Who Killed Garrett Phillips?

ทุกคนลุกขึ้น

"ขอบพระคุณมากครับท่าน และขอกล่าวสวัสดีตอนบ่ายครับ"

"จนถึงตอนนี้การเล่าเรื่องของคดีนี้ เป็นไปอย่างเรียบง่ายมาก ๆ"

"ตำรวจไร้ความสามารถ ที่ทำงานลวก ๆ กลุ่มหนึ่ง"

"จากเมืองเล็ก ในนิวยอร์กตอนเหนือ"

"นำหลักฐานที่มีอยู่เพียงน้อยนิด"

"ไปดำเนินคดีกับชายคนหนึ่ง"

"โดยอาจมีแรงจูงใจแอบแฝง เป็นสีผิวของเขา"

"เหมาะกับทำรายการทีวี เหมาะกับเป็นละคร"

"แต่ท้ายที่สุดแล้ว มันไม่ใช่เรื่องของวิสัยทัศน์แคบ"

"การด่วนสรุป"

"ชาติพันธุ์ของจำเลย"

"มันเป็นเรื่องของ ช่วงเวลา 30 นาทีในพอตส์ดัม"

"ช่วง 16:53 น. ถึง 17:23 น."

"ของวันจันทร์ที่ 24 เดือนตุลาคม ปี 2011"

"การตายของเด็ก เป็นเรื่องน่าสลดใจเสมอ"

"มีทั้งความเจ็บปวด ความเศร้าโศกและเสียใจ"

"และเมื่อมีความเจ็บปวด และเสียใจ"

"โดยธรรมชาติแล้ว ก็จะมีการร้องหาความยุติธรรม"

"ร้องหาใครสักคนมารับผิด"

"แต่จะต้องเป็นคนที่ทำผิดจริง"

"ตอนที่หนึ่ง"

"แฟนกับฉันไปที่พอตส์ดัม เพื่อเข้าเรียนมหาวิทยาลัยทั้งคู่"

และฉันรู้สึกเหมือนที่นี่คือบ้าน ทันทีเลยตั้งแต่ปีแรก

"มันอบอุ่นและเรียบง่ายมาก"

"อารมณ์เมืองเล็ก ๆ ที่ทุกคนรู้จักกันหมด"

"และคุณแค่ใช้ชีวิต ประจำวันของคุณไป"

"เมืองพอตส์ดัม รัฐนิวยอร์ก"

"เราเจออพาร์ตเมนต์ที่เลขที่ 100 ถนนมาร์เกตในต้นฤดูร้อนปี 2010"

มันไม่เหมือนอพาร์ตเมนต์สำหรับ เด็กมหาวิทยาลัยทั่วไป มันสะอาด

- "มาริสซา โวเกิล" - คือเหมือนคุณปักฐานอยู่ที่นั่นได้เลย

- "ผู้พักอาศัยในตึกเดียวกัน" - มันมีความอบอุ่น

ตัวตึกก็ได้รับการดูแลรักษาอย่างดี และรู้สึกปลอดภัยมากค่ะ

"คุณใช้ผนังร่วมกับคนอื่น เราเลยได้ยินเสียงอู้อี้"

แต่ฉันไม่รู้อะไรเท่าไร ว่าอีกฟากผนังเกิดอะไรขึ้นบ้าง

และฉันรู้ว่ามีเด็กผู้ชายสองคน

"บางครั้งจะได้ยินเสียงตรงทางเดิน มั่นใจว่าเป็นเสียงไถสเกตบอร์ด"

"เสียงเดินบ้าง ได้ยินเสียงพวกเขาคุยโต้ตอบกัน"

"เรากับพวกเขา คือจะคนละแนวเลยครับ"

เด็กผู้ชายสองคน อายุ 12 ปี อีกคนเด็กกว่า กับคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

- "ฌอน ฮอลล์" - เราเป็นเด็กมหาวิทยาลัยสองคน

- "ผู้พักอาศัยในตึกเดียวกัน" - พวกเราไม่ค่อยมีเรื่องคุยกันครับ

"ฉันเคยเห็นแกร์เรตต์กับเด็กอีกคน ที่ฉันคิดว่าเป็นน้องชายเขา"

"ขี่สกู๊ตเตอร์คันเล็ก ๆ ไปทั่ว ตรงลานจอดรถด้านหน้า"

"ตอนนั้นแอนดรูว์กับฉัน เพิ่งเริ่มคบกัน"

"เขาอยู่กับพ่อแม่ที่อพาร์ตเมนต์ 100 ถนนมาร์เกต ตรงตึกด้านหลัง"

