It's My Life (비켜라 운명아)

‫ این زندگی منه

‫ قسمت نود و یکم

‫ اتاق عمل

‫نام جین

‫شی وو

‫(یک ماه و نیم بعد...)

‫تو کی هستی؟ چرا میگی مامانمی؟

‫نه

‫تو مامانم نیستی

‫نه

‫جین آه، جین آه

‫اون آدم… اون آدم رو ‫از اینجا ببر بیرون، جین آه

‫برو اونور

‫مدیر چویی

‫چی شده، مدیر چویی؟

‫چت شده مدیر چویی؟ به خودت بیا

‫مدیر چویی. مدیر چویی!

‫الان دیگه حالم خوبه ‫چرا باید یه روز دیگه بمونم؟

‫یه کم صبور باش

‫مراحل خوب شدنت خیلی سریع بوده

‫من تو همه چی سریعم

‫اما زود فهم نیستی

‫بیا بریم ‫باشه

‫بعضی از بیمارا بعد از پیوند کبد ‫دچار هذیان گویی میشن

‫هذیان گویی؟

‫اون چیه؟

‫میشه گفت یه جور توهمه

‫خیلی از بیمارا بعد از عمل ‫گیج میشن که کجا هستن

‫یا چرا اینجا هستن

‫بعضی وقتا آدمای مختلفی میان جلوی چشم ـشون

‫این حالت تا کِی ادامه پیدا میکنه؟

‫هذیان گویی بعد از جراحی یا عفونت شروع میشه...

‫و تا زمانی که بیمار بهتر بشه...

‫کم کم ناپدید میشه

‫لازم نیس خیلی نگران باشین

‫چیکار میتونیم بکنیم ‫که جلوی این علائم ها رو بگیریم؟

‫حتی شبا هم لامپا رو خاموش نکنین...

‫و یه چراغ غیرمستقیم رو روشن بذارین

‫که بیمار گیج نشه

‫باشه. ممنون دکتر کیم

‫میشه یه لحظه باهات حرف بزنم، جین آه؟

‫باشه

‫بیا

‫نام جین فردا از بیمارستان مرخص میشه

‫اما ظاهرا شی وو یه کم دیگه می مونه

‫حتما مادر واقعیش رو می بینه

‫چی؟ مادر واقعی؟

‫همش یه چی رو تکرار میکنه

‫میگه "تو کی هستی که میگی مامانمی؟"

‫و میگه "من مامان دارم، پس برو"

‫تو هم از این قضیه خبر داشتی؟

‫موقعی که بانگ چول سانگ اومده بود دیدنش،

‫اتفاقی فهمیدم

‫شی وو چی؟ شی وو هم میدونه؟

‫نه

‫خانم چویی نگران بود که اگه ‫مدیر چویی شوکه بشه،

‫روند بهبودیش کُند میشه ‫و ازم خواست که اینو مثل یه راز نگه دارم

‫واسه همین بهش نگفتم

‫کار خوبی کردی

‫باید وضعیتش پایدار بشه ‫پس بهش چیزی نگو

‫آره حتما

‫ممنون نام جین

‫برای چی ممنونی؟ ‫برادرا باید به همدیگه کمک کنن

‫تا مدیر چویی بیدار نشده باید برم

‫فردا قبل از رفتن بهتون سر میزنم ‫باشه

‫زود باش دراز بکش

‫قبل از خواب جایِ زخم جراحیت رو ‫ضدعفونی میکنم

‫دوباره؟

‫خیلی درد داره

‫تو یه مردی، بچه که نیستی ‫زود باش دراز بکش

‫یالا

‫اگه میتونستیم دیوار رو کاغذ دیواری بزنیم ‫و کف رو درست کنیم، خیلی خوب میشد

‫تختخواب و پرده ی جدید کافیه

‫تازه دوماد که نیس ‫چرا میخوای دیوار و کف رو درست کنی؟

‫میخوام هر کاری از دستم برمیاد ‫براش بکنم

‫راستی، ماشینِ نام جین امروز عصر میرسه

‫خانم هو، میتونم بسپرمش به تو؟

‫بله، فقط لازمه سوییچ رو بگیرم؟

‫سوییچ رو بگیر و برگه ها رو امضا کن

‫حتما برای نام جین ماشین جدید خریدی

‫شنیدم این ماشین بین جوونای این دوره ‫خیلی طرفدار داره

‫امیدوارم نام جین ازش خوشش بیاد

‫من حق ندارم نظر بدم...

‫چون تنها چیزی که برای نام جین خریدم ‫یه دوچرخه بوده

‫اما فکر نکنم نام جین از اون ماشین خوشش بیاد

‫نام جین از اون آدمایی نیس که...

‫بی دلیل از غریبه ها هدیه قبول کنه

‫غریبه؟

‫حق با توئه

‫من بدتر از یه غریبه ام

‫خدای من. چرا حرفمو...

