The first 200 lines.
- เราไม่ควรออกมาตามลำพังนะ - ทำไมล่ะ
- ถ้าพ่อเจ้า... - เขาไม่รู้หรอกว่าเราหายไป
แต่ถ้าเขารู้เข้าล่ะ
เจ้าไม่จำเป็นต้องกลัวพ่อข้า
แน่ใจรึ
แน่สิ
- เราไม่ควรเข้าไปนะ - ควรสิ
ออกไปซะ ออกไป
- ไปกันเถอะ - ไม่
ฟังเพื่อนของเจ้าซะ
พวกเขาบอกว่าเจ้าน่ากลัว
มีฟันแมว และมีสามตา
เจ้าไม่เห็นน่ากลัวเลย
เจ้าน่าเบื่อ
เจ้าไม่รู้ว่าข้าเป็นอะไร
ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นแม่มด และเจ้าเห็นอนาคต
- บอกอนาคตข้ามา - ทุกคนอยากรู้อนาคตตัวเอง
- จนกระทั่งรู้แล้ว - นี่เป็นที่ดินของพ่อข้า ที่ดินข้า
บอกอนาคตข้ามา ไม่งั้นข้าจะควักตาเจ้าทั้งสองข้าง
เลือดเจ้า
ให้ข้าลิ้มรสหน่อย
เจ้าถามได้สามคำถาม
เจ้าจะไม่ชอบคำตอบ
ข้าถูกหมั้นหมายกับเจ้าชาย
เราจะแต่งงานกันเมื่อไหร่
เจ้าจะไม่ได้แต่งกับเจ้าชาย เจ้าจะได้แต่งกับพระราชา
- งั้นข้าก็จะเป็นราชินี - ใช่
เจ้าจะเป็นราชินี...สักพัก
จนกระทั่งมีอีกคนมา
สาวกว่า สวยกว่า
ที่จะมาโค่นบัลลังก์เจ้า และพรากสิ่งที่เจ้ารักไป
- พระราชากับข้ามีลูกไหม - ไม่
พระราชาจะมีลูก 20 คน
- และเจ้าจะมีสามคน - ไม่เห็นมีเหตุผลเลย
ทองจะเป็นมงกุฎของพวกเขา
ทองจะเป็นผ้าห่อศพของพวกเขา
เร็วเข้า เราต้องไปแล้ว
เราต้องไปกันแล้ว เซอร์ซี
ฝ่าบาท เรารู้สึกเป็นเกียรติ ที่พระองค์มา
- ผู้ไว้ทุกข์กำลังรออยู่ - พวกเขาจะรอต่อไป
ข้าอยากอยู่กับเขาตามลำพัง
แต่ลอร์ดและเลดี้หลายคนเดินทาง มาจากทั่วทั้งเจ็ดอาณาจักร
พวกเขาจะต้องรอ
เขาไม่เคยอยากให้เจ้า เป็นราชองครักษ์
แต่ตอนนี้เจ้าต้องมาคุ้มกันศพเขา
สิ่งที่เขาสร้าง เป็นของเรา
เขาสร้างให้เรา ตั้งใจให้เรา
พวกนั้นจะพยายามพรากมันไป ทุกอย่างเลย
- พวกไหน - ทุกคนข้างนอกนั่น ศัตรูของเรา
พวกเขารอให้แน่ใจว่า เขาตายจริง
ทันทีที่เห็นหินบนตาเขา พวกเขาจะเริ่มฉีกเราเป็นชิ้นๆ
พวกเขาไม่เกี่ยวอะไรด้วย
คนฆ่าพ่อเราต่างหากที่แบ่งแยกเรา เขาเป็นศัตรูเรา
ข้าบอกเจ้ามาหลายปี เจ้าก็ปกป้องเขามาหลายปี
- นี่คือสิ่งที่พวกเขาต้องการ - ตอนนี้พ่อของเราตายแล้ว
และเจ้าปีศาจตัวน้อย ก็ยังมีลมหายใจอยู่ที่ไหนสักแห่ง
เจ้าปล่อยเขาไปใช่ไหม
ทีเรียนอาจเป็นปีศาจ แต่อย่างน้อยเขาก็ฆ่าพ่อโดยเจตนา
เจ้าฆ่าเขาด้วยความผิดพลาด ด้วยความโง่เขลา
เจ้าชอบลงมือทำไม่ใช่รึ เวลาคิดอะไรได้ เจ้าจะลงมือทำ
ไม่สนใจผลที่ตามมา
ดูซะสิ
ดูผลที่เกิดขึ้นซะ
อยู่นี่ไง
เขารักเจ้ามากกว่าสิ่งใดในโลก
ขออภัย
ข้าก็ยังไม่เห็นว่าทำไม ข้าต้องอยู่ในลังหลังออกเรือแล้ว
ข้าช่วยชีวิตท่านไว้ ถ้าเขาจับท่านได้ ก็จับข้าได้ด้วย
ข้าไม่อาจบอกได้ว่ารู้สึกผิดนัก ที่ทิ้งท่านไว้ในลังนี่
รู้ไหมว่าเป็นยังไงที่ต้องยัดอึ ผ่านรูหายใจ
