September

ตายแล้ว ฉันพูดผิดบ่อยแค่ไหนเนี่ย

เป็นเรื่องธรรมดาของลูกศิษย์ผม พวกเขาก็พูดผิดอยู่บ่อยๆ

แล้วมันต่างกันตรงไหน

ถ้าฉันได้ไปปารีสอีก ฉันคงลืมภาษาฝรั่งเศสหมด

ผมต้องไปแล้ว

อยู่ต่อเถอะ ยังหัววันอยู่เลย

คุณจะไปทำอะไรที่บ้าน

- ไม่มีอะไรพิเศษ - เข้าไปในสวนมากี่ครั้งแล้วล่ะ

ไม่อยากจะเชื่อแม่ฉันเลย

แม่อยู่ในสวน ทำตัวเป็นมิตรกับปีเตอร์

และพยายามจะให้เขา เขียนชีวประวัติเธอให้ได้

ชีวิตงี่เง่าของเธอ "อย่างที่เล่าขาน"

ไม่เอาน่า อีกไม่กี่วันเธอก็ไปแล้ว

คุณพูดอย่างนั้นตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้ว เวลาผ่านไป และเธอก็ยังอยู่

ดูนี่สิ ฉันขอให้แม่เลิกเด็ดดอกไม้

แล้วแม่ก็เอามาแช่น้ำ มันเลยเฉาหมด

คิดให้ปวดหัว ก็ไม่ทำให้เวลาหมุนเร็วขึ้นหรอก

พอฉันขอให้ปีเตอร์ไปช่วยขับรถ หรือเดินเล่น

เขาก็ยุ่งกับการเขียนนิยายของเขา

แต่เขามีเวลาเหลือเฟือ ที่จะเดินเล่นกับแม่

แม่คุณมีเรื่องตลกเพียบละสิ

เห็นไหม พวกผู้ชายยังหลงสเน่ห์เธออยู่เลย

- ฉันคิดว่าปีเตอร์จะไม่เหมือนคนอื่น - นั่นแม่เธอนะ

คุณเคยมีนัดกับออร์เรล ฟลินน์เหรอ

ฉันแก่เกินไปสำหรับเขา

ฉันเจอเขาตอนเขาอายุ 16

สำหรับออร์เรล 15 ก็แก่เกินพอแล้ว

เลน แม่ชวนพวกริชมอนด์มาดื่มคืนนี้ น่าจะจัดปาร์ตี้กันหน่อย

ไหงงั้นละ ปีเตอร์กับหนูจะเข้าเมืองคืนนี้

เราอยากจะดูหนังใหม่ของคุราซาว่า

- ทำไมลูกไม่บอกแม่ล่ะ - หนูบอกแล้ว

ไม่เป็นไร เลน เอาไว้เราไปดูกันวันหลังก็ได้

ก็มันฉายแค่คืนนี้

- ฉันพูดถึงไหนแล้ว - เราเจอกันยังไง

เหมือนกับหนังน้ำเน่า เราเรียกแท็กซี่คันเดียวกัน

เลยไปด้วยกันและตกหลุมรักกัน

ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับร่างกายเลย

- คุณพูดถึงอะไรนี่ย - คุยกันเหรอ

พอมิเตอร์ถึง 3 เหรียญ ลิ้นเธอก็อยู่ในหูผม

อะไรจะโชคดีขนาดนี้

ฉันมาเยี่ยมเลน และก็มีนักเขียนมาบ้านพักเธอ

ผมพยายามจะเขียน

เรื่องราวชีวิตฉัน น่าจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

ผมจำได้ว่าได้อ่านความกล้าหาญ ของคุณในหนังสือพิมพ์บ่อยๆ

คุณยังเด็กกินไป

ทุกเรื่องที่คุณได้อ่านถูกหมด

ไม่ ผมจำภาพคุณ ในหนังสือพิมพ์นิวยอร์ก

กับดาราชายเจฟฟี่ แชนด์เลอร์ ที่คุณควงอยู่

ช่างจดช่างจำจริง นั่นที่ปาล์มบีช ฉันรักปาล์มบีช

