ti, më hollon fytyrën. -Dukesh e mrekullueshme.

Kanë që në 9:00 të mëngjesit në sallën e mbledhjeve.

-E kam gati shampanjën. -Faleminderit shumë, Natalia!

Jemi shumë të vegjël, apo jo?

Ajo erdhi.

S'e prisja këtë pritje.

As ne s'e prisnim. Merre, lexoje këtë.

-Prit pak. Ç'është kjo? -Epo...

Është një letër për pushim nga puna.

Po, e shoh, por çfarë...

-Mendoje se s'do ta kuptoja? -Çfarë të kuptoje?

Kabina e re e krioterapisë CharmConcept

me model dhe teknologji në mënyrë të dyshimtë të ngjashme me tonat.

E hodhën në treg sot në mëngjes.

Si ia bënë? Kush... S'ka mundësi...

Prisni, kujtoni se e kam bërë unë?

Në fakt, do të të padisim për spiunazh industrial

dhe do të kërkojmë dëmshpërblim për humbjen e tregut.

Rikardo, është absurde. Ti e di që s'do ta bëja kurrë diçka të tillë.

Kështu mendoja dhe unë, deri sa u desh të shihja këtë.

Këto janë fotot

e ditës kur u takova me Adolfon te CharmConcept.

Santiago, mund të konfirmosh që shkova të refuzoja ofertën e tyre të punës?

Po, u takuan dhe isha në dijeni,

por s'mund të konfirmoj çfarë u tha në atë takim.

-Urdhëro? -S'e di.

Rikardo, s'mund ta besosh këtë.

Shiko, Lusia, kjo situatë më lëndon më shumë se këdo.

Të kam parë të rritesh në këtë kompani.

Si mund të nxjerr informacione?

Rikardo, të lutem. Ky prototip është i papërfunduar

sepse ka defekt dhe mund të jetë i rrezikshëm.

Ke dhjetë minuta kohë për të mbledhur gjërat e të largohesh.

Kjo të bën ty zëvendësdrejtorin e ardhshëm, apo jo?

S'e di, është shumë shpejt për të menduar për këtë.

-Si munde? -Si munda çfarë?

Mos na detyro të thërrasim sigurimin, të lutem.

Si munde?

-Urime! -Jo, jo tani.

Ishe ti.

Ti kishe qasje në kompjuterin tim dhe të njëjtin dokumentacion.

Tani e kuptoj pse këmbëngule që të shkoja në atë intervistë.

Ti i bëre fotot, apo jo?

Kjo është akuzë shumë serioze.

Lusia, mjaft. Santiagoja të doli në mbrojtje.

S'e besonte dot që na tradhtove, as unë,

ndaj mjaft u bëre qesharake.

Rikardo, ky krimb i ndyrë ia shiti prototipin konkurrencës

që të më zinte vendin e punës!

Çfarë po bën, Alfonso? Më lësho!

Më lësho, të lutem!

-Qetësohu, Lusia. -Jam shumë e qetë.

S'mund ta besoj, je një...

Më lësho!

Kjo s'mbaron me kaq.

S'do të ndalem deri sa të dalë e vërteta.

-As për një sekondë! -Mirë.

Ku dëshiron të shkosh sot, Lusia?

FAQE BOSH

Jo, mendonin se Zhyl Verni ishte influencues latin.

Në kohën e tij qe më i madhi. Parashikoi vajtjen në Hënë.

Kanë kaluar 60 vjet që nga ai udhëtim.

Refuzoj të mendoj se "çdo kohë në të kaluarën ishte më e mirë".

Pak njohuri të përgjithshme...

Lërini të rinjtë të gjejnë referencat e tyre jashtë paragjykimeve tona

dhe natyrshëm do të gjejnë Vernin ose... klasikët.

Më vjen keq, por kjo është një utopi që as Platoni dhe as Tomas Mori...

Cila është kamera ime?

E dashur Gjenerata Z, as ata s'janë influencues.

Unë kam dy djem.

I lë të shohin televizor ose të luajnë lojëra elektronike sa të duan.

-Pa kufizim. -Babai i vitit, apo jo?

Por me një kusht:

që t'i kushtojnë të njëjtën kohë leximit.

Dhe pak a shumë e bëjnë...

Basilio Barabino, optimist edhe në programin e tij të fundit.

Po, do të botohet romani im i radhës dhe më vjen shumë keq,

-por duhet t'ju lë. -Neve na vjen më shumë keq.

Do të na vijë më shumë keq kur të kritikojmë librin tënd.

Dhe unë kur ta bëni. Imagjinoni sikur t'ju pëlqejë!

Ishte kënaqësi, Basilio.

-Faleminderit, të gjithëve! -Faleminderit!

Babai i vitit

ngaqë duroj një idiot të pakënaqur dhe pedant si ti.

Dhe këta analfabetë të trashë që japin mend...

Televizioni ta bën trurin dhallë!

Vazhdojmë me konkursin?

Dështimi dhe budallallëku...

Dhe tani është koha për... Ruletën e Letrave!

Ishte ndezur?

Lusia.

Basilio, i dashur, më në fund.

Duhet të flas me ty.

E dashur, u bë.

U thashë të gërricin bythën.

Është mënyrë të thëni?

Po ja... s'u tregova i matur.

S'ka kthim mbrapa.

Urime!

Sa mirë, i dashur! Më bëhet qejfi shumë.

Do ta festojmë sonte, apo jo?

I dashur, duhet të iki. Po më marrin në telefon.

Të dua.

Ku do të shkojmë tani, Lusia?

Përshëndetje! Është Maiteja?

Po, por po hyn në operacion.

Lusia,

Lusia...

-Maite. -Lusia?

S'mund të hysh këtu!

Maite, më pushuan.

-Çfarë? -Më pushuan nga puna.

Po bën shaka?

Jo, thonë se kam shitur prototipin e krionizatorit te konkurrenca.

Si mund ta bëje këtë?

E ke bërë?

Sigurisht që jo. E bëri Santiagoja, kolegu im. Jam e sigurt!