The first 200 lines.
รัชสมัยที่ 10 ของราชวงศ์ฮั่น
18 ปีของการครองราชของฮ่องเต้หยวน
ลมอุ่น ๆ ของฤดูใบไม้ผลิมาถึง
นกส่งเสียงร้องอยู่บนต้นไม้
พยายามจะยืนเด่นอยู่ในกลุ่ม
มีหญิงงามจำนวนมาก รอเข้าเฝ้าฮ่องเต้อยู่
ฮ่องเต้ที่เจ้าชู้ ยังไม่พึงพอใจ
เขายังคงคัดเลือกสาวงามจากภาพวาด
อาศัยภาพเหมือนคัดหญิงงาม
เจ้าชื่อหวังเจาจวินใช่มั้ย
เจ้า... เป็นชาวจื่อกุ้ยใช่มั้ย
ก่อนที่เจ้าจะถูกคัดเลือกเข้ามาในวังเนี่ย
เคยได้ยินชื่อของ
จิตกรหลวงที่ชื่อเหมาเอี๋ยนโซ่วมั้ย
คนที่ไม่รู้จักข้านั้นน่ะ มีอยู่น้อยมากเลย
ถ้าอย่างงั้น...
เจ้ารู้มั้ยว่า ข้าวาดภาพนั้นขึ้นมาเพื่ออะไรกัน
ข้าไม่โทษเจ้า
ดี
ข้าจะบอกความสำคัญของภาพเหล่านี้ให้เจ้าได้รู้
นางสนมและนางกำนัล ที่อยู่ในวังมีจำนวนนับไม่ถ้วน
อย่าว่าแต่ฮ่องเต้เลย
ต่อให้เป็นท่านซือเจี่ย
ที่ใกล้ชิดกับฝ่าบาท รึใครก็ตาม
ก็ไม่มีทางที่จะรู้ได้ว่าเจ้าเป็นใครหรอก
แล้วเมื่อเวลาที่ฝ่าบาทจะเลือกสนมน่ะ
แล้วใครล่ะจะมีโอกาสได้ถวายการรับใช้
เจ้าบอกซิ
ใครที่จะมีโอกาสถวายการรับใช้
เจ้าเป็นใบ้เหรอ
เจ้าพูดบ้างก็ได้นี่
ก็ท่านอาจารย์บอกว่าไม่ให้ขยับ
ไม่ให้ข้าพูด ข้าก็เลยไม่กล้าน่ะ
โธ่เอ๋ย
นั่นมันตอนที่ข้ากำลังวาดรูปให้เจ้าอยู่
ข้า...
เจ้าตอบได้มั้ย
เมื่อมีนางสนมนับพันเช่นนี้
เมื่อฝ่าบาทต้องการคนปรนนิบัติเนี่ย
แล้วพระองค์จะทำเช่นไร
พระองค์ก็อาศัย...
อาศัยอะไร
ข้าเองก็ไม่รู้
พระองค์ก็ต้องอาศัย ดูจากภาพวาดเหล่านี้แหละ
อาศัยภาพที่ข้าวาดให้กับนางสนม
นี่...
อาศัยจากภาพวาดเหล่านี้แหละ
ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ชี้แนะ
แล้วในตอนนั้น ภาพวาดของเจ้านั้น
ข้าก็ได้ร่างเอาไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว
เหลือขั้นตอนสุดท้าย
ก็คือการวาดเท่านั้นเอง
อ้อ...