ลอยด์กับฉันกำลังจะไปที่นั่น เมื่อฉันคิดจะแวะหาเลน

ฉันไม่ได้เจอเธอเลย นับตั้งแต่เธอกินยาฆ่าตัวตาย

นั่นน่าจะ 6-8 เดือนแล้ว

คนเรายอมทำทุกอย่างเพื่อความรัก

หรือขาดรัก

แน่นอน ฉันเข้าใจ

ถ้าคุณไม่เคยรู้สึกอะไร คุณต้องเจอด้วยตัวเอง

พรากมันไป

เด็กที่น่าสงสาร

ลองแทงลูกเข้ากับจังหวะเพลงสิ มันจะนุ่มขึ้น

เพลงมันเร็วมาก

ลองจับจังหวะดู ตามองที่ลูก

- คุณนายเมสันคิดวาจะซื้อบ้านฉัน - ดีนี่ ยินดีด้วย

ไม่ดีหรอก แต่หลังจากที่จ่ายเงินเรียบร้อย

อย่างน้อยฉันก็มีปัญญา จ่ายเงินดาวน์อพาร์ตเมนต์ในนิวยอร์ก

ขายให้ผมสักครึ่งหนึ่งไหม

ไม่รู้สิ ฉันไม่อยากเรื่องมาก อย่างน้อยฉันก็มีลูกค้า

อย่าขายเลย ผมให้คุณยืมเงินก่อนก็ได้

ไม่ดีกว่า ฮาเวิร์ด ขอบคุณนะ

คุณช่วยฉันได้มากจริงๆ

- แต่ฉันต้องมีชีวิตของตัวเอง - คุณไปทำอะไรที่นิวยอร์ก

ไม่รู้สิ อาจจะถ่ายภาพเหมือนเดิม

หรือเป็นนักเขียน ไม่รู้สิ

แย่ใช่ไหม อายุขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อนาคตตัวเอง

ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร

ลูก ฉันอยากมีลูก

เลน คุณอ่านต้นฉบับที่ผมให้จบหรือยัง

เกือบแล้ว มันดีมาก

- ผมลองคิดดูแล้ว - คุณคิดผิด

ผมอยากจะเริ่มเขียนใหม่อีกครั้ง

คุณจะฉีกทุกอย่างที่คุณเขียนไม่ได้นะ

ไม่อย่างงั้นคุณต้องสงบลงบ้าง

มันไม่มีเหตุผล ผมน่าจะเขียนเสร็จไปแล้ว

อาทิตย์หน้าเป็นวันแรงงาน ผมต้องกลับไปทำงานวันถัดไป

ถ้าคุณไม่ยอมให้แม่ฉันหลอกล่อคุณ

ชีวิตของเธอน่าเอาไปเขียนหนังสือ

ทำไม เรื่องของแม่น่าสนใจตรงไหน

ทิ้งพ่อที่แสนดีของฉันไปหาพวกอันธพาลที่ ซ้อมเธอตลอดน่ะเหรอ

คุณว่ามันน่าประทับใจ โดนใจเหรอ

ไม่น่าสนใจสักนิด น่าสมเพช

มน ธออาจจะปนผูอยูรอด

ผมพยายามจะเขียนหนังสือ เกี่ยวกับผู้อยู่รอด

ใช่สิ แม่อยู่รอด แต่ฉันติดอยู่กับฝันร้าย

ขอโทษครับ ดอนอยากได้น้ำแข็งก่อน

ดูหมือนมันจะหมด

มีครืองทำนำขงอยูนอกประตูหลังบาน

และคุณพูดผิด ถ้าคุณคิดวา แม่คุณไม่เจ็บปวดจากเรื่องความรัก

ใช่ น่าสงสารจัง

เธอหูหนวกข้างหนึ่งจากกระสุนปืน บาดแผลจากเสียง

สิ่งที่ผมหมายถึง ไม่ได้ตั้งใจให้คุณหัวเสียคือ

บางคนที่อยู่รอดและปล่อยให้ ความเศร้าของชีวิตมาทำลายพวกเขา

เป็นสิ่งที่โหดร้ายที่สุดของการมีชีวิตอยู่

