Permanent Residence (Yong jiu ju liu / 永久居留) (永久居留)

ฝันร้ายอีกแล้วค่ะแม่

แม่ก็นอนไม่ค่อยหลับ

เขาก็ยังเล็กเหลือเกิน ไปอยู่กับพวกเขานี่

มันแย่มากเลยนะ

เราเอาเขาไปซ่อนที่บ้านของเพื่อนบ้านไม่ได้รึไง

อย่าบ้าน่า แม่ก็

ลูกชายแม่คงจะเป็นบ้าไปเลย

เขาคงอาละวาดบ้านแตกแน่

งั้นพรุ่งนี้เช้าให้เขาดื่มนมมากอีกหน่อยแล้วกัน

ที่นั่นคงไม่มีอะไรให้กินแน่

ผมไม่ค่อยชอบนอน

การนอนกินเวลาในการใช้ชีวิตมากเกินไป

แล้วผมก็ยังชอบฝันร้ายแบบนั้นอยู่บ่อย ๆ

ผมเลยแกล้งทำเป็นหลับอยู่เป็นประจำ

ได้ยินเรื่องที่ผู้ใหญ่คุยกันในเรื่องที่ผมไม่ควรจะรู้

อย่างเช่นที่ลุง ๆ อา ๆ ผมพูดว่า....

ผู้คนสองรุ่นเรานี้ช่างโชคร้ายนัก

อีกสัก 100 ปีข้างหน้า

คอมพิวเตอร์ก็จะสามารถ เก็บความทรงจำมนุษย์เอาไว้ได้

แล้วเอาไปฉีดให้เด็กที่เพิ่งเกิดใหม่

คราวนี้คนเราก็ไม่ต้องตายกันแล้ว

ผมคิดว่ามันก็เป็นไปได้นะ

พอผมคิดเรื่องใหญ่ ๆ แบบนี้

ผมก็จะนอนไม่หลับ

มีอีกเรื่อง คุณย่าพาผมไปหาหมอดู

แกบอกว่าผมจะอยู่ได้ไม่เกินอายุ 30 ปี

ไม่แน่ว่า ผมอาจอยู่ไม่ถึงเรียนจบมหาวิทยาลัย

แต่งงาน แล้วก็มีลูก ด้วยซ้ำ

แกร้องไห้ทุกครั้งเวลาพวกเขาพูดเรื่องนี้กัน

ย่า...เป็นผู้หญิงแกร่ง

ตัวคนเดียว แต่เลี้ยงลูกมาได้ตั้ง 7 คน

พวกเขาบอกว่าตอนผมเกิด....

แม่ มาดูหน้าหลานหน่อย

ผู้หญิง หรือ ผู้ชาย

ผู้หญิง อยู่แล้ว

เดี๋ยวให้แม่ซักผ้านี่เสร็จก่อน

แม่ ผมล้อเล่นน่ะ เด็กผู้ชาย

อะไรนะ แล้วแกทำไมยังอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวมีใครมาสลับเด็กเอาไปหรอก

