Sophie's Choice

เป็นปี 1947

2 ปีหลังสงครามเมื่อผมเริ่มการเดินทาง

ไปสู่สิ่งที่พ่อผมเรียกว่า "เมืองบาปแห่งตอนเหนือ"

นิวยอร์ค

เรียกผมว่าสติงโก้

ซึ่งเป็นชื่อเล่นที่ทุกคนรู้กัน ในสมัยนั้นของผม

ถ้ามีคนเรียกผมนะ

ผมแทบเก็บเงินในการเขียนนวนิยายไม่ได้

เพราะผมฝันไกล ว่าจะเป็นนักเขียน

แต่จิตวิญญาณของผม กลับถูกกักขัง

กับความรักอันไม่คุ้นเคย และเป็นคนแปลกหน้า สำหรับความตาย

แม้แต่ในสมัยนั้น

การหาอพาร์ทเมนต์ถูกๆ ก็เป็นเรื่องยากในแมนฮัตตัน

และการเดินทางสู่การค้นพบของผม ก็เริ่มต้นขึ้น

ในสถานที่แปลกประหลาดอย่างบรูคลินน์

ฉันรู้

คุณคิดถึงเรื่องสีชมพู ทุกคนคิดเหมือนกัน

คืองี้ พอล สามีที่เสียไปแล้วของฉัน เขาได้ของราคาถูกมา

สีกรมท่าเข้มหลายร้อยแกลลอน

ฉันคิดว่าพวกเขาคงไม่ทาเรือเป็นสีชมพูใช่ไหม

ได้ครับ ผมจะเช่า

วอลท์ วิทแมน

เย็ตต้าป่าวประกาศการมาถึง ในดินแดนชนกลุ่มน้อยแห่งราชวังสีชมพู

ของนักประพันธ์หนุ่มน้อยจากทางใต้

เพื่อนบ้านเชิญคุณขึ้นไปร่วมทานมื้อค่ำกับเรา

ในห้องของโซฟีที่อยู่ด้านบนห้องคุณพอดี

คืนนี้ตอนสองทุ่ม

หนังสือคือสัญลักษณ์แห่งการเชื้อเชิญ

จากกวืช่วงต้นของบรูคลินน์ถึงกวืคนล่าสุด

โซฟีและนาธาน

อย่าไป อย่าไป

- ผมต้องไป อย่าห้าม - ไม่

เราต้องการกันและกัน

ผมบอกอย่ายุ่งกับผม

อยู่ห่างๆ ผม อย่าขวางทาง

ไม่นะ อย่าไป

- ฉันไม่ได้โกหก รู้ไว้ - คุณโกหก

- ไม่ใช่ - คุณโกหก

อย่าไปเลย อย่าไปจากฉัน ขอร้อง

เราต้องการกันและกัน นาธาน คุณรู้สิ่งนี้ดี

เราต้องการกันและกัน

- ผมต้องการคุณเหรอ - ใช่...

ผมบอกอะไรให้นะ

ผมต้องการคุณเหมือนเชื้อร้ายอันแสนเจ็บปวด ที่ผมบอกชื่อได้

ผมต้องการคุณเหมือนกล่องผงแอนแทรกซ์ ได้ยินไหม

เหมือนโรคทริคิโนซิส

ผมต้องการคุณเหมือนนิ่วน้ำดี โรคหนังกระ โรคสมองอักเสบ

โรคตับ ให้ตายสิ

โรคสมองอักเสบ

ผมต้องการคุณเหมือนความตาย

ได้ยินไหม เหมือนความตาย

ไม่นะ นาธาน

กลับไปคราคาวซะ ที่รัก

กลับไปคราคาว

สวัสดีจ้ะ

เธอสนุกไหมจ๊ะ

หมายถึง เธอสนุกกับการแสดงเล็กๆ ของเราไหม

เธอสนุกกับการแอบฟังไหมล่ะ

คุณแค่... ประตูผมเปิดอยู่ ผมแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ประตูเธอเปิดเหรอ เธออยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหรอ

