See You in My 19th Life (이번 생도 잘 부탁해)

(ลูกสาวที่รักของเรา ยุนจูวอน ถ้าเราสามารถเจอลูกได้อีกครั้ง)

พี่สบายดีไหม

ผมไม่ได้มาหานานเลยใช่ไหม

คุณกรรมการ มาตรงนี้แป๊บหนึ่งค่ะ

สวยมากเลยใช่ไหมคะ

สวยจนความกังวลที่มีปลิวหายไปเลย ว่าไหมคะ

เวลาที่ความทรงจำน่ากลัวผุดขึ้นมา

เวลาที่คุณรู้สึกดิ่ง

ก็ให้คิดถึงดอกไม้ที่เห็นในวันนี้นะคะ

ความใส่ใจของคุณบันจีอึม ค่อนข้างมัดมือชกอยู่นะครับ

แต่ถึงยังไง

คุณกรรมการก็ดูดีกว่าเมื่อกี้นิดหนึ่งนะคะ

งั้นก็พอแล้วนี่คะ

คุณบันจีอึมเป็นคนประหลาดจริงๆ ครับ

ค่ะ

ตอนแรกคุณอาจจะคิดว่าฉันประหลาด

แต่คุณก็นึกถึงอยู่เรื่อยๆ

แล้วคุณก็จะเริ่มสนใจฉัน

และในที่สุด…

คุณก็จะชอบฉันไงคะ

ไม่มีวันหรอกครับ

อ๋อ คุณไม่ชอบผู้หญิงสวยๆ นี่เอง

น่าเสียดายจัง

คุณชอบอะไรเหรอครับ

กรรมการค่ะ

ผมหมายถึงอาหารครับ

อะไรก็ได้ที่กรรมการชอบค่ะ

คุณคงไม่มีความชอบส่วนตัวสินะครับ

เอ่อ ความชอบส่วนตัวฉันก็คือกรรมการ

แต่ฉันทำอะไรกับกรรมการไม่ได้

งั้นช่วยเคารพความชอบส่วนตัวของฉัน ที่ขอไปทานอาหารที่กรรมการชอบด้วยค่ะ

คุณบันจีอึม

คุณไม่ใช่สเปกผมครับ

แล้วสเปกของคุณเป็นยังไงเหรอคะ

ผมชอบผู้หญิงแก่กว่าครับ

หลายคนชมฉันว่ามีความเป็นผู้ใหญ่กว่าอายุค่ะ

ช่วยพิจารณาอายุสมองด้วยได้ไหมคะ

ไม่ได้เลยเหรอคะ

เราจะคุยไร้สาระไปถึงเมื่อไหร่ครับ

แต่อย่างน้อยในวันแบบนี้ มันก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอคะ

คุณกรรมการ ไม่เป็นไรค่ะ

ไม่เป็นไรนะคะ

กรรมการคะ

ซอฮา

พี่

ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ไม่เป็นไร

ไม่เป็นไร

ฉันไม่นึกเลย

ว่าการตายของฉันจะกลายเป็นโซ่ตรวนเส้นใหญ่

ฉุดรั้งคนที่หลงเหลืออยู่

ฉันน่ะ ยังไงก็ตายมาแล้ว 19 หน และได้เกิดใหม่อีกครั้ง

ฉันคิดถึงแต่ตัวเอง คิดถึงแต่ความเจ็บปวดของตัวเอง

อา

ฉันหอบวัตถุดิบมาทำข้าวปั้นให้อา

รอเดี๋ยวนะ

เอาล่ะ แอกยอง

อาจะเล่นหีบเพลงให้

เธอร้องเพลงเสียงดังๆ เลย

เอางั้นเหรอ

แอกยอง เริ่มเลย

ฉันเคยชอบเล่นกลิ้งลูกบอล

เคยสนุกเวลาร้องเพลง

เก่งมาก

แต่งหน้าขาว ทาจมูกสีแดง

และร้องเพลงรักให้ฟัง

- เราเคยสัญญา - เก่งมาก

ว่าเราจะไม่เปลี่ยนแปลงไป

จนวันตาย

อา ตื่นหน่อย

อาตายแล้วเหรอ

ยัยเด็กคนนี้

อายังไม่ตายหรอก

อา ฉันลำบากต้มโจ๊กมาให้เชียวนะ เพราะงั้นกินก่อนแล้วค่อยตาย

ว่ากันว่าผีที่กินอิ่มก่อนตายจะดูดีกว่าผีตัวอื่นล่ะ

ถ้าไม่มีอา

ฉันก็ไม่เหลือใคร

เพราะงั้นกินเยอะๆ แล้วมีชีวิตอยู่ไปนานๆ นะ

แอกยอง

ถึงอาจะไม่อยู่

แต่แอกยองก็ไม่ได้ตัวคนเดียวหรอก

ถึงไม่รู้ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน

แต่อาขอสัญญาว่าจะเกิดใหม่

แล้วกลับมา

ปกป้องแอกยองของอาเอง

เธอจะรออา

อย่างเข้มแข็งได้ไหม

แอกยอง

ที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตมายังไงเหรอ

จะใช้ชีวิตยังไงล่ะ

ก็แค่ใช้ชีวิตตามมีตามเกิดน่ะสิ

ตอนนั้นเธออายุประมาณสิบขวบ

พ่อแม่ก็ไม่อยู่ แล้วฉันก็ยังตายจากมาอีก

แอกยอง

ขอบใจนะที่เธออดทน

และมีชีวิตอยู่มาได้อย่างดี

ฉันขอบคุณมากกว่าอีก

ขอบคุณที่อากลับมาอยู่ตรงหน้าฉันแบบนี้

และขอบคุณที่เติบโตอย่างงดงามแบบนี้นะ

ต่อจากนี้ก็มาใช้ชีวิตธรรมดาๆ และปลอดภัยด้วยกันแบบนี้

ฉันต้องการแค่นั้นแหละ

ตายจริง แอกยองของเราโตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย

จริงๆ เลย ฉันว่าอาไม่ควรพูดด้วยใบหน้านั้นนะ

โธ่เอ๊ย

มานี่เร็ว อาจะกอดเธอเอง

โธ่เอ๊ย ทำอะไรน่าอาย อะไรของอาเนี่ย

น่าอายอะไรกัน

มากอดกันหน่อย

- โผเข้ามาเร็ว - โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย

โธ่ แอกยองของอา

อุ๊ย เสียงอะไรเนี่ย

วันนี้ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย

วันเกิดเขาทั้งที ไม่ได้ไปกินอะไรด้วยกันมาเหรอ

วันเกิดเหรอ

ตาเถร ทำยังไงดีเนี่ย

- ทำไม - ถ้าวันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของยุนจูวอน

แล้วซอฮาล่ะ งั้นก็เป็นวันเกิดของซอฮาด้วยไม่ใช่เหรอ

ซอฮา

ตอนวันเกิดซอฮา พี่ไปสวนสนุกเป็นเพื่อนไหม

- พูดจริงเหรอ - อือ พูดจริงสิ

ไปด้วยกันจริงๆ นะ

สัญญาเลย

ได้สิ ฉันสัญญา

ฉันคงเติมเต็มที่ว่างของแม่นายไม่ได้

แต่ฉันจะอยู่ข้างๆ นาย จนกว่านายจะใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวได้เอง

