Little Girls (Petites)

"แอ๊ดดี้ เม คอลลินส์"

"แคโรล เดนิส แมคแนร์"

"แคโรล เดนิส แมคแนร์"

"ครอบครัวเวสลีย์"

"ครอบครัวเวสลีย์"

"แคโรล โรซามอนด์ โรเบิร์ตสัน"

"แคโรล โรซามอนด์ โรเบิร์ตสัน"

"เสาหินที่แตกลงทั้งสี่เสา อยู่ในประติมากรรมนี้"

"ซึ่งเสียชีวิต จากการทิ้งระเบิด"

"กลุ่มคนไม่ทราบชื่อ ได้พรากชีวิตพวกเธอไป"

"ในวันที่ 15 กันยายน 1963"

"ตอนที่โบสถ์แบ๊บติสต์บน ถนนหมายเลข 16 ถูกวางระเบิด"

"ขอให้มนุษย์รู้จักแทนที่ ความขมขื่นและความรุนแรง"

"ด้วยความรักและความเข้าใจ"

"แมคแนร์ เจ. คริสโตเฟอร์"

แต่เดิมผมมาจากรัฐอาร์คันซอ

แล้วเข้าเรียนที่ทัสกีกี้

ผมเจอภรรยาที่นั่น ทำงานแรกที่นั่น

หลังจากที่ออกจากทัสกีกี้มา ผมก็ไปอยู่มิสซิสซิปปี

เขาเพิ่งอยู่ปีหนึ่งด้วย

เขาไปเป็นทหารมา

และฉันเดินเข้าไปในห้องพัก ที่สาว ๆ นั่งกัน

- "แม็กซีน แมคแนร์ แม่ของเดนิส" - กับคนที่รู้กันว่าเป็นแฟนฉัน

และเขาก็อยู่กับแฟนเขา

และฉันว่าฉันก็ดูดีนะ

และฉันเพิ่งเย็บชุดสูท ที่ฉันใส่อยู่เสร็จ

และเขาพูดว่า "ดูดีนี่"

"ไหนหมุนให้ผมดูหน่อย"