แหม ขอปิดปากถ้ามันไม่ใช่ เรื่องให้ความรู้จากทางใต้

แย่จัง ที่ฉันอยู่คุยสนุกๆ ด้วยไม่ได้

เราสนุกกันดีนะ เธอกับฉัน ได้คุยกันเล็กๆ น้อยๆ

เราควรคุยเรื่องกืฬากัน

กืฬาทางใต้อย่าง

แขวนคอพวกนิโกร หรือ "ดูหมิ่น" ผมคิดว่าคุณเรืยกพวกเขาแบบนั้นได้

ไปนะ ทาสผิวขาว แล้วเจอกันในชาติหน้า

คุณไหวไหม

จ้ะ

จ้ะ

ขอโทษมากๆ

เขาไม่ได้เป็นแบบนั้น

จริงๆ หรอกนะ รู้ไหม

ไม่ ไม่ต้องขอโทษ

ผมอยู่ชั้นล่างนี่ ถ้าคุณต้องการอะไรล่ะก็...

ขอบใจ

เธอใจดีมาก

- ช่างเถอะ ผมอยู่ชั้นล่างนี่เอง - ไม่ ฉันสบายดี

ผมสติงโก้

ยกโทษให้เราด้วย

60 เซนต์ ทุกครั้งที่เขาเพิ่ม 50 เซนต์ 60...

ว่าไง

เราเคยเชิญเธอไปทานมื้อค่ำ

คุณใจดีมากครับ

ฟังนะ ผมชอบทำงานตอนดึกๆ และพิมพ์งานตอนกลางคืน

แต่ถ้ามันรบกวนคุณ ผมไม่อยากจะ...

ไม่

ตอนฉันยังเล็ก

พ่อฉันพิมพ์งานและฉันหลับไปกับเสียงนั้น

มันจะทำให้ฉันรู้สึก...

พระเจ้า คุณพูดคำนั่นว่ายังไงนะ

ปลอดภัย ปลอดภัยสินะ

พ่อคุณเป็นนักเขียนหรือ

ไม่ พ่อฉันเป็น...

พ่อฉันเป็นศาสตรจารย์ด้านกฎหมาย

พ่อเขียนบทความ

เตือนให้ชาวโปแลนด์ ถึงการคุกคามของนาซี

และพยายามหาทาง ช่วยชาวยิว ที่ถูกลงโทษ แบบนั้น

ใช่ เสียงพิมพ์ดีดทำให้ฉันคิดถึงพ่อ

และความดีงามของท่าน

คุณจะไม่เข้ามาใช่ไหม

ไว้คราวหน้าจ้ะ

ถ้าเธอยกโทษให้ฉัน

- ราตรืสวัสดิ์ - ได้

สติงโก้ใช่ไหม

- สติงโก้ - สติงโก้ ใช่

ฉันไม่เคยได้ยินชื่อแบบนั้นเลย

- ไม่มี "เค" ในนั้นนะ - เข้าใจล่ะ

แค่ตัว "จื"

แหม ดีจัง

มันฟังดูมีความสุขและเป็นมิตร

ฉันชอบนะ

นาธาน

นาธาน

พระเจ้า

ไม่เห็นหรือ โซฟี เรากำลังจะตาย

ตื่นได้แล้ว หนุ่มน้อย จงอย่าขื้เกืยจ

ขนมปังข้าวโพดกำลังอบอยู่ ข้าวโพดเป็นแป้งหนา

ชายสูงวัยตั้งใจล่ามรถม้ากับม้า 4 ตัว

เธอจะไปปิคนิคตรงใกล้ริมทะเล

- อรุณสวัสดิ์ สติงโก้ - อรุณสวัสดิ์

เราอยากแสดงความเป็นมิตร

และพาเธอออกไปเที่ยวในวันอากาศดี

เราอยากให้เธอขึ้นมากินมื้อเช้ากับเรา

- และจากนั้น... - ใช่

- ไปเกาะโคนนืย์ - เกาะโคนนืย์ สุดยอด

ขอโทษเรื่องเมื่อคืน

ครับ

ฉันรู้ว่าเธอคิดว่า "คนพวกนี้แปลกๆ"

ทุกวันอาทิตย์ เราอยากแต่งตัวให้ต่าง จากคนอื่น และไปเที่ยว

- โอเค - โอเคเหรอ

นึกแล้วว่าเธอต้องเข้าใจ

คืองี้ ทุกๆ คนน่ะแต่งตัวเหมือนกันหมด

ดูคนจนๆ ที่น่าสงสารข้างนอกสิ

ดูพวกเขาสิ เอาแต่บ่นพึมพำ

ทุกคนเดินไปตามถนน ดูเหมือนๆ กันหมด สวมชุดเครื่องแบบน่าเบื่อเหมือนๆ กัน

คุณสิน่าเบื่อ

อรุณสวัสดิ์

ส่วนอันนี้ ดูนี่สิ ของขวัญของพระเจ้า

จูบผมที

ทีเดียวนะ

เอาล่ะ ทีเดียว คุณควรได้แค่นั้น

- อีกที ผมอยากได้อีกจูบ - ไม่ได้

- ผมต้องได้อีกจูบ - นาธาน...

