Very Ralph

"อาจเป็นเกียรติขั้นสูงสุด ที่นอกจากชื่อจะเป็นที่รู้จัก"

"มันยังกลายเป็นคำคุณศัพท์ ไปเสียอีก"

"ความทรงจำแบบพรุสต์ ดนตรีฟังคล้ายโมทซาร์ท"

"เสื้อผ้า ห้อง เฟอร์นิเจอร์ ก็ดูราล์ฟ ลอเรนมาก ๆ"

"เดอะนิวยอร์กไทมส์"

"ราล์ฟที่รัก"

"ในฐานะนักออกแบบเสื้อผ้า"

"คุณได้บันดาล"

"ทุกสิ่งที่ฉันรักยิ่ง"

"ประเทศชาติ หมอกยามเช้า"

"ฤดูร้อนยามบ่าย"

"ลานเปิดกว้าง"

"ม้า ทุ่งข้าวโพด"

"สวนผัก เตาผิง"

"และแจ็ครัสเซลล์เทอร์เรีย"

"เรื่องราวของคุณ หาใช่การตามกระแส"

"หรือสิ่งที่คงอยู่ เพียงชั่วยาม"

"แต่เป็นเรื่องคุณค่า และสิ่งที่คงอยู่นิรันดร์"

"คุณไม่ได้เพียงแต่สร้าง แนวคิดแฟชั่นและสไตล์"

"แต่ยังปกป้องมัน ด้วยความซื่อสัตย์ตลอดมา"

"ทั้งหมดนี้ชวนให้นึกถึง สิ่งดี ๆ ในชีวิต"

"และถ้าคุณบอกว่าบางอย่างดู "ราล์ฟ ลอเรนมาก ๆ""

"คนก็จะเข้าใจคุณทันที"

"บริษัท ราล์ฟ ลอเรน นิวยอร์ก"

"ทุกอย่างในห้องนี้เป็น ส่วนผสมของสิ่งที่ผมรัก"

"มีของขวัญจากเพื่อน ๆ และจากคนในบริษัท"

"ของเหล่านี้ ล้วนมีความหมาย"

"ไม่ใช่แค่สิ่งของ"

"ผมได้แรงบันดาลใจ จากทุกสิ่งที่เห็น"

"ผมรักของเก่า รักรองเท้าบู๊ตคาวบอย"

"รักรายละเอียดต่าง ๆ"

"รักรถด้วย"

"พวกมันเป็น ตัวจุดประกายแนวคิดต่าง ๆ"

"พวกมันล้วนมาลงเอย กับเสื้อผ้าผม"

เราต้องทำบางอย่าง ที่เบากว่านี้หน่อย

ชิ้นนี้ดีจริง แต่เราต้อง ทำชุดนี้แบบผู้หญิงบ้าง

"ผมไม่เคยคิดว่า กำลังทำธุรกิจแฟชั่น"

"เป็นนักออกแบบแฟชั่นเหรอ" ไม่ ผมเกลียดแฟชั่น

"การต่อต้านแฟชั่นของราล์ฟ คงเป็นแรงบันดาลใจให้เขา"

มันเลยมาจาก

- "บัฟฟี่ บิริตเทลล่า" - กึ๋นเขาล้วน ๆ มาจาก...

- "ผู้บริหาร" - สัญชาตญาณอันวิเศษ

"ราล์ฟไม่เคยเรียนแฟชั่น"

"ไม่เคยร่างแบบเสื้อผ้าเอง เขาพูดเสมอ"

"นักออกแบบไม่จำเป็นต้อง วาดแบบ แต่ส่วนมากก็วาดเอง"

นี่ยอดมากเลย ผมชอบมาก

ฉันว่าเขาเป็นอิสระ

- "แมรี่ แรนดอล์ฟ คาร์เตอร์" - เก่งมากทั้งที่ไม่เคยฝึกมา

"ผมไม่เคยฝึกตัดเสื้อผ้า หรือทำสิ่งที่นักออกแบบทำ"