และแน่นอนว่าฉันก็หมุนตัว ตามที่เขาออก

แต่เราก็ไม่ได้มีอะไรต่อกัน

นอกจากแค่มิตรภาพ

จนกระทั่งฉันอยู่ปีสี่ จนเราอยู่ปีสี่

- "คริส แมคแนร์" - ผมก็พูดติดตลกอยู่ตลอด

- "พ่อของเดนิส แมคแนร์" - ว่าผมเคยเห็นเธอที่ทัสกีกี้

และรู้สึกว่า ผมคงเป็นมิชชันนารี

ที่มาช่วยเธอที่แอละแบมา

ผมก็เลยช่วยเธอมาตลอด จนตอนนี้ก็ 46 ปีแล้ว

สิ่งที่ฉันต้องการในชีวิต คือสามี

บ้านสักหลัง ลูกสองสามคน

เพราะงั้นตอนฉันเจอคริส

และเราก็มีลูกกัน ฉันตื่นเต้นมาก

แต่มีข้อขัดแย้ง เล็กน้อยอยู่หนึ่งข้อ

ฉันทิ้งแม่ไว้คนเดียวไม่ได้

ฉันต้องกลับไป ที่เบอร์มิงแฮม

ไปคลอดลูกที่เบอร์มิงแฮม

กับคุณหมอที่ฉันคุ้นเคยดี

และเขาก็ไม่ได้โอเคเท่าไร

แต่เขาก็ยอม

เดนิสเป็นเด็ก ที่มีเสน่ห์มาก

- "เฮเลน เปอเกส" - เป็นเด็กน่าเอ็นดู

- "น้าของเดนิส" - และเป็นเด็กที่ใส่ใจผู้อื่น

ฉันว่าเธอใช้เวลา ส่วนใหญ่ไปกับ

การพยายามช่วยเด็กคนอื่น ๆ

เธอมีเพื่อนดี ๆ กลุ่มหนึ่ง ที่อยู่ในชุมชนนี้

และเธอก็มาบ้านฉัน อยู่หลายครั้ง

เธอชอบมาที่นี่

เพราะตอนนั้น เธอยังเป็นลูกคนเดียว

และบ้านนี้มีเด็กตั้งสี่คน

ผู้หญิงสอง ผู้ชายสอง

เธอรอแทบไม่ไหวที่จะรู้ ว่าทุกเรื่องเป็นมายังไง

ว่าสิ่งนี้คืออะไร และรู้ว่าคนนี้เป็นคนยังไง

และพูดคุยกับทุกคน

เธอเป็นมิตรมาก

และดูเหมือน จะมีความสุขมาก ๆ

ก้าวร้าวมาก ซ่ามาก

เห็นได้ชัดว่า พอไม่มีใครอยู่รอบ ๆ

คอยแกล้งทำเป็นชม

ถึงแม้ว่าคำชมนั้น จะไม่เป็นจริง

แต่อยากรู้อยากเห็นมาก

มีความเป็นผู้นำมาก

เธอเป็นเด็กตัวน้อย ที่น่าเอ็นดูมาก

และฉันก็คิดถึงเธอ

"ถนนข้ามทางรถไฟ"

ตอนผมมาที่นี่ ช่วงอายุห้าสิบ

การหางาน เป็นงานที่หนักหนามาก

โดยเฉพาะเมื่อคุณมาในเมือง ใช้แรงงานแบบนี้

และมีการศึกษาระดับวิทยาลัย

และคุณก็ไปที่โรงงานเหล็ก และที่แบบนั้น

ไปสมัครงาน

และก็ไม่มีใครมองหา คนมีปริญญาอีกแล้ว

เบอร์มิงแฮมเป็นเมืองเหล็ก

เบอร์มิงแฮมถูกสร้าง ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18

โดยพวกบารอนจากฝั่งเหนือ

ที่ลงมาและได้รู้

ว่าเรามีการผสมผสานทุกอย่าง

เรามีประชากร เรามีทรัพยากรธรรมชาติ

เรามีการขนส่งยาง

มันเติบโตอย่างก้าวกระโดด

มันเป็นที่รู้จักกัน ในชื่อเมืองเวทมนตร์

เพราะมันโตเร็วมาก

แต่ก็มีประชากรเข้ามา

ประชากรชนชั้นแรงงาน

เมืองใช้แรงงาน

และก็เป็นเมืองที่รุนแรง

มันคือสมาคม เมืองแห่งสมาคมความรุนแรง

ไม่เอาผิดที่คนงาน ใช้ความรุนแรง

ตำรวจและเหล็กอเมริกา กับบริษัท

อุตสาหกรรมขนาดใหญ่ ไม่เอาผิด

ความรุนแรงของชนชั้นแรงงาน มีประวัติมายาวนาน

เพราะฉะนั้นคุณมี ประเพณีความรุนแรง

ไหลออกไปจาก บริเวณอุตสาหกรรม

ที่มีการซ้อนทับ ของการเหยียดผิวในชนบท

ที่เข้ามาจากแถวชายขอบ

ประเพณีเหยียดผิว เก่าแก่ของทางใต้

ด้วยภูมิหลังแบบนั้น

ที่นี่จึงเป็นเวลาของ ความเงียบสงบของคนวัยห้าสิบ

เป็นที่ที่วิเศษที่จะอยู่ และเลี้ยงดูครอบครัว

"ไอ้ดำคนนี้ลงคะแนนเสียง"

เบอร์มิงแฮม ก็แค่เบอร์มิงแฮม

ผิวขาว คือมีสี

ผิวไม่ขาว ผิวดำ ผิวขาวผิวสี

- "ไอ้มืด กลับบ้านไป" - คุณคงต้องมาอยู่ที่นี่

เพื่อจะเข้าใจ บางความรู้สึก

ที่เกิดขึ้นในตอนนั้น

คนผิวดำอยู่ในที่ของเขา

และพวกคนผิวขาว ก็อยู่ในที่ตัวเอง

ถ้ามีอะไรแบบนั้น

และน้ำดื่มก็มีของคนขาว ของคนดำ

ของพวกนั้นมีอยู่จริง

และมีอยู่ตามลำดับ

คุณอาจเห็นจากในบางรูป

รถรับจ้างที่บอกว่า "เฉพาะคนผิวสี"

รถรับจ้างที่บอกว่า "เฉพาะคนขาว"

ห้องน้ำที่สถานีรถประจำทาง "เฉพาะคนขาว"

ฉันมีพี่ชายคนหนึ่ง

เรามีกันสองคน ห่างกันแค่เก้าหรือสิบเดือน

และแม่เราคงต้องตัดสินใจ

และแม่จะให้เราคนหนึ่ง

ดื่มน้ำจากน้ำพุของคนขาว

และเราคนหนึ่ง ดื่มจากของคนดำ

และแม่รู้ว่านั่น เป็นการละเมิดกฎหมาย

แต่แม่ก็ทำอยู่ดี

และมันยากมากที่จะบอกลูกคุณ

ลูกอายุหกเจ็ดขวบ พอถึงเวลาดื่มน้ำ

พวกเขาก็ต้องอยากกินน้ำ

และบางครั้งลูกก็พยายามไป

ที่น้ำพุที่เป็นของคนขาว

และคุณคงต้องบอกเขา

"ไม่ลูก กินน้ำ จากน้ำพุนี้ดีกว่า..."