ไม่ ข้ารู้แต่ว่าเป็นยังไง ที่ต้องเก็บอึท่านทิ้งนอกเรือ
เพนโทสเหรอ
บ้านของเพื่อนร่วมงานข้า อิลลิเรียว โมพาทิส พ่อค้า
เขากับข้ารู้จักกันหลายปีก่อน ผ่านเพื่อนที่เราทั้งคู่รู้จัก
กลุ่มคนที่นำโรเบิร์ต บาราเธียน ไปสู่หายนะ
เราพยายามทำสิ่งที่ดีที่สุด ต่ออาณาจักร
ด้วยการสนับสนุน การกลับมาของทาร์กาเรียน
และนั่นเป็นต้นเหตุความผิดพลาด ที่นำเรามาอยู่ที่นี่
สถานการณ์แย่ลง ไม่ได้ดีขึ้น
ต้องช่วยเวสเทอโรส์ จากตัวเขาเองให้ได้
- ค่อยยังชั่ว - นายท่าน
ข้าว่าข้าไม่ได้เป็นแล้วนะ
ลอร์ดน่ะ
เจ้าจะเป็นลอร์ดรึเปล่า ถ้าเจ้าฆ่าพ่อตัวเอง
ข้าไม่คิดว่าพวกเขาจะเพิกถอน บรรดาศักดิ์เจ้า ที่ฆ่าโสเภณี
มันเกิดขึ้นตลอดเวลาอยู่แล้ว
ท่านดื่มมาตลอดเวลา ข้ามทะเลแคบแล้วนะ
ในลังนั่น จะมาหยุดทำไมตอนนี้
เพราะเรากำลังคุยถึงอนาคต ของประเทศเรา
อนาคตไร้ค่า
เช่นเดียวกับอดีต
อยากทำเหมือนเดิม
เหมือนที่เคยรึ
เจ้าน่ะ...
ไม่ต้องถอดมันออกก็ได้
เคยตัวน่ะ
พวกบุตรแห่งฮาร์ปี
- ใช่ ฝ่าบาท มันทิ้งไว้บนศพเขา - พวกมันไม่เคยฆ่ามาก่อน
ไม่ช้าก็เร็ว ฝ่าบาท
ผู้ยึดดินแดนย่อมเจอกลุ่มต่อต้าน
ข้าไม่ได้ยึดดินแดนนี้ คนของพวกเขาทำเอง
พวกเขาไม่เห็นเราเป็นคน ฝ่าบาท
งั้นพวกเขาต้องหัดมองโลกต่างไป
มาสซาดอร์
เขาไม่ได้เสี่ยงชีวิตสู้เพื่อเสรีภาพ ให้หน้ากากขี้ขลาดมาพรากมันไป
และข้าไม่ได้พำนักในพีระมิดนี้ เพื่อดูเมืองเบื้องล่างเกิดจลาจล
ทหารที่จากไปชื่ออะไร
หนูขาวพ่ะย่ะค่ะ
ข้าอยากให้ฝังเขาอย่างสมเกียรติ
อย่างเอิกเกริก ในวิหารนางชีศักดิ์สิทธิ์
บุตรแห่งฮาร์ปีจะเข้าใจความหมาย
- ทำให้พวกเขาโกรธจัด - งูที่โกรธจะเลื้อยออกมา
ทำให้ตัดหัวมันออกได้ง่ายขึ้น
จับตัวคนทำมาให้ได้ แล้วพามาหาข้า
ฝ่าบาท
ข้าอยากคุยกับเจ้า
เจ้ามาทำไม
หนูขาว ทหารขันทีที่...
ข้าได้ยินว่าพบศพเขาในซ่อง
ข้าได้ยินว่ามีทหารขันที มากกว่า 1 คน ไปซ่อง
ข้าถามหน่อยได้ไหม ว่าไปทำไม
ทำไมทหารขันทีจึงไปซ่อง
ข้าก็ไม่รู้
ข้าต้องไปแล้ว
- ยกโล่ขึ้น - มันหนักเกินไป
ถ้าไม่หนักจะหยุดดาบได้ยังไง ยกขึ้นมาซะ
มา ลองอีกที
พุ่งเข้าใส่ข้า ยกโล่เอาไว้ ไม่งั้นข้าจะฟาดหัวเจ้าเหมือนระฆัง
เจ้าไม่ควรไปฝึกด้วยเหรอ
ข้าไม่ใช่เด็กใหม่แล้ว
จะมีสักกี่คนที่พูดได้ว่า เขาฆ่าไวท์วอร์คเกอร์และเธนน์
ข้าอาจเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์
คนพวกนี้ต้องโดนหนักๆ ต้องเป็นยังงั้นเสมอ
พวกเขาเป็นพวกลักลอบล่าสัตว์ หัวขโมย
ไม่ใช่ทหาร
คนนั้นเกลียดข้า
ถ้าเซอร์อัลลิเซอร์ ถูกเลือกเป็นผู้บัญชาการ
เขาเกลียดคนเถื่อน
- ทุกคนเลย - อย่าให้เขาไล่เราไปนะ
ยังไม่แน่ เซอร์เดนีส มัลลิสเตอร์ บัญชาการหอคอยชาโดว์มา 20 ปี
คนว่าเขาเป็นคนดี เขาจะแข่งกับเซอร์อัลลิเซอร์...