ถ้าอย่างงั้น
เชิญท่านอาจารย์วาดได้เลยค่ะ
การวาด โดยเฉพาะหน้าเนี่ยนะ
ถือว่าเป็นการวาดขั้นสุดท้ายแล้ว
จะให้สวยมันสำคัญอยู่ก็ตรงนี้แหละ
การวาดในขั้นตอนสุดท้ายเนี่ย
ถือว่า... เป็นการวาดที่ยากมาก
ถ้าหากข้าวาดจมูกเจ้าเอียงไปนิดนึง
มันก็จะไม่สวย
ถ้าข้าวาดปากของเจ้าใหญ่ไปหน่อย
มันก็จะดูไม่เหมาะ
เจ้าก็ไม่มีโอกาสได้เข้าเฝ้า
ต้องโดดเดี่ยวอยู่ในวังตลอดชีวิต
เจ้าคงไม่ยากจะโดดเดี่ยวใช่มั้ยล่ะ
อย่าดูถูกพู่กันน้อย ๆ ที่อยู่ในมือข้าเชียวนะ
ความหมายของท่านอาจารย์ก็คือ
คนฉลาดน่ะ ต้องให้พูดตรงด้วยเหรอ
ถ้างั้น ท่านอาจารย์บอกจำนวนข้ามา
เท่าไหร่คะ
เล็กน้อย
ทองคำ 100 ตำลึง
อะไรนะ เจ้า...
อาจารย์เหมาคะ
อาจารย์เหมา อาจารย์เหมา
เจ้าอีกแล้วเหรอ
ท่านอาจารย์
ข้า...
ข้ารวบรวมเงินมาได้จนครบ 50 ตำลึงแล้ว
ท่านช่วยข้าแก้รูปให้ข้าด้วยเถอะ
ช่วยข้าหน่อยนะ
ก็ข้าบอกกับแล้วไม่ใช่หรือว่า
รูปของเจ้าส่งไปที่ห้องเก็บเรียบร้อยแล้วนี่นา
พวกเขาต่างบอกว่า
ขอเพียงอาจารย์เหมายอมช่วย
ก็เอารูปของข้าออกมาได้
ช่วยวาดตา 2 ข้างของข้าให้เท่ากัน
ข้าจะไม่ลืมบุญคุณ
ของท่านเลยจนชั่วชีวิตของข้า
ท่านอาจารย์ได้โปรดเมตตาข้าด้วยเถอะ
เจ้ามาตอนนี้ มันก็สายเกินไปซะแล้ว
ที่ข้าบอกเจ้ามาเนี่ยน่ะ
มันผ่านมาตั้ง 20 ปีแล้วรู้รึเปล่าเนี่ย
อาจารย์เหมาข้ารู้ดีว่า ข้ามันแก่แล้ว
แต่ว่าขอได้โปรดให้ท่านสงสารข้าด้วยเถอะ
ข้าคอยจะเข้าเฝ้า นั่งนับวันนับเดือนนับปี
มาตลอดเวลานะอาจารย์
เงิน 50 ตำลึงทองนี้ ข้าได้เก็บสะสมเอาไว้
ตั้งแต่ข้าเข้ามาอยู่ในวัง
อาจารย์เหมา
ได้โปรดเมตตาข้าด้วยเถอะอาจารย์
อาจารย์ได้โปรดเถอะ /- ปล่อย...
ไม่ต้องไปสนใจหรอก นางเป็นคนบ้า
ข้าว่าเราเข้าไปคุยเรื่องของเรากันดีกว่านะ
เหมาเอี๋ยนโซ่ว
เจ้ามันก็แค่เป็นนักวาดคนนึงเท่านั้น
บังอาจปิดบังเบื้องสูง เรียกรับเงินสินบน
ข้าไม่มีอะไรที่ต้องคุย กับคนถ่อยอย่างเจ้าแล้ว
เจ้าออกไปได้ /- ห๊ะ ก็ได้
นี่เจ้ากินดีเสือเข้าไปหรือยังไงล่ะ
ดี คอยดูต่อไปเถอะ
เดี๋ยวก่อน... เดี๋ยว อาจารย์เหมา
อาจารย์เหมา
นี่เจ้าไปล่วงเกินเขาทำไมกันน่ะ
อาจารย์เหมา
อาจารย์เหมา
ฮ่องเต้เสด็จแล้ว
ฮ่องเต้มีพระบัญชา
ให้สนมฉีเอี้ยน เข้าเฝ้าถวายการปรนนิบัติ
หนึ่งคนสมปรารถนา หลายคนโศกเศร้า