พ่อแม่ผมเป็นคนใจกว้างมาก

คุณย่ารักผม พวกเขาก็เลยยกผมมาให้ย่าเลี้ยง

จนกระทั่งน้องชายผมเกิดนั่นแหละ

พวกเขาถึงมา เอาตัวผมกลับไปเลี้ยงน้อง และเป็นคนใช้ในตัว

อ้างว่า...จะเอามาฝึกมาสอน

หลานคนแรกของสกุล หวั่น ( อวิ๋น-เมฆ ) เกิดมาอ่อนแอ

เป็นโรคซะทุกอย่าง

หัด หอบหืด ไอกรน

ทำให้ทุกคนวุ่นไปหมด โดยเฉพาะย่า

ความทรงจำแรก ๆ ที่ผมจำได้เป็นแบบนี้

พวกเขาบอกว่าผมเป็นเด็กฉลาด

แต่ต่อให้ผมโง่แค่ไหน

ผมก็บอกได้ว่าในโลกนี้ ใครรักผมมากที่สุด

ย่าฮะ พอผมโตขึ้น ผมจะแบกย่าไปหาหมอเองฮะ

พอแกโตแล้ว ย่าจะได้นอนตายตาหลับ

ทำไมย่าต้องอยากตายด้วยฮะ

ย่าไม่ได้อยากตาย แต่ทุกคนก็ต้องตาย

แล้วผมจะตายมั้ยฮะ

หลานยังเล็ก ยังอยู่ไปได้อีกนาน

มีแต่คนแก่หรือฮะ ถึงจะตาย

ย่าฮะ ตายแล้ว ย่าจะไปอยู่ไหน

ย่าจะไปลงนรก

จะได้ไปเจอกับปู่ไง

ผมไม่เคยเห็นปู่เลย

แล้วปู่ตายรึยัง

ย่าก็ไม่แน่ใจ ไม่ได้เจอมาตั้งนานแล้ว

ย่าฮะ ถ้าย่าไปหาปู่

ผมก็จะไม่ได้เจอย่าอีก

ย่าฮะ ทำไมย่าไม่อยู่ไปให้นาน ๆ ล่ะ

อย่าร้องนะ เด็กดีของย่า

ย่าก็ไม่อยากจากหลานไปเหมือนกัน

เอาอย่างนี้มั้ย ย่าจะสอนวิธีให้

เราจะได้เจอกันอีกหลังจากย่าตายไปแล้ว

ย่าฮะ ผมจะไปหาย่าเอ้อร์หูนะ

หลานน่าจะไปเล่นกับแกบ่อย ๆ

ผมกลัวความมืด แต่เราอยู่ห้องใต้หลังคาที่ชั้น 4

บันไดก็ยังมืดแม้ในเวลากลางวัน

บันไดแต่ละขั้น แตกต่างกัน

แต่ผมจำได้หมด

เพราะต้องรีบเดินลงมาหลับตาปี๋ จะได้ไม่ต้องกลัวมาก

ไม่อยากให้พวกผู้ใหญ่หัวเราะเยาะเอา

เอาลูกอมกระต่ายขาวหนึ่งชั่ง

ได้ ได้

คุณย่าเอ้อร์หูนั้นยอดมาก หูเธอไม่ได้ยินแล้ว ทั้งยังไม่พูดอีกด้วย

แต่เธอมาที่นี่ทุกวัน เพื่อมาเล่นดนตรีแสนไพเราะ

คุณย่าเอ้อร์หูเป็นขอทาน ย่าบอกผมว่าอย่าให้เงินเธอ

ให้ซื้อของกินให้เธอแทน เธอจะชอบมากกว่า

อาไห่ มาเล่นกันเถอะ

แล้วอยู่มาวันนึง

ผมไม่เคยถามย่าอีกเลย เพราะว่าผมเข้าใจแล้ว

ว่าวันนึง ย่าก็ต้องจากผมไป

ผมจะรอ...จนกว่าคุณจะรัก

ช่วงขณะที่กลัวว่าย่าจะตายจากไป

พวกเรา ผมกับน้องชาย ก็เติบโตขึ้น

แล้วก็ถึงเวลาจะจากย่าไป

ต้องย้ายไปอยู่ฮ่องกงกับพ่อแม่

ผมแทบทนไม่ได้ที่ต้องจากไป แต่ก็ตื่นเต้นกับชีวิตใหม่

รู้สึกตัวเองแข็งแกร่งขึ้น

ผมไม่กลัวพ่อแม่ป่าเถื่อนของผมแกล้งอีกแล้ว

จะพับผ้าห่มก่อนลุกจากที่นอนไม่ได้หรือไง