‫اینجوری برداشت کردی؟

‫ مرکز اورژانس بیمارستان هانگوک

‫درد داری؟ بهت مُسکن بدم؟

‫نه، اونقدرا هم بد نیس

‫ممنون سونگ جو

‫بخاطر من خیلی تو دردسر افتادی

‫تقصیر خودمه که ‫با یه آدم مهربون و باملاحظه قرار میذارم

‫راستی، هنوز ندیدیشون؟

‫چی رو ندیدم؟

‫اسمتُ رویِ کُلِ دیوار نوشتم

‫چرا هنوز ندیدیشون؟

‫چرا اسممو روی دیوار نوشتی؟

‫یه تابلو توی بیمارستانه ‫که مردم آرزوهاشونُ مینویسن

‫اگه کنجکاوی برو ببینش

‫باشه

‫من میرم دیدن شی وو ‫پس تو هم برو تابلو رو ببین

‫باشه. بعدش می بینمت

‫وای، احساس بدی دارم...

‫که زودتر از تو میرم خونه

‫به لطف تو بزودی میام خونه

‫حتما داروهاتُ بخور ‫و به حرف جین آه گوش بده، باشه؟

‫نام جین، یه خواهشی ازت دارم

‫بله، چیه؟

‫شنیدم مامانم امروز...

‫میخواد خودشو تحویل بده

‫بانگ چول سانگ گفت اگه تو شهادت بدی،

‫از مامانم رفع اتهام میشه

‫ظاهرا خبرنگارا فهمیدن که چه اتفاقی افتاده

‫اگه مامانم...

‫بخاطر دزدیدنِ نوه یِ ‫رئیس هیون گانگ مجازات بشه،

‫راستش به اعتبار هیون گانگ هم...

‫لطمه وارد میشه

‫مامانم از کارایی که کرده پشیمونه

‫میدونم نمیتونی ببخشیش، اما بازم...

‫اون مامانمه

‫نمیشه لطفا کمکش کنی؟

‫نه

‫این حرفُ نزن شی وو

‫من باید خودمو تحویل بدم ‫و تاوان کارایی که کردم رو بدم...

‫تا وجدانم اونقدر راحت بشه ‫که بتونم با افتخار جلوتون وایسم

‫البته،

‫میدونم که با تحویل دادن خودم...

‫نمیتونم سی سال زندگیِ نام جین رو ‫جبران کنم

‫اما بازم باید این کارو کنم

‫کو سون گیو جلوی بیمارستان منتظرته

‫از اونجایی که برای یه مدت ‫نمیتونی رانندگی کنی،

‫ازش خواستم برای دو ماه راننده ـت بشه

‫و ماشینت رو امروز عصر تحویل میدن

‫پس فقط امروز از ماشین من استفاده کن

‫نباید این کارو میکردین، خانم چویی

‫با رضایت قلبیم اینو بهت میدم

‫پس لطفا قبولش کن

‫و سند مالکیت املاک رو...

‫گذاشتم روی میزت

‫خانم چویی

‫میدونم سرزنشم میکنی...

‫که میخوام همه چی رو با پول حل کنم

‫اما،

‫فهمیدم بعد از همه این سالها

‫این تنها کاریه که میتونم برات کنم

‫اما میخوام هر کاری از دستم برمیاد برات کنم

‫اینو از ته دل دارم میگم

@Mehdi_Rain : کانال تلگرام

‫ تابلوی آرزوها

‫اسم دوست دخترم هان سونگ جوئه

‫سونگ جو لبخند خیلی قشنگی داره

‫سونگ جو صادق، رو راست،

‫و عادله

‫سونگ به راحتی گریه میکنه،

‫و باملاحظه و مهربونه

‫آرزوم اینه که من و هان سونگ جو ‫تا مدت زیادی با هم خوشبخت باشیم

‫مرخص شدنت رو تبریک میگم، مدیر آن

‫عه. تو اینجا چیکار میکنی، کو سون گیو؟

‫خانم چویی ازم خواست ‫برای دو ماه راننده مدیر آن بشم

‫لازم نکرده. سوار تاکسی میشیم

‫منم نمیخوام

‫من از قبل برای دوماه حقوق گرفتم

‫اینطوری نباشین و قبول کنین

‫از اونجایی که کبدت رو به پسرش دادی ‫این حداقل کاریه که میتونه برات کنه

‫باید بیشتر از اینا برات جبران کنه

‫ما هیچ کمکی از خانم چویی یا تو نمیخوایم

‫بذار شغلم رو حفظ کنم

‫باید پول در بیارم تا بتونم پول بابات رو پس بدم

‫فهمیدم بعد از همه این سالها

‫این تنها کاریه که میتونم برات کنم

‫اما میخوام هر کاری از دستم برمیاد برات کنم

‫اینو از ته دل دارم میگم

‫باشه فهمیدم

‫پس تا وقتی حالم خوب بشه کمکم کن

‫چشم.حالا کجا ببرمت؟

‫ببرم خونه؟

‫نه. ببرم شرکت

‫نه. حالا که از بیمارستان مرخص شدی ‫دوباره سر به هوا شدی

‫ببرش خونه. خونه

‫خیلی طول نمیکشه

‫آه، واقعا که

‫سهامم و دارایی هام رو،

‫به اسمت زدم

‫و ویلای کاپیونگ که پدربزرگت بهم داده بود رو...

‫تصمیم گرفتم بدمش به خانم یانگ

‫وقتی من نباشم،

‫اون از شما دوتا مواظبت میکنه

‫میخواستم براش یه کاری کرده باشم

‫کار خوبی کردی

‫و این...

‫هدیه من به توئه، جین آه

‫مادر

‫بعد از ثبت ازدواجتون،

‫هیچ فرصتی نداشتم ‫نتونستم بهت حتی یه هدیه بدم