Hiroshima Mon Amour (Hiroshima mon amour)

Je hebt in Hiroshima niets gezien.

Ik heb alles gezien. Het ziekenhuis, dat weet ik zeker.

Het ziekenhuis bestaat in Hiroshima.

Hoe zou ik het niet hebben kunnen zien?

Je hebt het ziekenhuis in Hiroshima niet gezien.

Je hebt in Hiroshima niets gezien.

Vier keer het museum. - Welk museum in Hiroshima?

Vier keer het museum in Hiroshima.

Ik heb de mensen zien lopen.

De mensen lopen in gedachten tussen de foto's door.

Reconstructies, bij gebrek aan iets anders.

Foto's, foto's, reconstructies.

Bij gebrek aan iets anders.

Verklaringen, bij gebrek aan iets anders.

Vier keer naar het museum van Hiroshima.

Ik keek naar de mensen, naar mezelf. In gedachten.

Verbrand ijzer, verpletterd ijzer.

IJzer, zo kwetsbaar geworden als vlees.

Ik heb boeketten van capsules gezien. Wie zou zoiets bedenken?

Flarden mensen-huid, nog levend.

Nog vers in het diepst van het lijden.

Verkoolde, versplinterde stenen.

Anonieme haar-dossen...

die de vrouwen de volgende ochtend aantroffen.

Ik had het warm op het Plein van de Vrede.

Het was er tienduizend graden. Dat weet ik.

Het Plein van de Vrede was zo heet als de zon. Zo was het toch?

Het gras was gewoon...

Je hebt in Hiroshima niets gezien.

De reconstructies zijn uiterst zorgvuldig uitgevoerd.

De films zijn uiterst zorgvuldig gemaakt.

De illusie geeft zo'n perfect beeld van de werkelijkheid...

dat de toeristen huilen.

Je kunt er schertsend over doen.

Maar wat kan een toerist anders doen dan huilen?

Ik heb altijd gehuild om het lot van Hiroshima. Altijd.

Nee. Waarom zou je hebben gehuild?

Ik heb het nieuws gezien.

Vanaf de tweede dag, dit verzin ik niet...

kwamen bepaalde diersoorten...

tevoorschijn uit de aarde en de as.

Honden zijn op foto vastgelegd. Ik heb ze gezien.

Ik heb het nieuws, de beelden gezien.

Van de eerste dag, de tweede dag, de derde dag.

Je hebt niets gezien.

En ook van de vijftiende dag...

toen Hiroshima zich tooide met bloemen.

Overal bloeiden korenbloemen en gladiolen.

Volubilis en dagschonen...

die aan de as ontsproten met een levenskracht...

die bloemen nooit eerder vertoonden.

Ik heb niets verzonnen. - Je hebt alles verzonnen.

Niets. Het is als de illusie die in de liefde bestaat.

De illusie dat je niets zal vergeten.

Zo gaf Hiroshima me de illusie dat ik niets zou vergeten.

Net als in de liefde.

Ik heb ook de overlevenden gezien.

En de kinderen in de buiken van de vrouwen.

Ik heb het geduld en de onschuld gezien...

waarmee zij die Hiroshima voorlopig hadden overleefd...

een lot aanvaardden zo onrechtvaardig...

dat de anders zo vruchtbare verbeelding zich ervoor afsluit.

Luister, ik weet het. Ik weet alles. Het ging door.

Nee, je weet niets.

De vrouwen zullen misschien monsters baren.

Maar het gaat door.

De mannen kunnen onvruchtbaar worden, maar het gaat door.

De regen brengt angst. Het regent as in de Stille Zuidzee.

Het water is dodelijk. Vissers komen om.

Men is bang om te eten.

De voorraden van een stad, van hele steden worden weggegooid.

Een stad, hele steden ontsteken in woede.

Tegen wie is die woede van de steden gericht?

Of ze het willen of niet, die steden richten hun woede...

tegen het onrecht dat volken volken aandoen.

Tegen het onrecht dat rassen uit principe andere rassen aandoen.

Tegen het onrecht dat bepaalde klassen andere klassen aandoen.

Luister. Net als jij, kan ik alleen maar vergeten.

Nee, je kunt niet vergeten.

Net als jij heb ik een geheugen. Ik weet wat vergeten is.

Nee, je hebt geen geheugen.

Ook ik heb uit alle macht geprobeerd om niet te vergeten.

Maar net als jij ben ik het vergeten.

Net als jij verlangde ik naar een ontroostbaar geheugen.

Naar de herinnering aan schaduwen en stenen.

Dag in, dag uit heb ik uit alle macht gevochten...

om niet te vergeten waarom dit alles is gebeurd.

Maar net als jij ben ik het vergeten.

Waarom vergeten hoe noodzakelijk de herinnering is?

Luister, ik weet het nog. Het zal weer gebeuren.

200.000 doden, 80.000 gewonden in 9 seconden.

