Ito (いとみち)

ว่ากันว่า เมื่อคนเราเดินไปตามเส้นทางชีวิต

เมื่อหันกลับมามองจะเห็นสิ่งที่เรียกว่าประวัติศาสตร์

แต่ประวัติศาสตร์ของฉันไม่มีให้เห็นที่ไหนเลย

"เกิดทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ 5 ครั้งที่บริเวณสึงารุ"

"ในยุคเก็นนะ เก็นโรคุ โฮเรกิ เท็มเม และเท็มโป ทำให้มีผู้เสียชีวิตจากความอดอยากจำนวนมาก"

"ความอดอยากในยุคเก็นนะเกิดจาก น้ำค้างแข็งจำนวนมากในเดือนสิงหาคม"

"ผลผลิตส่วนมากเสียหายจากความหนาวเย็น"

"ลมตะวันตกเฉียงเหนือที่เรียกว่ายามาเซะ ซึ่งพัดมาตั้งแต่ช่วงฤดูฝนถึงฤดูร้อน"

"ยิ่งทำให้ภูมิภาคโทโฮกุหนาวผิดปกติ"

"บริเวณนี้ยังคงเป็นเส้นทางสายหลักของที่ราบสึงารุ"

"แม้จะสร้างมาตั้งแต่สมัยเอโดะตอนต้น จนผ่านไปกว่า 350 ปีแล้ว "

"ในปีที่ 8 ของยุคเก็นโรคุ มีคนอดตายแสนคน เท็มเม..."

โซมะ ไม่ได้ยินเลย

"ความอดอยากในยุคเท็มเม"

"ทำให้มีครอบครัวที่ต้องบ้านแตกสาแหรกขาด กว่า 35,000 ครัวเรือน"

"คนอดตายอีกกว่า 102,000 คน"

"และโรคระบาดยังคร่าชีวิตผู้คน ไปมากกว่า 30,000 ชีวิต"

"ยังมีเหตุการณ์น่าสลดในช่วงอดอยากของยุคเท็มโป"

"บันทึกอยู่ในพงศาวดารโดเอ็นจังหวัดอาโอโมริ ว่าเมื่อกินสัตว์ที่เลี้ยงไว้จนหมดแล้ว"

"ผู้คนต่างลงเอยด้วยการฆ่าพ่อแม่และกินลูกของตัวเอง"

โอเค

โซมะอ่านแล้วฟังดูเหมือนเพลงคลาสสิกเลย

อาจารย์ เพลงของบีโธเฟนหรือชูเบิร์ทหรอครับ

โมสาร์ทน่ะ

เพราะงั้น ต้องเกิดจากรักที่บริสุทธิ์ก่อน

ความรักแบบโรแมนติกถึงค่อยตามมา

ไม่เห็นเข้าใจเลย

- ถ้ามีความรักแล้วจะเสียการเรียนไม่ใช่หรอ - ใช่ ๆ

เธอไม่รู้อะไร

อะไรหรอ

ขนาดอัจฉริยะอย่างซาโต้ยังมีความรักเลย

- เอ๊ะ กับใครน่ะ - ไม่รู้หรอ

รองประธานชมรมเบสบอลน่ะ

ล้อเล่นใช่ไหม

จริง ๆ นะ พอถึงช่วงก่อนสอบ...

บ๊ายบาย

เจอกันพรุ่งนี้นะโซมะ

- บ๊ายบาย สู้ ๆ กับชมรมนะ - ขอบใจ

เฮ้ ไปแวะคาเฟ่กันไหม

ที่ไหน

ที่เดิมที่เคยไปก่อนหน้านี้ไง

สถานีต่อไป อิตายานางิ ประตูจะเปิดทางด้านขวา

อิตายานางิ สถานีอิตายานางิ

ไว้เจอกัน

นักเรียนทุกคน

วันนี้เป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่งไหมคะ

เดินทางกลับบ้านด้วยความระมัดระวัง

ไม่ให้เกิดอุบัติเหตุระหว่างทางนะ

บ้านเราฐานะยากจน พ่อจึงออกไปทำงานหาเงินอยู่เสมอ

บางครั้งเมื่อพ่อกลับมาบ้าน พ่อจะตัด จัมโบ้ ให้ลูก ๆ ทั้งหกคน

พวกเราจะผลัดกันไปที่สวน เพื่อให้พ่อตัด จัมโบ้ ให้

ถ้า จัมโบ้ ของผมยาวอีก พ่อก็คงจะกลับมาตัดให้

พี่ชายผมบอกว่า ถ้าเอาเปลือกต้นการบูรมาทา จัมโบ้

จะทำให้ จัมโบ้ ยาวเร็วขึ้น

หลังจากนั้น น้องชายของผมคนหนึ่งก็...