ฉันจะ…

กลับมาหานายอีกนะ

นี่เป็นเพลงที่คนคนหนึ่งแต่งขึ้น

ในยุคญี่ปุ่นยึดครองเกาหลี เพราะคิดถึงคนรัก

แต่ไม่มีใครรู้ว่าคนแต่งเพลงคือใคร

แล้วพี่รู้จักเพลงนี้ได้ยังไง

เพราะคนที่แต่งเพลงนี้คือฉันเอง

ตอนนี้ผมไม่หลงกลแล้วเหอะ

จำโน้ตไว้ให้ดี แล้วลองเล่นเวลาที่คิดถึงใครบางคนนะ

มันจะทำให้นายรู้สึกดีขึ้น

สุขสันต์วันเกิดค่ะ คุณหนู

ทุกครั้งที่ฉันเป่าเทียนวันเกิด

ฉันจะนึกถึงช่วงเวลา…

ที่พี่เขาหยุดหายใจไป

วันเกิดของฉัน

ซ้อนทับกับการตายของพี่อยู่เสมอ

คุณบันจีอึมเหรอ

กรรมการคะ

มีเรื่องอะไรครับ

นี่เป็นเรื่องสำคัญที่สุด

แต่ฉันลืมบอกคุณไปค่ะ

คุณบันจีอึม คุณ…

ทำไมล่ะคะ

ถ้าถูกสารภาพรักในวันเกิด จะกลายเป็นความทรงจำไปอีกนานไงคะ

ซอฮา

วันเกิดนายหลังจากนี้ ก็จดจำแค่นี้พอนะ

ฉันชอบคุณค่ะ

พี่ชอบผมเหรอ

ไว้พี่จะตอบคำถามนั้นตอนวันเกิดนายนะ

ในชีวิตคนเราจะมีจังหวะเวลาที่ใช่อยู่ไงคะ

แล้วฉันก็คิดว่ามันคือวันนี้ค่ะ

จังหวะเวลาที่ฉันไม่ควรพลาดอีก

ฉันชอบคุณค่ะ

คุณเลขาฮาตกลงว่าจะมาไหมคะ

เข้าไปรอข้างในก่อนครับ

พอดีผมมีแขก

เดินทางกลับดีๆ นะครับ

ทำไมโชวอนถึง…

ทำอะไรครับ

พอดีไม่มีจานน่ะ

มาเป่าเค้กก่อนที่จะเลยวันเกิดเถอะค่ะ

ถอดถุงมือยาง แล้วกลับไปภายในห้านาที… ไม่สิ

กลับไปภายในสามนาทีด้วยครับ

ฉันไม่เข้าใจพี่เลยจริงๆ

ฉันไม่เคยขอให้เธอมาเข้าใจ

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ไม่เข้าใจสักนิด

ไม่เข้าใจแม้แต่นิดเดียว

ทั้งที่ฉันบอกว่าถ้ากลับมาแล้วก็ให้ติดต่อมา แต่กลับให้ฉันรู้ผ่านคนอื่น

ไม่ว่าจะติดต่อพี่ยังไง พี่ก็ไม่รับ

ต้องให้บอกอีกกี่รอบ

- ฉันไม่ฉลองวันเกิด… - ฉันรู้ว่าพี่ไม่ฉลองค่ะ

ฉันรู้ดี

เพราะรู้ถึงได้ทำแบบนี้ พี่ไม่เข้าใจจริงๆ เหรอคะ

ยุนโชวอนกับมุนซอฮาต่างกัน

เราต่างก็ฝ่าฟันคนละช่วงเวลาอยู่

ฉันรู้ว่าเราต่างกัน

และฉันก็ยอมรับว่าพี่ทุกข์

มากกว่าฉัน

แต่ว่า…

ให้มันพอดีๆ หน่อยเถอะค่ะ ฉันเบื่อเต็มทนแล้ว

ฉันว่าจะไม่พูดแบบนี้แล้วนะ

แต่ฉันเสียใจมากจริงๆ

คุณยังไม่กลับอีกเหรอคะ

คุณมาบ้านพี่ซอฮาทำไมเหรอคะ

เอานี่ไปทานนะคะ

เดี๋ยวนะ ทำไมถึงให้ฉัน…

ฉันเสียดายน่ะค่ะ เพราะใช้เวลาทำตั้งสี่ชั่วโมง

มันจะต้องอร่อยแน่ค่ะ

คุณชอบกรรมการมุนซอฮาหรือเปล่าคะ

ทำไมฉันต้องบอกคุณด้วยคะ

เพราะฉันชอบเขาค่ะ กรรมการมุนซอฮา

แล้วถ้าฉันชอบเขาล่ะคะ

งั้นคุณจะยอมถอยหรือเปล่าคะ

เป็นอะไรไป

ดูทำเข้า

เขาอยู่กับโชวอน