ในหนังสือคุณ ความคิดนั้นจับใจมาก

เรื่องของสาววัย 14 ที่ฆ่าชู้รักของแม่เธอ มันไร้คุณธรรม

การพิจารณาคดีไร้คุณธรรม และเขาก็ไร้คุณธรรม

แม่ฉันก็ไม่แยแส

ผมเสียใจ

ฉันเสียใจ ฉันจะไปเอาต้นฉบับให้คุณ

มันดีนะ ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด

ฉันจะไม่ยอมให้คุณฉีกมันทิ้ง

- เยี่ยมมาก น่าประทับใจ - ชอบไหม

ไม่ยักรู้ว่าคุณเล่นพูล

ก็ได้รู้แล้วนี่

ได้เล่นแผ่นเสียงที่ผมซื้อให้หรือยัง

ฉันเล่นมันตลอด

มันเพราะมาก ฉันเพิ่งฟังเมื่อคืน

ผมนึกแล้วว่าคุณต้องชอบ

ได้ยินว่าคุณจะเขียน เกี่ยวกับผู้อยู่รอดเหรอ

มันไม่เกี่ยวกับผู้อยู่รอด มันเกี่ยวกับทุกอย่างนั่นแหละ

จริงเหรอ เหมือนสารานุกรมน่ะเหรอ

ขอตัวนะครับ ผมต้องไปเอาต้นฉบับมาทำงาน

ฮาเวิร์ด ปกติคุณไม่หยาบคายแบบนี้นี่

เราไม่ต้องการหนังสือผู้อยู่รอด อีกเล่มหรอก เรามีคู่มือลูกเสือแล้ว

เลนบอกว่าเขาเก่งมาก

ถ้าเขาเก่งจริง ทำไมเขาอยู่ที่ถนนเมดิสันล่ะ

เพราะเขาถนัดการเขียนโฆษณาเบียร์ และยาดับกลิ่นเต่านะสิ

ฉันแปลกใจจัง คุณเป็นคนใจดีที่สุดในโลก

แต่คุณไม่เคยพูดดีเกี่ยวกับปีเตอร์เลย

ผมไม่ได้ว่าเขาไม่ดีสักหน่อย

แต่ผมทนไม่ได้ที่เลนหลงคารมเขา

- เธอชอบเขินเวลาอยู่ใกล้เขา - เหมือนคุณหึงนะ

แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร เธอก็ไปอยู่ดี

ฉันรู้ว่ามันทำให้คุณลำบากใจ

ถ้าคุณได้เห็นเธอเมื่อต้นปี ตอนมาที่นี่

อาการเธอแย่มาก ต้องหาใครสักคนดูแล

เธอเปราะบางมาก

เราเคยใช้เวลาช่วงบ่ายด้วยกัน นั่งฟังเพลงตอนหน้าหนาว

ดีมากที่เธอแข็งแกร่งขึ้น ร่าเริงขึ้น

และผมจำคืนหนึ่งที่ผมอยู่บ้านคนเดียว หลังจากที่เราไปดูหนังด้วยกัน

และผมก็รู้สึกว่าผมคิดถึงเธอ

และผมรอไม่ไหวที่จะเจอเธอวันรุ่งขึ้น

ผมเลยเข้าใจว่า ผมไม่อยากให้เธอไปจากที่นี่

- ฮาเวิร์ด - ขอบคุณครับ

ผมไม่เคยบอกธอ ผมรู้ว่าดธอผ่านเวลา ที่สาหัส และมันยังไม่จบสิ้น

และผมไม่คิดวาเธอพร้อมจะได้ยินว่า มีใครบางคนยึดติดอยู่กับเธอ

ผมไม่อยากจะพูดอะไรที่จะทำให้เธอกลัว หรือรู้สึกสับสน

แต่ยังไง ผมก็แก่กว่าเธอมาก

สุดท้าย ผมก็ต้องถูกปิดกั้น และหน่วงเหนี่ยว

หลงใหลในตัวเธอ

และหมดเวลาที่จะพูด

ต่อมาผมรู้ว่าเธอตกหลุมรัก คนที่มาเช่าบ้าน อย่างหัวปักหัวปำ