- "แชนน่อน แฮร์ริส เพื่อนบ้าน" - มันน่าอยู่ เงียบสงบ

และทุกคนรู้จักกัน

"แกร์เรตต์ กินยาหรือยัง ทำการบ้านเสร็จหมดหรือยัง"

"อย่าลืมกุญแจ อย่าลืมมือถือ"

ฉันรู้สึกเหมือนเรามีความผูกพัน กับครอบครัวนี้แล้วโดยไม่รู้ตัว

และเราจะมีมันตลอดไป

"เดือนตุลาคม ปี 2011"

"มันก็เป็นแค่วันปกติวันหนึ่ง"

"ขอต้อนรับสู่พอตส์ดัม"

"ที่จริงตอนนั้นฉันกลับบ้าน เร็วกว่าปกติที่มักจะกลับ"

"ฉันถึงบ้านประมาณ 16:15 น. ไม่ก็ 20"

แล้วเราก็เริ่มทำมื้อเย็นกัน จริง ๆ ฌอนเป็นคนทำค่ะ

ขั้นตอนทั้งหมด ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง

พอราว ๆ ห้าโมง เราก็จัดจานทุกอย่างเรียบร้อย

แล้วเราก็ไปที่ห้องนอน เพื่อกินข้าวและดูทีวีไปด้วย

เรื่อง "เด็กซ์เตอร์" ค่ะ เป็นแฟนตัวยงเลย

"ตอนประมาณห้าโมง ก่อนเวลาทานมื้อเย็น"

เราอยู่ข้างนอกตึกด้านหลัง กำลังเปลี่ยนยางรถของแอนดรูว์

เขาอยู่ที่พื้น เรายืนอยู่ตรงนั้น

เขาอยู่ใต้ท้องรถ กำลังใช้แม่แรงยกรถ

ระหว่างที่แอนดรูว์อยู่ใต้ท้องรถ ฉันได้ยินหลาย ๆ เสียงอยู่ตลอดเลย

นึกไม่ออกว่าเป็นเสียงอะไร

"ฉันคอยมองขึ้นไปบนนั้น แต่ไม่เห็นอะไรเลย"

ระหว่างที่ดูซีรีส์และกินข้าวอยู่ เราก็ไม่ค่อยคุยกันเนอะ

มีแต่เสียงจากทีวี แล้วตอนนั้นเองที่เราได้ยินเสียงวิ่ง

กับเสียงกระแทก

"หลังเกิดเสียงกระแทก ทุกอย่างก็เงียบไป"

แล้วไม่กี่วินาทีต่อมา เราก็ได้ยินเสียงครางให้ช่วย

มันเหมือนคำว่า "โอ๊ย" หรือไม่ก็ "อย่า"

เป็นเสียงเด็กแน่นอนค่ะ

แต่ฟังดูกลัว แล้วก็เป็นเสียงอู้อี้ผ่านผนังห้องมา

แต่ฉันได้ยินคำว่า "ช่วยด้วย" และไม่มีวันลืมคำนั้นเลย

เสียงพวกแกดูกลัวน่ะค่ะ

นี่ไม่ใช่เวลามาเพิกเฉย แล้วแค่คิดว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ตอนฉันเคาะประตู อพาร์ตเมนต์อีกห้อง..."

ขอโทษค่ะ

ตอนฉันเคาะประตู...

ฉันได้ยินเสียงเบา ๆ อยู่หลังประตู บอกไม่ได้ว่าเป็นเสียงอะไร

แต่หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงคลิก

แล้วด้วยสัญชาตญาณ ฉันรู้ทันทีเลย ว่ามันคือเสียงล็อกประตู

เธอหันมาทันที

แล้วผมเห็นในแววตาเธอเลย

ว่าเธอไม่สบายใจกับอะไรก็ตาม ที่ได้ยินหรือรู้สึก

"ตำรวจพอตส์ดัม เจ้าหน้าที่รับแจ้งเหตุชไนเดอร์ค่ะ"

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อมาริสซา โวเกิล และฉันมี..."

"เรื่องที่ไม่แน่ใจ ว่าควรโทรมาแจ้งหรือเปล่า"

"ฉันคิดว่าได้ยินเสียงร้องว่า "อย่า" กับ "ช่วยด้วย" สองสามครั้ง"

"ฉันเลยไปเคาะประตู แล้วก็ได้ยินเสียงล็อกกลอน"

"ฉันรู้ว่ามันอาจฟังดูหวาดระแวงเกิน แต่โทรมาดีกว่าเผื่อมีอะไร..."