Dat zijn de officiële cijfers.

Het gaat weer gebeuren.

Een hitte van tienduizend graden, van tienduizend zonnen.

Het asfalt zal branden.

Het zal complete chaos zijn.

Een hele stad zal de lucht in gaan en als as neerdalen.

Nieuwe gewassen komen op in het zand.

Vier studenten wachten broederlijk op een legendarische dood.

De zevenarmige delta van de rivier de Ota...

leegt en vult zich op het gebruikelijke tijdstip...

precies op het gebruikelijke tijdstip...

met vers, visrijk water, grijs of blauw, naar gelang het seizoen.

Niemand staat meer op de modderige oevers te kijken...

hoe het water langzaam stijgt...

in de delta van de rivier de Ota.

Ik kom je tegen. Ik weet nog wie je bent.

Wie ben je? Je maakt me kapot en heel.

Hoe kon ik weten dat in deze stad ook liefde bloeit?

Dat met jou mijn eigen lichaam tot bloei kon komen?

Je bekoort me.

Wat een gebeurtenis. Ik word verliefd op jou.

Wat gaat alles ineens langzaam. Wat een tederheid.

Je hebt geen idee.

Je maakt me kapot. Je maakt me weer heel.

Je maakt met kapot. Je maakt me weer heel.

Ik heb de tijd. Verslind me, alsjeblieft.

Vervorm me tot ik lelijk ben.

Waarom jij niet?

Waarom jij niet, in deze stad, deze nacht...

die zo'n gewone nacht leek te worden?

Alsjeblieft.

Je hebt zo'n prachtige huid.

Jij.

Ja, ik. Nu weet je hoe ik eruit zie.

Ben je helemaal Japans of niet helemaal Japans?

Helemaal Japans.

Je hebt groene ogen, hè?

Ik denk wel dat ze groen zijn.

Je bent duizend vrouwen tegelijk.

Dat zeg je omdat je me niet kent.

Misschien niet alleen daarom.

Voor jou wil ik wel graag duizend vrouwen zijn.

Luister. Het is vier uur.

Hoezo?

Ik weet niet wie het is.

Hij komt altijd om vier uur voorbij, hoestend.

Was je erbij, in Hiroshima?

Nee, natuurlijk niet.

Wat dom van me.

Mijn familie was wel in Hiroshima.

Ik vocht in de oorlog.

Dan had je geluk.

Ja.

Ook een geluk voor mij.

Wat doe je in Hiroshima?

Een film. Ik speel in een film.

En voor Hiroshima, waar was je toen?

In Parijs.

En voor Parijs?

Daarvoor woonde ik in Nevers.

In de Nièvre. Dat ken je niet.

Waarom wilde je alles zien in Hiroshima?

Interesse.

Ik heb m'n eigen opvatting.

Goed om je heen kijken.

Ik denk dat je dat kunt leren.

Wil je koffie?

Wat heb je gedroomd?

Weet ik niet meer. Waarom?

Ik heb naar je handen gekeken. Ze bewegen in je slaap.

Als je droomt gebeurt dat misschien onbewust.

Je bent mooi, weet je dat? - Vind je?

Wel een beetje moe, hè?

Een beetje lelijk. - Is dat niet erg?

Dat viel me het eerst op in dat café. Hoe lelijk je bent.

En hoe je je zat te vervelen. - Zeg het nog eens.

Het soort vrouwelijke verveling dat mannen intrigeert.

Je spreekt goed Frans.

Fijn dat je eindelijk ontdekt hoe goed ik Frans spreek.

Ik had niet eens gemerkt dat je geen Japans spreekt.

Heb je al gemerkt dat je altijd dezelfde dingen opmerkt?

Nee, ik heb alleen gemerkt dat jij in de buurt was.

Elkaar ontmoeten in Hiroshima.

Dat gebeurt niet elke dag.

Wat betekende Hiroshima voor jou, in Frankrijk?

Het eind van de oorlog.

Het definitieve einde.

De verbijstering dat we het hadden gedurfd en dat het was gelukt.

En tegelijk het begin van een onbekende angst.

En toen de onverschilligheid.

En de angst voor onverschilligheid.

Waar was je?

Ik kwam net uit Nevers. Ik was in Parijs, op straat.

Dat is een leuk Frans woord: Nevers.

Niets bijzonders, hoor. De stad ook niet.

Heb je in Hiroshima veel Japanners leren kennen?

Een paar.

Maar niet zoals jij.

Ben ik de eerste Japanner in je leven?

De hele wereld was dolblij.

En jij was blij met de hele wereld.

Het was een mooie zomerdag in Parijs.

Dat is toch zo?

Het was mooi weer.

Hoe oud was je? - Twintig. En jij?

Tweeëntwintig. - Bijna even oud, dus.

Inderdaad.

Wat doe je voor je beroep?

Ik ben architect.