100 METERS (ひゃくえむ。)

Jarak itu memberi kuasa pada masa.

Jarak itu menentukan nilai diri seseorang.

Saya mengabdikan seluruh hidup demi jarak itu.

Jarak itu ialah 100 meter.

Sedia.

TOGASHI

Togashi, awak pasti boleh tawan dunia!

Tak mungkin.

Awak tentu rasa tak seronok lari bersama kami.

Saya tak pernah rasa seronok lari dengan sesiapa pun.

- Budak sekolah terpantas di Jepun! - Hei!

Awak patut rasa bangga sikit, Togashi.

Perlukah?

Awak okey?

Saya okey.

Awak bunyi macam nak mati.

Saya okey…

Awak tak nampak okey, awak tercungap-cungap.

Ini normal bagi saya.

Normal?

- Terima kasih. - Sama-sama.

Diam, semua.

Ini pelajar baharu yang cikgu beritahu semalam.

Itu budak semalam…

Semalam?

Ini Komiya, rakan sekelas baharu kamu.

Mari kita beri dia sambutan mesra.

Sila perkenalkan diri kamu.

Selamat berkenalan, saya Komiya.

Saya tak dengar!

Helo! Tolong cakap sekali lagi!

Kamu semua, apa saya cakap tadi?

Macam mana nak sambut dia kalau tak tahu nama dia?

Cukuplah, Genta.

Jumlah sudut di dalam segi tiga ialah 180 darjah.

Bukan 360 darjah, jangan tersilap.

Segi empat selari susah sikit, jadi dengar betul-betul.

Baiklah, seterusnya.

Alamak, macam mana kalau saya kalah?

Sedia.

Hebatnya.

Komiya!

Komiya!

Hei, Komiya!

Komiya!

Togashi…

Saya di mana ini?

Dekat kawasan rumah saya.

Mari saya teman awak sampai ke tebing sungai.

Awak suka berlari, ya?

Tak, ia memenatkan.

Jadi kenapa awak berlari?

Sebab semuanya akan jadi kabur.

Apa yang jadi kabur?

Realiti.

Buat sesuatu yang lebih menyakitkan daripada realiti buat saya tenang.

Saya pergi dulu.

Baiklah, tapi…

Awak salah guna larian untuk sebab yang dungu.

"Salah guna"?

Macam mana saya nak cakap, ya?

Saya tak ada apa-apa, awak tahu?

Apa?

Saya tak tahu cara nak bergaul dengan orang.

Serta, apabila saya tak tahu cara nak selesaikan masalah, saya lari.

Walaupun ia hanya penyelesaian sementara.

Jadi sebab itu dah cukup untuk saya.

Saya tahu berlari saja tak selesaikan masalah saya.

Tapi awak silap, Komiya.

Apa?

Memang berlari saja tak selesaikan apa-apa,

tapi saya tahu satu perkara.

Apa?

Ada satu peraturan yang sangat mudah di dunia ini.

Lari 100m lebih laju daripada semua orang boleh selesaikan hampir semua masalah.

"Hampir semua masalah"? Macam mana awak begitu yakin hal itu?

Sebab saya boleh. Sebab ia berkesan untuk saya.

Jadi…

Sudah terlambatkah…

Sudah terlambatkah untuk saya latih diri saya berlari lebih pantas?

Awak sendiri perlu buat keputusan itu.

Keputusannya, saya sendiri yang tentukan.

- Balik dulu! - Balik dulu, cikgu.

Togashi.

Jom main permainan video di rumah Kawano.

Maaf, tak boleh. Saya ada hal hari ini.

Saya balik dulu.

Dia membosankan betul.

Ayun tangan awak lebih tinggi!

Bayangkan awak menendang tanah dengan kuat!

Tinggi lagi.

Togashi, nak datang main permainan video di rumah saya hari ini?

Maaf, saya ada hal.

Apa? Hari ini pun ada?

Jumpa esok.

Kenapa dengan dia kebelakangan ini?

Awak makin bagus, tapi tentu penat lari setiap hari.

Tak apa. Makin saya lari, kaki rasa makin ringan. Saya suka.

Hari Sukan dah nak dekat, jadi cutilah sehari.

Tak ada masa untuk rehat.

Lagipun, saya nak belajar banyak lagi daripada awak.

Rehat pun sebahagian daripada latihan.