"คุณอยู่ที่ไหนคะ"

"โทษทีค่ะ เลขที่ 100 ถนนมาร์เกต อพาร์ตเมนต์นอร์ทคันทรีเมเนอร์"

"เสียงเหมือนมีอะไรล้ม"

"จากนั้นก็เป็น "อย่า" หรือไม่ก็ "ช่วยด้วย" ค่ะ"

"มันค่อนข้างแปลกน่ะค่ะ"

- "โอเค เดี๋ยวให้คนไปดูนะคะ" - "ขอบคุณมากค่ะ"

- "ขอบคุณค่ะ สวัสดีค่ะ" - "สวัสดีค่ะ"

ภายในไม่กี่นาที เจ้าหน้าที่ตำรวจก็มาถึงที่เกิดเหตุ

เราได้ยินเสียงเขาเดินขึ้นบันได เคาะประตูอีกห้อง

"หก..."

"ห้าโมงสิบหก"

"เจ้าหน้าที่เวนต์เวิร์ทไปถึง อพาร์ตเมนต์ ณ เวลา 17:14 น."

"และฟังเสียงที่ประตู เขาไม่ได้ยินเสียงใด ๆ"

"จากนั้นเขาจึงเคาะประตูและได้ยิน เสียงเหมือนมีคนเริ่มเดินไปมา"

- "ฮัลโหล" - "สวัสดีค่ะ ริก ดูมัสใช่ไหมคะ"

- "ใช่ครับผม" - "ฉันส่งสายตรวจไป..."

- "ริก เจ้าของอพาร์ตเมนต์" - "นึกว่าพวกเขา..."

"เปิดประตูให้ตำรวจสายตรวจ ตามปกติ"

"แต่ไม่มีใครตอบเขาเลยค่ะ"

"คือผมอยู่ในพอตส์ดัม"

"ผมต้องไปส่งหลาน ๆ ที่สนามบาสก่อน"

"แล้วเดี๋ยวภรรยากับผม ไปที่นั่นได้ครับ"

"ผมมีกุญแจ"

"โอเคค่ะ"

"เจ้าหน้าที่เวนต์เวิร์ท รอเจ้าของตึกกลับมา"

"จนเวลา 17:24 น. เขาเคาะประตูด้วยกระบองตำรวจ"

"และเรียกให้ผู้พักอาศัยเปิดประตู"

"เขาแจ้งมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียง ที่เหมือนมีการเคลื่อนไหวในห้อง"

"เวลา 17:33 น. ริก ดูมัส เจ้าของตึกมาถึงและเปิดประตูห้อง"

- "มาริสซาคะ" - "ค่ะ"

"มีเหตุฉุกเฉินที่ห้องนั้นจริง ๆ ค่ะ"

"คุณช่วยฉันโดยลงไปโบกเรียก ทีมกู้ภัยตอนพวกเขามาถึงได้ไหมคะ"

- "ได้ค่ะ เดี๋ยวบอกให้" - "ขอบคุณมากค่ะ"

เจ้าหน้าที่เปิดประตูทิ้งไว้ ฉันก็ได้ยินเสียงพวกเขาเนอะ

แต่จับใจความไม่ได้ว่าพูดอะไรกัน

แต่ได้ยินว่า พวกเขาเริ่มจะค่อนข้าง...

"มีข้อมูลเพิ่มเติมอีกไหมคะ"

"ผมจะเริ่มทำซีพีอาร์"

"ไม่ตอบสนอง เพศชาย น่าจะอายุ 10 ปี"

"ไม่มีชีพจร ไม่หายใจ ทั้งหมดที่เรารู้มีแค่นี้"

"ฉันบอกไม่ได้ว่าที่เหลือใช้เวลา นานแค่ไหน เหมือนแค่พริบตาเดียว"

มันก็แค่พอทุกคนมาถึงตรงนั้น ก็มีคนวิ่งขึ้นลงบันได

เปลหามถูกยกขึ้นไปแล้ว...

พวกเขาก็พาแกร์เรตต์ลงมา แล้ว...

มันเหมือนกับทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่กับที่

"แม่เด็กคือแทนดี้ ไซรัส"

"ตอนนี้เรายังไม่รู้ชื่อเด็ก"

- "เธอไม่อยู่ที่นี่ ยังหาตัวไม่เจอ" - "โอเค"

"เธอเป็นแฟนเก่าจอห์น โจนส์ ไม่ใช่เหรอ"

- "ใช่" - "เขาจะมีเบอร์เธอไหม"

"ไม่รู้สิ คุณน่าจะลอง คุณโทรไปถามเขาแล้วกัน"

- "ว่าไง ที่ไหนนะ" - "เลขที่ 100 ถนนมาร์เกตค่ะ"

- "คุยสายกับเอ็ด ผู้บังคับบัญชา" - "แล้วเราเจอว่าแม่เด็กคือ..."