เดี๋ยวพอจะนอนก็ต้องมาคลี่มันอีก จะต้องมายุ่งยากทำไม

ให้มันดูเรียบร้อยไม่ดีกว่ารึไง

แม่อยากพับของแม่ก็พับไป เราไม่อยากฮะ

อยากรู้นักว่า จะไปนอนโดยไม่อาบน้ำได้มั้ย แม่ทำไม่ได้หรอก

บางที แม่อาจจะสกปรกกว่าพวกเราก็ได้

พูดกับแม่แบบนี้ได้ไง เป็นแบบอย่างที่ไม่ดีเลย

เหมือนไอ้เจ้าเล่ห์นั่นไม่ผิด พอโดนว่าหน่อยก็เดินหนี

แม้แต่ไอ้เจ้าเล่ห์นั่นก็ยังทนเธอไม่ได้

เขาบอกความลับผมอย่างนึงตอนก่อนทิ้งไป

ว่าน้องชายผมคนนี้ อาจไม่ใช่ลูกเขาก็ได้

ไปวิคทอเรียพาร์คได้มั้ย ผมอยากเล่นชิงช้า

ผมดูไม่คล้ายเขาสักนิด

ไปเรียนว่ายน้ำก่อน ใส่กางเกงว่ายน้ำมาแล้วใช่มั้ย

ใส่แล้ว

แล้วมันจะต่างตรงไหน ผมไม่รู้สึกว่าผมเป็นลูกเขาเหมือนกัน

พระผู้ทรงยิ่งใหญ่และอยู่ยงของเรา

ทรงส่งบุตรคนเดียวของพระองค์ มาร่วมเป็นร่วมตายกับมนุษย์

ทรงชุบชีวิตพวกเราด้วยแสงแห่งความเป็นอมตะ

พระผู้ทรงยิ่งใหญ่และอยู่ยงของเรา

ได้ทรงโปรดให้ ณ ที่ที่มีความตาย ย่อมมีชีวิตใหม่เกิดขึ้น

พระผู้ทรงยิ่งใหญ่และอยู่ยงของเรา ทรงช่วยเราจากความตายอันเป็นนิรันดร์

ให้ฟื้นจากความตาย และทรงมอบชีวิตอันนิรันดร์ให้

พระผู้ทรงยิ่งใหญ่และอยู่ยงของเรา

เราขอสรรเสริญท่านตลอดไป

ชั่วกาลนานเทอญ

ผมมาเข้าโรงเรียนที่เป็นคริสต์

ผมมีความรู้สึกพิเศษกับเรื่อง ๆ หนึ่ง

...การผ่าเหล่า... เป็นเรื่องที่เป็นประโยชน์มากที่สุดที่เราได้เรียน

สำหรับเรื่องอื่น ๆ พอสอบเสร็จ

ผมไม่คิดว่าจะได้เอามาใช้อีกในชีวิตภายหน้า

พูดถึงชีวิตภายหน้า

เวลาของผม คงจะมีน้อยกว่าของคนอื่น

ฝนใบไม้ผลิหยาดหยดมาแล้วไป วันฤดูร้อนวูบเลยผ่านศรีษะ

ลมใบไม้ร่วงพัดคนจนเฒ่าแก่ อายุ 15 มิอาจรั้งไว้ได้

นายอายุ 15 เหรอ

16 แล้ว วันเกิดเพิ่งผ่านไป

ตอนนี้ก็เหลือไม่ถึงครึ่งแล้ว

ผมลงมือเขียนไดอารี่ทันที

อาจมีใครสามารถสร้างความทรงจำ ให้ผมใหม่ได้ หลังจากที่ผมตายไป

มันจะเหมือนว่าผมได้เกิดใหม่

หนุ่มน้อย นี่มันพอเขียนได้ทั้งชีวิตเลยนะเนี่ย

เล่มละ 5 เหรียญ

ทั้งหมดก็ 60 เหรียญ

แม้ว่าโอกาสจะเกือบเป็นศูนย์

นอกจากว่า ผมจะประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่ในชีวิต

กลายเป็นคนดังมีชื่อเสียงที่คนจะจำได้

22 มิถุนายน 1984

เติ้งเสี่ยวผิง บอกเซอร์ จงซีหยวนว่า

ฮ่องกงจะอยู่ใต้การปกครองแบบ หนึ่งประเทศ สองระบบเป็นเวลา 50 ปี