อืม จับได้แต่คำว่า จัมโบ้

หมายถึงเส้นผมน่ะ

ว่าแต่ ทำไมถึงเรียกเส้นผมว่าจัมโบ้ล่ะครับ

เพราะภาษาถิ่นสึงารุมาจากการผสมรวมของภาษาถิ่นอื่น ๆ เลยอาจมีภาษาอังกฤษปนมาด้วยไหมนะ

ไม่น่าใช่นะโทโยชิมะ

ฉันเองก็ใช้เวลา 30 ปีได้กว่าจะฟังออก

เอ๊ะ อาจารย์ไม่ได้เกิดที่อาโอโมริหรอคะ

ฉันเกิดที่โตเกียวน่ะ

แม้แต่ตอนนี้ยังมีบางคำของสึงารุ ที่ฉันยังไม่เข้าใจเลย

ข้าวมาแล้วจ้า

เร็วจัง เพิ่งสี่โมงเย็นเอง

เด็ก ๆ น่าจะอยากข้าวกันแล้วบ่

ผม อยากละครับ

อยากครับ

อยากค่ะอยาก

อื้อ หนูก็ด้วย

โอเค งั้นกินข้าวกัน

- โอ้ กลับมาแล้วหรอ - ยินดีต้อนรับกลับจ้า

สวัสดีค่ะ

กินข้าวด้วยกันไหม

ไม่

รู้ไหมว่าชามิเซ็นของสึงารุทำมาจากไม้อะไร

ไม่รู้แฮะ

เขาเรียกว่า ไม้จันทน์แดง น่ะ

ไม้จันทน์แดง?

ไม้จันทน์แดงที่เขียนว่า "ไม้สีแดงเข้ม" เป็นไม้เนื้อแข็งน่ะ

- เอ๊ะ นั่นคืออิโตะหรอคะ - ใช่ ๆ อิโตะ

อ้อ ตอนได้รางวัลพิเศษ จากการแข่งขันระดับจังหวัดปีที่แล้วน่ะ

- เท่สุด ๆ - น่ารักจัง

อาจารย์ก็เล่นด้วยไหมคะ

อ้าว อิโตะ

ทำไมล่ะ

อิโตะเขาขี้อายน่ะ

จะไปไหนล่ะ

บ้านเพื่อน

ที่ไหน

กินนี่สิ

กินสิ

เอาขนมไปด้วยสิ

บอกว่าไม่เอาไง

พ่อจ๋า

ยายจ๋า

แม่จ๋า

อิโตะ บันทึกไว้บนสาย(ทางเดิน)

ดื่มหน่อยไหม

ไม่

นั่นอะไรน่ะ

ซื้อมาช่วยงานคุณยายน่ะ

อืม ช่วยได้เยอะเลย

อิโตะ ดูนี่นะ

หยุด

เห็นไหม

ไป

เห็นไหม เห็นไหม เท่ใช่ไหมล่ะ

สมัยนี้ดีจังเลยนะ

น่ารำคาญจัง

มา ๆ กินข้าว

นี่ อิโตะ มาเล่นชามิเซ็นกัน

- ยุ่งอยู่ - ยุ่งอยู่หรอ

ขอดูมือหน่อยสิ ขอดูหน่อย!

ไหน

ดูซิ

ไม่ได้ซ้อมเลยใช่ไหม รอยบากที่นิ้วหายไปเลย

ทำไมไม่ซ้อมล่ะ

- ดูเหมือนคนบ้าเลย - อะไรล่ะนั่น

ท่าตอนที่หนูเล่นชามิเซ็น

นั่งอ้าขา ขมวดคิ้ว แล้วก็กัดฟัน

ดูเหมือนคนบ้าเลย

ถึงหนูจะบอกว่าตัวเองดูเหมือนคนบ้า แต่หนูหลับตาเล่นชามิเซ็นได้เลยนะ

สุดยอดจะตายไป

เนอะ

เอ็งก็ไปเล่นกับยายเค้าบ้างเถอะ

เสียงของยายกับหนูมันต่างกัน จะเล่นให้เข้ากันมันยาก

เอ็งก็เล่นเสียงของตัวเองก็พอ เป็นการแสดงออกอย่างหนึ่ง

แสดงออกเพื่ออะไร

สื่อสารไง

เอ็งไม่ถนัดสื่อสารด้วยคำพูด ก็ใช้เสียงเพลงแทนสิ

ชู่ ๆ (สู้ ๆ)