"แต่ผมตาแหลม และผมไม่รู้ว่าได้มาจากไหน"

"ตอนโตขึ้นมาผมยังไม่รู้เลย ว่านักออกแบบคืออะไร"

"แต่พ่อผมเป็นศิลปิน"

"สีสันต่าง ๆ ถูกซึมซับ มาจากพ่อของผม"

"พ่อผมเป็นจิตรกร"

"เขาวาดรูป"

"ระบายภาพฝาผนังให้บริษัท สุเหร่า และโบสถ์ยิว"

ผมมักดูเขาระบายสีบนนั่งร้าน

และผมก็คิดว่า "โอ้โห สุดยอดเลย"

แต่ผมไม่มีพรสวรรค์แบบเขา

"แต่กลับได้ พรสวรรค์อื่นแทน"

"ความเป็นศิลปิน มาในอีกรูปแบบ"

- "เจอร์รี่ ลอเรน" - ราล์ฟมีสิ่งพิเศษ

- "พี่ชายและผู้บริหาร" - ที่โดดเด่นออกมา

"เขามีความคิดสร้างสรรค์ และจินตนาการกว้างไกล"

ผมรู้สึกว่าตัวเอง มีอะไรพิเศษเสมอ

ผมเป็นเอ็ดดี้ ฟิชเชอร์ ไม่ก็ดาราสมัยนั้นเหรอ

"ตอนผมยังเด็ก ผมไปงานเต้นรำ"

"และพวกสาว ๆ ก็..."

"ผมมีความรู้สึกว่า พวกเขาชอบผม"

"ผมก็คิดไม่ออกว่ายังไง"

ผมหล่อมากหรือคิดไปเองนะ

"แต่ผมชอบฟังเวลา มีคนบอกว่าผมน่ารัก"

"เขาเป็นคนมีพรสวรรค์ ในการหยิบเสื้อผ้า"

แล้วเอามาจับคู่กันบนตัว

ทำให้เขาดูพิเศษ แบบว่า "นายไปหามาจากไหนน่ะ ราล์ฟ"

"ร้านของมือสอง กลุ่มฟื้นฟูกองทัพ"

"บางทีเขาก็หาเสื้อทหารเก่า จากร้านเล็ก ๆ ในเมืองใส่"

หรือบางทีเขาก็หยิบแจ็กเก็ต มาตัวหนึ่ง แล้วก็ดูดีเลย

แล้วมันก็ตูม

ทันใดนั้นทุกคนก็หันมา บอกว่า "เยี่ยมเลย เจ๋งมาก"

"เขาเป็นคนมีสไตล์"

"ผมเจอราล์ฟ"

"ในตอนที่ผม"

- "ราล์ฟ ลิฟชิตซ์" - "ยังเป็นวัยรุ่น"

"เราทั้งคู่โตในย่านบรองซ์"

"ผมจำได้ว่าเคยเจอเขา"

เพราะวิธีการแต่งตัวของเขา

- "คาลวิน ไคลน์" - มันแตกต่าง

- "นักออกแบบแฟชั่น" - จากคนอื่น ๆ โดยสิ้นเชิง

แล้วผมก็คิดว่า "เท่จัง กล้าแต่งตัวไปไหนแบบนั้น"

"เขาแต่งตัวไม่เหมือนใคร"

ตอนผมอายุ 14 เพื่อนผมพาไปเที่ยวบ้าน

แล้วเพื่อนก็ เปิดตู้เสื้อผ้าพ่อ

"ผมเห็นรองเท้ามากมาย"

"พร้อมที่ดันรองเท้าด้านใน"

"ผมบอกไปว่า "โอ้โห ดูสิ"

ผมกลับไปดู ตู้เสื้อผ้าตัวเองที่บ้าน

รองเท้ากองระเกะระกะ หาคู่ไม่ค่อยเจอด้วยซ้ำ

"ผมอยู่ในห้องเล็ก ๆ ร่วมกับพี่ชายอีกสองคน"