ฉันคงอยู่ไม่ถึงวันนั้นหรอก

22 พฤศจิกายน 1986

ไทสันกลายเป็นแชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวท

วันนี้ น้องชายฉันก็อายุ 16 เหมือนกัน แต่ไม่มีใครคิดว่าเขาจะทำได้อย่างไทสัน

19 ตุลาคม 1987

หุ้นวอลสตรีท ร่วงกราวรูด

11 กุมภาพันธ์ 1990 ไทสัน แพ้น็อคเอาท์

กฏหมายใหม่ประกาศใช้ในฮ่องกง

รักร่วมเพศ ไม่ผิดกฏหมายอีกต่อไป

มาเถอะ ไอวาน เราจะไปกันแล้ว

ผมมีงานต้องทำให้เสร็จ แล้วจะไปร่วมกินของว่างตอนดึก

- งั้นก็ต้องจ่ายส่วนนี้มาก่อน - ได้

เฮ้ ไอวาน เจอกัน

อย่าอยู่ดึกมากล่ะ นายทำให้ฉันดูไม่ดีเลยว่ะ

ราตรีสวัสดิ์

ใกล้ถึงเส้นตายแล้ว ผมต้องทำงานให้ดีที่สุด

ให้พ่อแม่ที่ชิงชังผมสำนึกเสียบ้าง ที่ไม่ยอมให้ผมเรียนมหาวิทยาลัย

ให้ย่าได้ภูมิใจในตัวผม

เด็กคนนี้มันบ้างาน

ครับ วันหยุดก็ยังมาทำ

เขาคงไม่มีเวลาให้แฟนเท่าไหร่

บางทีเขาอาจเล็งระดับนางงามจักรวาล

ลูกสาวคุณกำลังจะเรียนจบ กลับมาจาก แอล เอ เร็ว ๆนี้ใช่มั้ย

ท้ายที่สุด ผมก็ได้มีที่อยู่ของตัวเองซะที

จะได้ไม่ต้องมีใครมาสั่งให้เก็บตรงนั้นจัดตรงนี้

ผมสามารถเปลือยกายได้ทุกที่ทุกเวลา

ผมต้องยอมรับว่า ผมเป็นพวกหลงตัวเองและชอบโชว์

ผมรักอิสระ ไม่ชอบถูกล่าม

เดี๋ยวนี้ผมไม่กลัวความเหงา และความมืดอีกแล้ว

ผมไม่กลัวอะไรเลย และมันรู้สึกดีจริง ๆ

แต่...

ผมจะไม่กลัวตายได้มั้ย

ไปกับไอที

เรามีคนรุ่นใหม่ไอที 2 คนในวันนี้

พวกคุณแนะนำตัวเองเลยได้มั้ยครับ

ผมมาจาก ไทม์ส ดิจิตอล ชื่อ อวิ๋นไห่ ไอวาน ครับ

ผมชื่อ จอช อาวิฟ จาก เมจิคอล ซอฟท์แวร์ จาก อิสราเอลครับ

คราวนี้เราคงต้องใช้กัน 2 ภาษา

พวกคุณบอกได้มั้ยว่า ทำงานในธุรกิจนี้มานานแค่ไหน

5 ปี ครับ

15 ปี

ว้าว คุณดูอายุน้อยกว่านั้นมาก

ผมไม่ได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย

และเริ่มทำงานตั้งแต่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยม

คล้ายกับ บิล เกตส์

ครับ เพียงแต่ว่าเขามีพ่อที่ร่ำรวยสนับสนุน

คนทั้งสองเข้ากันได้ดี ผมจะแปลในภายหลัง

เอาเลย ถือว่าผมไม่ได้อยู่ตรงนี้

คุณเป็นเกย์รึเปล่า

ว่าไงนะ

ไอวาน คุณได้ยินผมแน่ คุณเป็นเกย์รึเปล่า

เรื่อง...นี้มันเข้ากับที่...เรามาคุยกันวันนี้รึเปล่า

อยู่แล้ว คนอย่างพวกเรา มันยากที่จะมีแฟนที่จะคบอยู่ได้นาน