ออกเสียงก็ผิด ใช้ก็ผิด

เครื่องดูดฝุ่นยังว่าง่ายกว่าเอ็งเยอะเลย

ถ้าซื้อเครื่องดูดฝุ่นได้ งั้นหนูขอเงินหน่อยสิ

จะซื้ออะไรหรอ

- ซื้อรองเท้า... - มีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

มีแต่รู

- อุดซะสิ - ศาสตราจารย์ขี้งก

การเงินที่มหาลัยเริ่มตึงตัวแล้วน่ะ แถมโลกก็อยู่ยากขึ้นเรื่อย ๆ อีก

...ไม่เห็นอยากรู้อะไรเลย

(งานเก็บข้อมูล ไม่มีล่วงเวลา บรรยากาศสบาย ๆ เหมือนอยู่บ้าน)

1,150 เยนต่อชั่วโมงหรอ...

(พนักงานร้านอาหาร กำหนดวันและเวลาทำงานตายตัว)

อาโอโมริ...

ขอบคุณที่ติดต่อมาค่ะ

เมดคาเฟ่สึงารุ เมดโทโมะจังรับสายค่า

มีอะไรให้รับใช้คะ เจ้านาย

เอ่อ งะ งานพิเศษบนเน็ต...

...ช่วยพูดอีกทีได้ไหมค้า

เอ่อ งานพิเศษ...

อ๋อ งานพิเศษ

รอสักครู่นะคะ มาดมัวแซลล์

อิโตะ โซมะ เป็นนักเรียนชั้น ม. 4 ค่ะ

ทางโรงเรียนกับคุณพ่อคุณแม่ไม่ว่าอะไรใช่ไหม

ค่ะ...

อาศัยอยู่ในเมืองอาโอโมริไหม?

อยู่เมืองอิตายานางิค่ะ

ใส่เสื้อไซส์อะไรครับ S M L หรือ LL

เอ๊ะ L

L LL...

L

หรือ LL

เมืองอาโอโมริ... ซ้ายล่าง...

เอ๊ะ ทางไหนนะ

เอ๊ะ

ถ้าทะเลอยู่ทางทิศเหนือ...

งั้นไปทางนั้นหรอ

งงจัง

พอออกมาจากสถานีอาโอโมริแล้ว

ให้เดินตรงมาตามถนนชิมมาจิ

ตรงไป...

เดินตรงไป...

ลานแพสเซจ...

ทางไหนนะ...

ร้านรองเท้ามิงามิเหรอ

ไม่เข้าใจอะ

เมดคาเฟ่สึงารุ

ไม่เห็นมีเลย...

อยู่นี่เอง

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

เธอคือเด็กใหม่ ชื่ออิโตะ อะไรซักอย่างใช่ไหม

อิโตะ...อะไรซักอย่าง

นี่

พายแอปเปิ้ลของวันนี้ 40 ชิ้น

ขอบคุณครับ เดี๋ยวใส่ตู้เย็นไว้นะ

ฝากด้วยค่ะ

สวัสดีครับ คุโด้ครับ

ผมย้ายกลับมาจากโตเกียว เป็นหัวหน้าผู้ดูแลที่นี่ครับ

ทางนี้คือคุณซาจิโกะ จะเป็นคนสอนงานให้

คาซาอิ ซาจิโกะ อายุ 22 ปีตลอดกาล

ฉันไม่สอนเธอหรอกนะ เธอดูแล้วเรียนรู้เอาเองละกัน

คงอย่างนั้นนะครับ

อ๊ะ อันนี้...

พายแอปเปิ้ลที่คุณซาจิโกะทำเอง

เป็นเมนูยอดฮิต ที่ขายหมดเกลี้ยงประจำในวันเสาร์อาทิตย์

ราคาชิ้นละ 550 เยน จำได้นะ

ค่ะ

เฮ้ ชุดเครื่องแบบไซส์ LL