หนึ่งคนสมปรารถนา หลายคนโศกเศร้า
น่าสงสารหญิงงามจำนวนมาก
มีชีวิตเหมือนกองกระดาษเก่า ๆ
เหมือนกระดาษเก่า
ไม่สนพระทัยเจ้าเลย
หรือว่าดวงตาข้าไม่สวยพอ
หรือข้าคงจะไม่สวยพอ
หรือว่ารูปร่างไม่งามระหง
ข้าทั้งงดงาม
และรูปร่างก็งามระหง
มีอะไรที่ด้อยกว่าคนอื่น
มีอะไรที่สู้คนอื่นไม่ได้
ทำไมข้าถึงไม่มีวาสนา
ข้าได้แต่เพียง
อดทนรอต่อไป
ของขวัญเพียงเล็กน้อย อย่าไปพูดถึงมันเลย
ที่ข้าเดินทางมาครั้งนี้ อันดับแรก
ข้าต้องการจะชม ความยิ่งใหญ่ของชาวต้าฮั่น
เวลาเดียวกัน
ก็จะให้คนของข้าเรียนรู้กลอนและดนตรี
และยารักษาโรค
อย่างที่ 2 เนื่องจากว่าในชนเผ่าอูหวน
มีกำลังแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นแล้ว
ไม่เพียงแต่ก่อกวน ชายแดนต้าฮั่นอยู่เสมอเท่านั้น
ยังมาก่อกวนแคว้นของข้าด้วย
เมื่อก่อน
แคว้นของข้า ได้ทำศึกกับต้าฮั่นอยู่เป็นประจำ
หวังว่าต่อไปจะเป็นพี่น้องกัน
ร่วมกันขับไล่ศัตรู
วันใดต้าฮั่นมีผู้รุกราน
ข้ายินดีจะเป็นทัพหน้าให้ต้าฮั่น
ท่านข่านซ่านพูดได้ดี
เป็นอันว่าตกลงตามนี้ /- ดี
ตกลงตามนี้
เชิญตามสบายนะท่านข่าน
แล้วนางคนนั้นเป็นใคร
อ๋อ...หวังเจาจวิน
ไม่ได้ถวายตัวเหรอ
ปล่อยนางไว้อย่างนี้แหละ
จากฤดูหนาว จนถึงฤดูร้อน
จากใบไม้ร่วง ต้องรอถึงใบไม้ผลิ
เป็นเวลา
สามปีเต็ม
ทุกอย่าง
ก็ยังคงเหมือนเดิม
ความงามของข้า
ช่วยอะไรข้าไม่ได้
ไม่ใช้ทองคำซื้อสายเส้น
มีความงามก็ไร้ประโยชน์
คิดถึงความหลัง
น้ำตาก็ไหลริน
ข้ายังจำวัน
ที่จากครอบครัวมาได้
น้องชายหญิงถามเมื่อไหร่พบกัน
พ่อแม่ยิ้มอวยพรให้ได้ลาภยศ
อวยพรให้ได้ลาภยศ
ใครรู้ว่ายามค่ำคืน
ข้าอยู่ลำพัง
กับแสงตะเกียง
ด้านโน้นดีกว่า
หยุดก่อน...
หุ้ยเจี่ย /- พะยะค่ะ
นี่มันก็ดึกมากแล้ว นั่นเสียงใคร
ทูลฝ่าบาท...หม่อมฉันไม่ทราบ...
เจ้าไม่ทราบเหรอ
แล้วเจ้ารับตำแหน่ง
หัวหน้าขันทีได้ยังไงกัน
หม่อมฉันมีความผิดบกพร่องต่อหน้าที่
ขอให้ฝ่าบาททรงอภัยให้หม่อมฉัน
ด้วยเถอะพะย่ะค่ะ
ลุกขึ้น /- ขอบพระทัย
ดีดพิณกลางดึกเช่นนี้ ไม่ผิดกฏหรอก
แต่ว่า...
ทำไมเสียงพิณผีผา ถึงได้เศร้าขนาดนี้
เจ้ารู้มั้ยว่าเป็นใคร
คือ... หม่อมฉันได้ยินมาว่า
มีสนมที่ชื่อ หวังเฉียงหวังเจาจวิน
นางเท่านั้นที่ดีดพิณผีผา
No comments yet. Be the first to leave one.