"แทนดี้ ไซรัส"

- "โอเค" - "เป็นลูกชาย 10 ขวบของเธอ"

"แทนดี้ ไซรัส สืบต่อได้จากทางไหน"

- "น่าจะเป็นแฟนเก่าจอห์น โจนส์" - "โอเค"

"ใครอยู่ที่นั่นกับเด็ก"

"ไม่มีใครอยู่ค่ะ เท่าที่ฉันรู้ไม่มีใครอยู่กับเด็ก"

"และฉันคิดว่า พวกเขาเพิ่งเคลื่อนย้ายเด็กไป"

"คือแบบ ก็นะ โทรบอกผมด้วย"

"ผมอยากรู้ว่า ทางนั้นคิดว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น"

"ฉันว่าพวกเขาหวังว่า..."

"พวกเขาก็คง จับต้นชนปลายอยู่เหมือนกัน"

"คุณอยากโทรเข้ามือถือชอว์น เพื่อคุยกับเขาโดยตรงเลยหรือ..."

"สวัสดีค่ะ ฉันแนนซี่ รัตเลดจ์ เป็นหัวหน้าแผนกที่โรงพยาบาลค่ะ"

"คือเราอยู่กับเด็ก ที่เพิ่งถูกพามาส่ง"

- "ค่ะ" - "เรา..."

"ทีมกู้ภัยให้บัตรประกันของผู้หญิง ชื่อแทนดี้ ไซรัสกับเรามา..."

- "ฉันกำลังตามเรื่องนี้ค่ะ" - "พวกเขาคิดว่าเป็นแม่เด็ก"

"ค่ะ ฉันกำลังพยายามติดต่อเธออยู่"

"ผมคิดว่าได้รับโทรศัพท์ จากแทนดี้ตอนประมาณ 18:08 น."

"เธอบอกให้มาที่โรงพยาบาล"

"ตอนนั้นเจ้าตัวกำลังรีบไปที่นั่น"

เดาว่าพวกพ่อ ๆ แม่ ๆ บางคน คงถามเธอว่า "หายไปไหนมา"

"มีบางอย่างเกิดขึ้นกับแกร์เรตต์นะ คุณต้องรีบไปโรงพยาบาล"

- "จอห์น โจนส์" - แล้วเธอก็นึกถึงผมก่อนทันทีเลย

- "ตำรวจท้องถิ่น อดีตแฟนแทนดี้" - และโทรหาผมเพราะว่า...

คือสำหรับแทนดี้ ผมเป็นคน ที่พึ่งพาได้เสมอ เธอให้ผมช่วยได้

ผมอยู่ที่หลังบ้าน แล้วได้ยินเสียงป้าผมกรี๊ด

- "ไบรอัน ลุงแกร์เรตต์" - ก็รู้เลยว่าเกิดเรื่องผิดปกติ

ป้าบอกว่า "ไปโรงพยาบาลด่วน แกร์เรตต์เป็นอะไรสักอย่าง"

จากนั้น แม่ผม แทนดี้กับตัวผม...

"เข้าไปในห้อง"

- "เสียงแพทริเซีย ย่าแกร์เรตต์" - "พอฉันเข้าไปในนั้น"

"ฉันเห็นเขานอนอยู่ตรงนั้น"

"ทางแพทย์ให้เขาใส่ เครื่องช่วยหายใจ"

"ฉันก็จับมือหลาน และหอมหน้าผากเขา"

"แล้วพูดว่า "สู้นะหลานรัก เพื่อย่า""

"แล้วหัวใจเขาก็หยุดเต้น"

"แกร์เรตต์ ฟิลลิปส์ถูกประกาศ ว่าเสียชีวิตเมื่อเวลา 19:18 น."

"ตอนนั้นเขาอายุ 12 ปี"

เราเข้าไป

กอดเขา หอมเขา

ต้องออกมา

เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครสรุปว่า...

เป็นฝีมือของคนคนหนึ่ง เราก็แค่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ผมว่ามันไม่ค่อยยุติธรรม

ที่มีคนทำแบบนั้นกับเขาได้ลงคอ

"สาเหตุการตายคือการรัดคอ และขาดอากาศหายใจ"

"แกร์เรตต์ เจ."

"ชาตะ 13 สิงหาคม 1999 มรณะ 24 ตุลาคม 2011"

"คุณมาที่นี่บ่อยแค่ไหนคะ"

เมื่อก่อนฉันมาทุกวัน ตอนนี้มักจะมาอาทิตย์ละครั้ง

รอวันที่อากาศดี