ชายหนุ่มอารมณ์อ่อนไหว ที่เอาเวลาของเธอไปหมด

เห็นได้ว่าปีเตอร์อยู่ที่นั่น

พวกเขาสองคนรู้จักกัน 6-7 อาทิตย์ ทำไมเธอถึงตกหลุมรักมากขนาดนั้น

ผมไม่เคยคิดว่าจะรู้สึกอย่างนี้ หลังจากแคเรนตาย

สเตฟฟี สามีเธอโทรมา เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญ

เลนเปลี่ยนไปนะ

ปกติเธอจะชอบเล่นกับฉัน

เธอเคยหัวเราะมุขตลกของฉัน

และบอกว่าฉันดูสวยแค่ไหน

เธอกลายเป็นคนเจ้าอารมณ์

คุณคิดว่าไงที่รัก ชุดนี่หรือสีชมพูกับแจ็คเก็ต

- ชุดนี่ - คุณเป็นใหญ่นี่

มานี่ก่อน จะไปไหน

ฉันโชคดีแค่ไหน ที่เรียกแท็กซี่คันนัน

คุณเป็นผู้ชายคนเดียว ที่ฉันควรค่า จะแต่งงานด้วย นับตั้งแต่พ่อของเลน

คนอื่นก็ไม่สำคัญ

และขอพิสูจน์ก็คือเมื่อพวกเขา ขอฉันแต่งงาน ฉันก็ตอบว่าไม่

- ผมช่างโชคดีจริง - คุณน่ะเหรอโชคดี

คุณได้ผู้หญิงขี่โรคอย่างฉันไป

ระหว่างกระเพาะปัสสาวะที่เป็นแผล และโรคเจ็บหน้าอก...

ทั้งหมดนี่สำคัญกว่าบางส่วน จำได้ไหม

พระสังฆราชเทศนาให้สาวนักเต้นฟัง

- ขอโทษค่ะ - ไม่เป็นไร เข้ามาสิ

- แม่อยากจะยืมเข็มกลัดนี่เหรอคะ - ใช่

แต่แม่ว่าจะใส่ชุดอื่น คงไม่ต้องใช้แล้ว

- มันสวยดีนะ ลูกเอามาจากไหน - แม่ให้หนูเอง

- แม่ให้เหรอ เลือกเก่งจริง - ดอนดูสวยตะลึงเลยไหมละ

ค่ะ เธอดูสวยมาก

แม่แค่อยากให้คืนนี้สนุก ลูกคงไม่อยากเป็นฤาษีหรอกใช่ไหม

หนูแค่ไม่อยากเจอผู้คนคืนนี้

ต้องหัดทิ้งอดีตเสียบ้าง ที่แล้วก็แล้วกันไป

มันพูดง่ายนี่คะ

ไม่รู้ หนูอยากไปดูหนังกับปีเตอร์

เขาเป็นนักเขียนที่เก่งไหม เลน

แม่ถามจริง ๆนะ เขาเขียนประวัติแม่ได้ใช่ไหม

แม่คะ อย่าบ้าไปหน่อยเลย

บ้าตรงไหน มีคนเสนอเงินก้อนโตให้แม่นะ

ปีเตอร์อยากเขียนหนังสือที่ดูจริงจัง แม่อย่าไปทำให้เขาไขว้เขว

เขาถามคำถามแม่เป็นล้าน

หนูไม่คิดว่าความจำของแม่เป็นเรื่องที่น่าป่าวประกาศ

จริงเหรอ แม่ไม่อายชีวิตตัวเองหรอก

แม่หนูได้ค่าจ้างล่วงหน้าก่อนเลยนะ

งั้นเธอน่าจะให้คนอื่นเขียนแทน

ได้โปรด อย่าเอาหนูกับพ่อไปเกี่ยวข้อง

แม่เอาหนูออกไปไม่ได้หรอก นั่นเป็นส่วนที่คนอื่นสนใจ

แม่ทำเรื่องน่าเกลียด

ลูกกลายเป็นคนอารมณ์เสียไปแล้ว

ถ้าชีวิตลูกมันไม่ดีนัก ก็เลิกโทษแม่ซะที

มันขึ้นอยู่กับลูกที่จะเลือกเดินเอง ทำอะไรให้เกิดขึ้น

ขอโทษคะ ไม่ใช่ทุกคน ที่มีชีวิตเหมือนหุ่นยนต์อย่างแม่