Christmas Story (Joulutarina)

SNAPPER FILMS Прадстаўляе

Фільм Юхі Вуоліёкі

Усе вы ведаеце, хто я.

Мы сустракаемся раз на год, у Калядную ноч.

Але дзеці і дарослыся, маладыя і старыя:

Я таксама быў дзіцём. Не верыце мне?

Давайце распавяду.

КАЛЯДНАЯ ГІСТОРЫЯ

Нікалас... Даражэнькі.

У Аады высокая тэмпература. Нам трэба аднесці яе ў вёску.

Вось дровы. Выстарчыць да нашага вяртання.

Мы вернемся, калі малая і вялікая стрэлкі пакажуць так.

Мы пойдзем па ільдзе, каб скараціць дарогу.

Нікалас, ты можаш завершыць падарунак для Аады, пакуль чакаеш, так?

Зкуль гэтая думка пра падарункі на Каляды?

У кожным разе, думка выдатная.

Нікалас, мы знайшлі сляды тваіх бацькоў на льдзе.

Яны вядуць да проламкі ў ваду.

Мне вельмі шкада.

Ніхто з нас не жадае бачыць сірату галодным або змерзшым да смерці.

Вядома, не. - Мы з мужам ўжо маем трох дзяцей у доме.

І так у ва ўсіх.

Жонкі рыбакоў ведаюць, як цяжка пракарміць сям'ю. І Нікалас...

Чаму б вам не кінуць яго ў проламку возера, да сям'і?

Я магу кінуць, калі ўва ўсіх тут кораткі пяты.

Уцёк. Ніякага пачуцця гумару ў малога.

Я тут падумаў.

Мы з Крыстынай можам паклапаціцца пра яго некаторы час.

Апошнім часам мне шансуе з рыбай. Мы маем зберажэнні.

І можам дазволіць сабе пракарміць яшчэ адзін рот. Прынамсі адну зіму.

Я думаю, што ўсе ў вёсцы маюць паклапаціцца пра хлопчыка.

Колькі тут сем'яў?

Чатыры, пяць, шэсць.

Кожная сям'я будзе клапаціцца пра Нікаласа цягам года -

а затым перадаваць у наступны дом.

Думаю, што гэта мы пацягнем.

Я не збіраюся браць удзел у гэтым глупстве.

Тыт тут і не жывеш, Лісакі. Цябе гэта не тычыцца.

Суцішся.

Мы ўсе разам паклапацімся пра Нікаласа.

Пачанаючы з Ганусаў.

Хлопец будзе пераходзіць да наступнай сям'і на Каляды.

Усе згодныя? -Так.

Добра.

Сшчаслівых Калядаў, Аада.

Я не мог забыць сваіх маму, тату

і сястрычку Ааду.

Я ведаў, што яны не вернуцца -

але не мог перастаць сумаваць

Дзякуй.

Але час лечыць раны -

і бліжэй да восені мой сум пачаў адыходзіць.

Лодка зламалася. Выпраў. - Папрасі бацьку.

Тата цяпер рыбачыць. -Тады папрасі маці.

Мама не ўмее. -Давай сюды.

Вярні яе! -Яна не вернецца!

Чаму яна не вяртаецца? Вярніся!

Вунь яна!

У той час я яшчэ не ведаў -

але Ээмелі стане мне сябрам. Найлепшым сябрам

Добры кідок. Ён скоча па вадзе.

У мяне файны камень. -Адсунь руку назад і кідай.

Ты зможаш. Раз, два, тры!

Цяпер наступны.

Патым надыйшоў час, якога я баяўся.

Я ўпершыню мусіў перайсці ў іншы дом.

Ты ўпэўнены, што сам дойдзеш да Гэйнаў?

Пакуль. -Пакуль.

Гады, сем'і, Каляды... надыходзілі і адыходзілі.

На кожныя Каляды я выстругаў падарункі -

для дзяцей з сем'яў, дзе я жыў.

З гадамі іх станавілася ўсё больш -

і я стаў проста пакідаць падарункі каля іх дзьвярэй уночы.

Гэта мне пасавала -

Я не жадаў шуміхі вакол гэтага.

Замест гэтага я ігнараваў -

падзякі, якія атрымліваў пасля Калядаў.

Але на шосты год усё пайшло не па плане.

Гэта быў цяжкі год для ўсёй вёскі.

Ранні мароз амаль знішчыў увесь ураджай .

А ў возеры рыбы нібы ўвогуле не засталося.

Сёння ізноў без рыбы? - Без рыбы, Хіла.

Шкада.

Калі справы не палепшацца -

Ані водная з сем'яў не зможа ўзяць мяне на зіму.

Ээмелі? Што такое?

Там Лісакі-вар'ят! Уцякай!

Упрыгожце свае хаты да Калядаў!

Саўкі, каўшы, кубкі!

Шпаталі, кадкі, бульбамялкі! Усё, што вам патрэбна, знойдзеце тут!

А калі не знойдзеце, зраблю па замове!

Хадзі сюды, хлопец

Ты набыў гэта не ў мяне.

Ты што ж гэта, купляеш у нейкага іншага цесляра, не ў Лісакі?

Няўдалы год. Жыхары не маюць грошаў. Нам цяжка нават проста пракарміцца.

Дзе ты набыў гэта? Адказвай!

Я зрабіў яе сам. - Не хлусь мне, блазан.

Чый ты ўвогуле? - Нічый.