Lagi satu, awak perlu beli kasut baharu.

Tentang itu…

Nasib baik saya ada kelas seni hari ini.

Balut guna ini saja dan…

Hei, Komiya! Itu agak…

Siap. Boleh tahan lagi rasanya.

Tak pun. Nampak buruk sangat.

Tapi saya masih boleh memakainya.

Tapi dah nak terkoyak, bukan?

Ibu ayah awak tak nak belikan yang baharu?

Bukan, mereka nak belikan yang baharu sebenarnya.

Tapi saya dah berlatih guna kasut ini, jadi nak lumba lari dengan kasut ini juga.

Hei, kalau saya menang lumba lari 100m, saya akan dapat pingat emas, bukan?

Apa? Ya, pingat dari kedai 100 yen.

Saya nak pingat itu. Teringin nak menang perlumbaan itu walaupun sekali.

Saya teringin nak menang.

Awak boleh!

Acara lari pecut 100m lelaki akan bermula sebentar lagi.

Laju betul dia lari.

Itulah Togashi, bukan?

Peserta yang dah habis lari, mari sini!

Apa gunanya lawan Togashi?

Hari Sukan beginilah.

Mana Togashi?

Hei, budak baharu.

Awak bolehkah berlari?

Hei, awak nak lari pakai kasut itu?

Padanlah.

Hei, Togashi! Mari sini!

Ke garisan…

Sedia…

Kejar mereka, Komiya! Percaya dengan kemampuan awak!

Bagus!

Seterusnya, acara penyampaian hadiah lari 100m.

Tahniah.

Semalam, di Kejohanan Sukan Sekolah Menengah Rendah Jepun,

Takeru Nigami, anak bekas atlet negara, memenangi acara 100m lelaki.

Pencapaian luar biasa

oleh pelajar tingkatan dua ini telah menggemparkan dunia sukan.

Maaf mengganggu.

Hei, Togashi.

Terima kasih sebab datang.

Tak apa.

Cuba tengok ini.

Edisi Olahraga ?

Hebatlah, Togashi.

Ya, Cikgu Tani tanya saya tadi. Ia untuk majalah.

Temu bual bersama Nigami, hebatlah!

Sekolah dia dekat dengan kita, bukan?

Ya.

Awak rasa dia lebih laju daripada awak?

Tentulah Nigami lebih laju.

Manalah tahu.

Apa kata awak lumba lari dengan dia daripada berbual dengan dia?

Tak mungkinlah.

Awak rasa begitu?

- Nigami masuk TV tempoh hari! - Hebat!

Dia sangat laju!

Togashi akan berlumba dengan Nigami?

"Senior" Nigamilah, dia senior kita.

Nigami dah sampai.

Maaf, saya lambat.

Tak perlu bangun.

Selamat berkenalan, Togashi. Saya Nigami.

Memang Nigamilah!

Hei, panggil Senior Nigamilah.

Baiklah, boleh kita mulakan?

Saya dah sedia, puan.

Saya pun, puan.

Awak nak mula dulu, Togashi?

Boleh.

Sebentar…

Kenapa awak berlari, Senior Nigami?

Tentulah untuk menang tempat pertama.

Macam mana dengan awak?

Seronokkah masa mula-mula sedar yang awak semula jadi laju?

Seronok.

Tapi selepas dah jadi nombor satu, dah tak boleh lari untuk suka-suka lagi.

Awak pun dah tahu benda itu sekarang.

Apabila awak abdikan hidup pada jarak itu, teruskanlah berlari.

Awak akan dikawal oleh keputusan perlumbaan.

Sebab "berlari" ini mudah saja,

kalau awak nak terus kekal dalam sukan ini,

awak perlu jadi yang terbaik setiap masa.

Boleh tahan juga Togashi. Apa pendapat awak tentang dia?

Kadar langkah, imbangan, ritma dan peralihan beratnya itu…

Betulkah dia budak sekolah rendah?

Lima puluh kali.

Togashi, potensi awak 50 kali lebih hebat daripada yang awak sangka.

Lima puluh kali?

Terima kasih.

Hei, mereka dah nak mula.

Jurugambar akan tunggu di tanda 40m, jadi tak perlu pecut lagi selepas itu.

- Baiklah. - Baiklah.

Kita mula apabila kamu berdua bersedia.

Ke garisan…

Sedia…

Togashi menang?