ลูกก็ถาม "ทำไมใช้อันนั้นไม่ได้

ไม่มีใครใช้นี่"

ก็ต้องบอกว่า "ไม่ได้ เราจะใช้อันนี้กัน"

มันเป็นช่วงเวลาที่แย่มาก

มันเป็นช่วงเวลาที่แย่ สำหรับคนหนุ่มสาว

ที่จะโตมาในเมืองนี้

ตอนเดนิส ลูกสาวผม อายุประมาณหกขวบ

และผมเกลียดการไปซื้อของ กับภรรยาเสมอมา

เพราะความอดทนผม ไม่พอสำหรับการไปซื้อของ

แต่ยังไงก็ตาม

นี่ก็เป็นวันคริสต์มาส และเราก็ไปซื้อของกัน

และเราก็ไปถึงที่ร้านค้า

จริง ๆ คือร้านเครสส์

ไปซื้อริบบิ้นที่นั่น

และพอเราเข้าไปในร้านเครสส์

เดนิสบอกว่า เธออยากเข้าห้องน้ำ

เราก็เลยลงมาชั้นล่าง

ซึ่งห้องน้ำก็แยกเป็น ของคนดำกับคนขาวอีกแล้ว

คนผิวดำกับผิวสี ขอโทษที

คนผิวขาวกับคนผิวสี

แล้วพอเราลงไปถึงนั่น

เคาน์เตอร์อาหารกลางวัน ก็อยู่ในนั้น

คุณได้กลิ่นหัวหอม แฮมเบอร์เกอร์ออกมา

เดนิสบอกว่า เธออยากกินแซนด์วิช

และมันก็เจ็บปวดนะ

ที่จะบอกว่า "ไม่ได้ ลูกกินไม่ได้"

เธออยากรู้ว่าทำไม

และเราก็ต้องเล่าเรื่องเก่า ให้เธอฟัง

ว่าคนขาวเท่านั้น ที่กินที่นี่ได้

เรากินไม่ได้

พอถึงบ้านแล้วเราจะกินกัน

เธอไม่เข้าใจมาก ๆ

นั่นเป็นคืนที่ผมตัดสินใจ

ว่าผมคงต้องบอกลูก

ว่าเธอกินแซนด์วิชไม่ได้

เพราะเธอผิวดำ

ฉันว่ากับผู้ชายคงแย่ กว่าผู้หญิง

เพราะพวกเขาอ่อนไหวกว่า

หรือคงเรียกกันแบบนั้น

พวกเขาเกลียดที่ต้องพูดว่า ลูกผม

ทำสิ่งที่ลูกคนอื่น ๆ ทำไม่ได้

และมันทำให้ฉันโกรธ ที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้

ตอนนี้ฉันเปลี่ยนมันไม่ได้

ผมอยากให้คุณรู้ว่า

คืนนั้นคงไม่เจ็บปวด เท่ากับตอนเห็นเธอ

นอนอยู่ตรงนั้น

มีคนใช้หินทุบหัวเธอ

มากกว่าการบอกลูก

ว่าผมซื้อแซนด์วิช ให้เธอกินไม่ได้

เพราะลูกผิวดำ

และผมก็ไม่แน่ใจ ว่าเธอจะเข้าใจหรือเปล่า

ตอนคุณบอกเธอ เธอมีปฏิกิริยายังไง

แปลกมาก สับสนมาก

เหมือนโลกแห่งการทรยศทั้งใบ ถล่มทับตัวเธอ

ในตอนนั้น

ฉันจำได้ว่าแคโรล เป็นเด็กอายุ 14 ขวบ

ที่ร่าเริงและน่าเอ็นดู

ลูกคนที่สาม ของอัลฟากับอัลวิน

ที่ได้รับความรัก

และถูกดูแลอย่างดี ในครอบครัว

เธอค่อนข้างกระตือรือร้น ในงานโรงเรียน