А, так, ты тое самае чарцяня, якое пераходзіць з хаты ў хату штогод.

Дзе ўсе іншыя? -На вясковай сустрэчы.

І што такое важнае яны там абмяркоўваюць?

Вырашаюць, што рабіць са мной. Я ім не па кішэні.

Не дзіўлюся. Відаць, ты такі абжора -

што знішчыў вёску. І я нічога не магу прадаць.

Трэба было кінуць цябе ў возера. Знікні!

Але чаму? Ты ж не любіш дзяцей. - Ён можа дапамагаць мне ў працы

Мы цябе ведаем, Лісакі.

Я планаваў зрабіць з яго мужчыну за гэты год, але

калі мая прапанова вам не пасуе... Ну што ж.

Чакай, Лісакі.

Мабыць... Мабыць нам варта яе разгледзець.

Няма чаго разглядаць: яму лепей быць са мной -

чым паміраць ад голаду ў гэтай беднай вёсцы, рацыя?

Магчыма, я наведваю цябе ў апошні раз.

Хата Лісакі далёка.

Счаслівых Калядаў, Аада.

Нікалас, хадзі паглядзі!

Нікалас.

Ужо шэсць гадоў, як ты страціў бацькоў і прыйшоў да нас.

Спачатку мне было шкада, што не змог знайсці сям'ю,

якая б узяла цябе.

Табе давялося пераходзіць, змяняць хату за хатай кожны год.

Але цяпер я перакананы, што ніхто з нас не шкадуе пра гэта.

Мы ўсе пазнаёміліся з табой.

І, можна сказаць, што ты сын нам усім.

Брат нам усім.

Ад імя ўсіх жыхароў вёскі, - асабліва ад дзяцей

мы хочам даць табе невялікі падарунак.

Я не магу... -Вядома, можаш.

Гэтыя сані твае.

Дзе ты там швэндаешся? Хутка ў сані.

Або пойдзеш пешу.

Гэй, ты ж не збіраешся мне тут плакаць, так?

Хілма, нам трэба да хаты перад тым, як надыйдзе ноч.

На што вытарашчыўся? Вядзі Хілму ў стойла.

А я пайду ў дом і затаплю печку.

І санкі свае таксама ў стойла.

Не марнуй мне час. Ты тут каб працаваць. Хутка!

Спаць будзеш тут. -Але...

Без але! Ты не забыў, чый гэта дом?

Зваць мяне будзеш гаспадаром. -Так.

Што? -Так, гаспадар.

Добра. А я цябе - вырадкам.

Табе гэта больш да твару, чым Нікалас Забірай свае рэчы. Варушыся!

Падымайся, вырадак. Час працаваць.

Пойдзем у майстэрню. Ідзі наперад.

А дзе майстэрня? -Ты на ёй стаіш.

Ну, што думаеш?

Толькі паглядзі на гэты камод.

Галоўны сакрэт у драўляных устаўках.

Гэта зроблена з клёну. Так я зарабляю грошы.

Саўкі ды коўшыкі - проста дзіцячыя гульні ў параўнанні з гэтым.

Такое ідзе пастарам, шляхцічам, фермерам ды іншым багатым людзям.

Гэта для суддзі. -Гэты стул таксама яму?

Гэта з хвоі, а гэта з клёну.

Зусім не распазнаеш віды драўніны?

Магчыма, я памыліўся. З цябе не будзе добрага цесляра.

Вы не памыліліся, гаспадар. Я хутка вучыся.

Хутка вучышся, га? Пабачым, як хутка ты навучышся прыбірацца.

Можаш пачынаць.

Куды ты? - Наверх.

Табе не трэба падымацца, каб прыбраць майстэрню.

Але ж тут няма чаго пры...

Варштат пакрыты пылам.

Калі штосьці трапіць у лак або фарбы, уся праца пойдзе ў глум.

Урок першы:

У майстэрні мусіць быць чысціня, негледзячы ні на што.

Урок другі: Дай мне свой нож.

Яго нельга выкарыстоўваць на маёй драўніне.

Не! -Што?

Ён быў ад бацькі.

Возьмеш прыстойны нож там.

Ідзі да ложка.

Не забудзь пагасіць свечкі.

Чаму? - Тут няма галінаў.

Ну і як мне цяпер адшукаць свае рэчы?

Гаспадар...

Год прайшоў, і хутка я мушу адыйсці.

Я хацеў падзякаваць усім жыхарам вёскі.

Можна мне будзе ўзяць выходны? -Не.

Калі час падганяе -

яго не марнуюць разважаннямі, а працуюць больш.

Выходны, га?

Што ты тут робіш? Чаму не ў ложку?

Ты скраў у мяне драўніну? -Вы выкінулі яе, гаспадар.

Дык вось, чым ты займаешся за маёй спінай.

Прабачце, гаспадар.

Ды яна зусім зламаная.

Прынясі сюды дрыль і цвік без галавы.

Чаму працуеш у цемры? Так можна толькі брак нарабіць.

Ну вось.

І не скажаш, што зламаная.

Дзесьці яшчэ маеш цацкі, так?

Відаць, табе гэта дужа падабаецца.

Ты планаваў збегчы, каб разнесці іх,

бо я не даў табе выходны? Так я і думаў.

Добра, ідзі

Але каб вярнуўся да світанку.

Мы не гультайнічаем нават у час Калядаў.

Гаспадар... -Маўчы. Бо магу і перадумаць.