"ผมมีเตียงพับเล็ก ๆ"

"และผมรอแทบไม่ไหว ที่จะออกจากบ้าน"

"จะได้มีตู้เสื้อผ้า และอะไรเป็นของตัวเอง"

"ผมโตมาแบบมัธยัสถ์มาก ๆ"

"พ่อแม่ผมมาจากยุโรป"

"พวกเขามาประเทศนี้ เมื่ออายุ 16 หรือ 17"

"พวกเขาดูแลเราและรักเรา"

"ผมมีชีวิตสุขสันต์ในบ้าน กับพ่อแม่และพี่ชายพี่สาว"

"แต่คุณมักหา แรงบันดาลใจเสมอ"

"คุณมักตั้งเป้าหมาย"

"มองโลกรอบ ๆ"

"และเรียนรู้ว่า ชีวิตเราดีกว่านี้ได้"

ผมเห็นว่าบางอย่างในตัวเขา เริ่มก่อตัวขึ้นมา

และถูกนำมาใช้ใน เสื้อผ้าของเขาภายหลัง

"วิสัยทัศน์ของเขา เหมือนเดิม"

"แนวคิดการใช้ชีวิตของเขา" ที่ว่า...

"คุณใช้ชีวิตแบบนั้นได้" ถูกถ่ายทอดผ่านเสื้อผ้า

- เดินไปตรงนั้นเลย - ได้ค่ะ

- โอเค - ขอบคุณ อยากดูไหม ราล์ฟ

"ตอนนางแบบเดินเข้า ห้องทำงานผม"

"พวกเขาอายุ 18"

"ไร้ซึ่งมารยาใด ๆ"

- ฉันมาจากเยอรมนีค่ะ - เยอรมนี

"แล้วทันใดนั้น พวกเขาก็เปลี่ยนเป็นอีกคน"

- อิซาเบลล่า คุณมาจากไหน - บราซิลค่ะ

บราซิล ลองเดินเลย

"เป็นดาวเด่น ในภาพยนตร์ของคุณ"

- สวัสดี - ไฟดับ

- น่าสนใจแต่ใช้นี่ไม่ได้ - เรายังไม่มีนี่เลย

เธอเคยร่วมงานกับเรามาก่อน คุณให้เธอใส่เสื้อเฟรเดอริก

- เธอเหมาะอยู่นะ เหมาะมาก - ใช่

"ผมชอบผู้หญิง ที่เป็นธรรมชาติมาก ๆ"

"ไม่แต่งหน้าเยอะไป"

"เธอใส่กางเกงยีนส์ กับเสื้อยืด"

"ไม่ใช่สาว ๆ ที่ชอบแต่งตัว กับชุดจากพวกดีไซเนอร์"

"และผมก็ชอบผู้หญิงผมยาว ๆ"

ผมปลิวสยายไปกับสายลม คือภาพที่ผมเห็นภรรยาตัวเอง

"แม่เป็นมิวส์ของพ่อ"

เธอมีแนวการแต่งตัว แบบเฉพาะตัว

- "แอนดรูว์ ลอเรน ลูกชาย" - และเรียบง่าย

แม่สวยและเป็นธรรมชาติมาก

- "ดิแลน ลอเรน ลูกสาว" - พ่อไม่ชอบให้แม่กับฉันแต่งหน้า

"เขาอยากได้ ความงามธรรมชาติแท้ ๆ"

"เธอเป็นคนติดดินมาก ๆ"

"แม่ฉันเป็นผู้หญิงห้าว ๆ พลังสูงที่สง่างาม"

"แม่ผมเดินเข้าไปในห้อง ดูเป็นตัวเองแบบธรรมชาติ"

"ชุดพลิ้วไสว"

แล้วพ่อก็บอกว่า "โอ้โห คุณสวยจัง"

- "เดวิด ลอเรน ลูกชาย" - พ่อเข้าห้องทำงาน พูดว่า

"คุณควรเห็นตอนริกกี้เดิน"

"สิ่งที่เธอทำ ชุดที่เธอใส่"