อดใจกับคุณไม่ได้เลย

นี่น่ะ... ไม่ นาธาน แลนเดา

คุณคิดเรื่องนั้นยังไง สติงโก้

นี่แหละผม หนุ่มยิวแสนดี

เกือบอายุ 30

ผมตกหลุมรักหมดใจ กับสาวโปแลนด์ ที่ไม่ยิว

อะไรครับ อะไรคือไม่ยิว

ไม่ยิวคือเธอไม่ใช่สาวชาวยิว สาวที่ชวนให้อยู่นอกศาสนา

เธอเป็น...

เอาล่ะ ผมแค่สรุปว่าเธอเป็น...

- เธอเคยเป็นชาวยิว - ใช่

ใช่เหรอ

ไม่ๆๆ โซฟีของเราเป็นแคธอลิก

ใช่ นั่นไม่เป็นไร แต่ฉันไม่ใช่แคธอลิกอีกแล้ว

แคธอลิกก็งี้

ตอนผมพบเธอครั้งแรก

เธอผอมจนเห็นกระดูกและผมลืบแบน

และนั่นคือหนึ่งปีครึ่งเต็มๆ

หลังรัสเซียบุกรุกแคมป์ที่เธออยู่

ใช่ มันดูเหมือนตัวที่ ทำให้ฝูงนกกลัวน่ะ

อะไรนะ หุ่นไล่กา

ฉันเป็น "โรคเปิดๆ ปิดๆ"

ไม่ๆ เธอหมายถึงโรคลักปิดลักเปิด

แถมไข้รากสาดใหญ่ โรคโลหิตจาง และโรคอีดำอีแดง

มันเป็นปาฏิหาริย์สุดๆ ที่เธอรอดชีวิตจากแคมป์ได้

ใช่

ฉันคิดว่าเป็นมะเร็งเม็ดเลือด

คิดว่าจะต้องตายแน่

แต่นาธานเห็นว่ามันแค่โรคโลหิตจาง

- คุณเป็นหมอเหรอ - ไม่ๆ

นั่นเป็นอาชีพของพื่ฉัน

- แต่ฉันเป็นนักชืววิทยา - ใช่

- ฉันจบวิทยาศาสตร์จากฮาร์วาร์ด - ฮาร์วาร์ด

และเขา...

จบปริญญาโทด้านการพัฒนาและชืววิทยาด้านเซลส์

- ฉันทำวิจัยอยู่ - เขาทำงานที่ไฟเซอร์

ไฟเซอร์ บริษัทเภสัชกรรมที่ใหญ่ที่สุดในบรูคลินน์

ว่าแต่ ฉันพาเธอไปหาเพื่อนของพื่ชาย

เป็นหมอที่สอนในโคลัมเบืย เพรสบืเทอเรืยน

ใช่

เขายืนยันการวินิจฉัยของฉัน

และเราจัดการให้ยาสาวสวยคนนี้

ฉืดธาตุเหล็กให้เยอะมาก

และเธอเริ่มเบ่งบานเหมือนดอกกุหลาบ

กุหลาบ

กุหลาบ

ดอกกุหลาบแสนสวย

เป็นคนพิเศษ

ขอบคุณที่ทำให้ฉันจะเบ่งบาน เหมือนกุหลาบ

ไม่ใช่ "จะเบ่งบาน" แค่ "เบ่งบาน"

เธอดีเหลือเกิน ถึงเวลาที่เธอสมบูรณ์แบบ

"จะเบ่งบาน" แล้วยังไง นี่เป็นภาษาที่น่าขำมาก

คำเยอะเหลือเกิน

คำที่แปลว่า "ความรวดเร็ว" โอเค มีทั้ง "เร็ว เร่ง รีบ"

ทุกอย่างมีความหมายเหมือนกัน

- ว่องไว เร็วจื๋ - เร่งรุด