- แซม อย่าให้เขาไล่เราไป - ข้าบอกแล้วไง
เจ้าไปไหน ข้าก็ไปด้วย
เจ้าไปไม่ได้ เขาจะประหารเจ้า
ดีๆ หมุน อย่าลืมหมุน
ยกโล่สิ
ฝ่าบาทเรียกพบ
ไม่หนาวรึ ท่านหญิง
ไม่เคยเลย
เจ้าแห่งไฟอยู่ในตัวข้า จอน สโนว์
สัมผัสดู
เจ้ายังบริสุทธิ์อยู่รึเปล่า
เปล่า
ดี
ฝ่าบาทเพคะ
ลูกนอกสมรสแห่งวินเทอร์เฟล
รู้รึเปล่าว่าใคร ปกครองวินเทอร์เฟลอยู่
รูส บอลตัน
คนทรยศที่แทงทะลุหัวใจ ของร็อบ สตาร์ค
เจ้าไม่อยากแก้แค้นเขารึ
กระหม่อมอยากทำหลายอย่าง
แต่สาบานตน เป็นหน่วยเฝ้าระวังแล้ว
ข้าคุยกับพี่น้อง ร่วมสาบานของเจ้าแล้ว
- หลายคนรักเจ้านะ - พวกเขาเป็นคนดี
หลายคนก็ไม่
มีคนเห็นเจ้านำร่างสาวเถื่อน ไปเหนือกำแพง
- ทำไมล่ะ - นั่นเป็นที่ที่นางควรอยู่
บางคนรู้สึกว่า เจ้ารักใคร่พวกคนเถื่อนมาก
เกิดอีกฝั่งของกำแพง ไม่ได้แปลว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาด
ไม่สำคัญ ข้าควรยึดภาคเหนือ คืนจากโจรที่ขโมยไป
ไทวิน แลนนิสเตอร์ตายแล้ว เขาปกป้องพวกมันไม่ได้แล้ว
ข้าจะเสียบหัวรูส บอลตัน บนหลาว
แต่ถ้าจะยึดวินเทอร์เฟล ข้าต้องการคนเพิ่ม
คนของหน่วยเฝ้าระวัง สาบานไว้จะไม่เกี่ยวข้อง...
ข้าไม่ได้พูดถึงหน่วยเฝ้าระวัง ข้าพูดถึงคนเถื่อน
ฝ่าบาท พระองค์ต้องการคนเถื่อน มาเป็นของทัพรึ
ถ้าสาบานว่าจะติดตามข้า ข้าจะอภัยโทษ
เราจะยึดวินเทอร์เฟล
เมื่อเหนือชนะ ข้าจะประกาศให้เขาเป็นพลเมือง
จะให้ที่ดินทำกิน
เป็นข้อเสนอที่ยุติธรรม ยิ่งกว่ายุติธรรมอีก
ข้าเสนอชีวิตและเสรีภาพให้ ถ้าแมนซ์คุกเข่าสวามิภักดิ์ต่อข้า
ไม่น่าจะเป็นไปได้
- เจ้าชื่นชมเขาสินะ - กระหม่อมเคารพเขา
เขาชอบเจ้า กล่อมให้เขาคุกเข่าซะ
- ฝ่าบาท - ไม่งั้นจะถูกเผา
- มีเวลาเท่าไหร่ - ถึงคืนนี้
ช่วงนี้ของปี ตะวันตกดินเร็วนะ รีบหน่อย จอน สโนว์
ยกโล่ขึ้น
จู่โจมสิ นายท่าน จู่โจม
อย่าให้ขาไขว้กัน
ลูกข้าจับดาบตั้งแต่เดินได้
ลอร์ดอาร์ริน ไม่มีทางเป็นนักรบชั้นเลิศ
นักรบรึ เขาเหวี่ยงดาบ ยังกับผู้หญิงเป็นอัมพาต
นายท่าน
ยกดาบขึ้น นายท่าน
เด็กบางคนก็โตช้า เขายังเด็กอยู่
เขาอายุ 13 ผู้ชายเข้าสงครามตั้งแต่ 13
- เขามีพรสวรรค์อื่น - งั้นรึ
พรสวรรค์ที่มีชื่อสกุลใหญ่โต
No comments yet. Be the first to leave one.