"นั่นแหละจิตวิญญาณ ที่ผมอยากถ่ายทอด"

"บุคลิกต่าง ๆ ของพ่อ ถ่ายทอดออกมาเป็นชิ้นงาน"

"แต่ทุกชิ้นจะมี เศษเสี้ยวของแม่อยู่"

"ตอนเด็กผมผ่านหน้าบ้านริกกี้ ที่ย่านบรองซ์"

"แต่เราก็ไม่เคยพบกัน"

"ตอนผมเจอริกกี้ เธออายุ 19 ปีครึ่ง"

เธอเป็นคนอ่อนหวาน ที่ซื่อสัตย์ ตรงไปตรงมา

และเธอก็บังเอิญสวยด้วย

เขาบอกว่า "ถ้าผมขอคบ"

- "ริกกี้ ลอเรน ภรรยา" - "คุณจะรับรักผมไหม"

ฉันบอกว่า "ไม่รู้เหมือนกัน ลองขอดูก่อนสิ"

เขาคิดว่าฉันฉลาดมาก แล้วก็เขินอาย แต่เปล่าเลย

ฉันแค่ไร้เดียงสา และพูดไปตามที่คิด

"ผมอายุ 24 ปี"

"แล้วก็ไม่ได้คิดแต่งงาน"

"แต่เราตกหลุมรักกัน"

และหลังออกเดตครั้งที่สี่

ผมก็คิดว่า "นี่แหละ ผู้หญิงที่จะแต่งงานด้วย"

"เราเคยเป็นเด็ก เราเคยอยู่ในย่านบรองซ์"

"และตอนนั้น เราก็ยังไม่เป็นผู้ใหญ่นัก"

"เราอยู่ในห้องเช่าเล็ก ๆ พร้อมครัวแบบพูลแมน"

"ครัวที่อยู่รวมกับ ห้องนั่งเล่นน่ะ"

"เราไม่มีอะไรสักอย่าง"

เราปูเสื่อนอนกับพื้น

นั่นล่ะจุดเริ่มต้นของเรา

รถไฟสายแอลอยู่เหนือหัวเรา

เหมือนในหนังเลย

"แล้วก็ได้ยินเสียงดังเหมือน ใน "แบร์ฟุตอินเดอะพาร์ก""

ตอนที่รถไฟผ่าน แล้วทั้งห้องก็...

คู่แต่งงานหนุ่มสาวน่ะ ผมจำได้ว่าเรามีโทรศัพท์

โทรศัพท์แบบพรินเซส สีฟ้าเทอร์คอยส์

และผมไม่เคยคิดจะมีโทรศัพท์ สีเทอร์คอยซ์แบบนั้นในบ้าน

แต่เราก็รักโทรศัพท์นั่น เพราะมันดูทันสมัยมาก

"ร้านของเก่าโก้เก๋"

"เราจะไปที่กรีนิชวิลเลจ ที่มีร้านขายผ้าขนสัตว์"

เป็นผ้าขนสัตว์ ปะติดกันซะส่วนมาก

แล้วเราก็ไปหาของน่าสนใจ ไว้แต่งบ้าน

"เรามีกระดานติดประกาศ"

"และเราจะติดรูปในฝัน ไว้บนกระดานนั่น"

"พวกของที่เรารัก เขาติดรูปรถสปอร์ตมอร์แกน"

"หรือสถานที่สวย ๆ"

"ทุกอย่างที่เราคลั่งไคล้ ในตอนนั้น"

"พ่อเขาเป็นศิลปิน"

"และเขาทำ "โฟบวา" ได้ ระบายสีให้เหมือนไม้น่ะ"

กำแพงห้องนั่งเล่นเป็นไม้

แต่ไม่ใช่ไม้จริง

ระบายสีเอา

"เราระบายทุกมุมเล็ก ๆ ในบ้าน"

"เรามีเหล็กดัด และเราระบายมันเป็นสีทอง"

"เราอยู่จนดึกดื่น"