Joe's College Road Trip

แหม สวัสดีจ้ะเด็กๆ ทั้งหลาย

เราขอแนะนำให้รู้จักกับคนจำพวกใกล้สูญพันธุ์

นี่คือโจเซฟ "เคพี" ซิมมอนส์

หรือที่รู้จักกันในชื่อว่าโจ

โจเกิดในปี 1937 และมีอายุ 89 ปี

เขาคือมนุษย์แบบที่บางคนเรียกว่า นิโกรชนิดใกล้สูญพันธุ์

สายพันธุ์ที่สมัยนี้ไม่มีอีกแล้ว

อันที่จริง ครั้งหนึ่งโจเคยเป็นแมงดาด้วย

เขาดูเริ่ดเลยเนอะ

แต่ทำไมต้องเป็นแมงดาน่ะเหรอ

ก็นะ โจเรียนจบแค่ป.สามเท่านั้น

และด้วยคลังคำศัพท์จำกัดสุดๆ เลยทำงานที่แอมะซอนไม่ได้

ตัวอย่างนะ ในสิ่งที่กำลังจะได้รับชมกัน

เขาพูดคำว่า "ไอ้เย็ดแม่"

หรือตามภาษาปากของเขาก็คือ "ไอ้เย็บแม่ม"

ประมาณ 76 ครั้ง

เขาพูดคำว่า "หี" ประมาณ 24 ครั้ง

เขาพูดคำเรียกเหยียดๆ ประมาณ 74 ครั้ง

แถมยังพูดคำว่า "ไอ้สัตว์" และ "อีกะหรี่" เพิ่มเข้ามาเป็นบางครั้งบางคราวด้วย

ฉะนั้นถ้าเธออ่อนไหวกับคำพวกนี้ล่ะก็

เปลี่ยนไปชมรายการที่มีสาระมากกว่านี้ดีกว่า

แต่ก็จะไม่ฮากลิ้งเท่านี้

ใช่แล้วเด็กๆ โปรดเตรียมรับชมนิโกรหัวโบราณ

ชายผู้ติดแหง็กอยู่กับยุคที่ผู้หญิงเลือกตั้งไม่ได้

และถูกผู้ชายมองเป็นวัตถุอยู่ตลอด

ชายผู้ที่ไม่รู้เลยว่า โลกรอบตัวของเขาเปลี่ยนไปแล้ว

ชายผู้ที่นึกอะไรได้ปุ๊บก็พูดปั๊บ

แบบไม่มีกรองของแท้

ฟังเหมือนคนที่อาจรู้จักหรือเปล่าเอ่ย

เอนหลัง เอกเขนก และขอเลย

เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับปาหี่ จากคนจำพวกใกล้สูญพันธุ์

- สตีฟ เบรนด้า ว่าไง - ไงไบรอัน

- ดีใจที่เจอนะ - เหมือนกันค่ะ

- แคเรน แชด ดีใจที่เจอนะ - ไง เป็นไงบ้าง

- ดีใจที่เจอ - สวัสดี

ลูกรักจบการศึกษา นกน้อยจะออกจากรัง

ไม่เอาน่า

- บีเจ - คือ… ฉันรู้

บีเจ นี่! ไง ท็อดด์ สจ๊วต ลุงไม่รู้ว่าพวกเธออยู่

- เป็นไงบ้าง - ไงพ่อ

สวัสดีคุณซิมมอนส์

สุมหัวทำอะไรกันอยู่เอ่ย

- ก็… - ไม่มีครับ ไม่มีอะไร

มีอีกมหาลัยเสนอรับบีเจเข้าเรียนครับ

เยี่ยมเลยนี่นา

แต่เรียกว่ามหาลัยไม่ได้หรอก ที่นั่นมันห่วยแตก

- นั่นมันมอร์เฮาส์ - ขอบคุณ

เฮ่ย เดี๋ยวสิ

ไปฟังมาจากไหน มอร์เฮาส์น่ะดีจะตาย

เป็นม.เอชบีซียูที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งเลย เธอพูดอะไรของเธอ

เอชบีซียูคือ… คืออะไรครับ

เอชบีซียู มหาวิทยาลัย และวิทยาลัยเก่าแก่เพื่อคนผิวดำ

โอเค พ่อ

เดี๋ยวสิ เดี๋ยว พ่อพลาดอะไรไปเหรอ

ขอบคุณครับพ่อ แต่ช่างเถอะ ไม่เป็นไรจริงๆ

ไม่ๆ พ่อพูดอะไรผิด ถามจริง

โอเค คือมันออกจะตลกหน่อยๆ เพราะเราเพิ่งคุยเรื่องนี้กันไปเอง

- ทำไมมันต้องมีม.คนดำด้วยล่ะ - ใช่

จริงๆ นะ มีไปเพื่อ

- แบบนั้นมันเหยียดผิว เนอะ - ใช่

เหยียดผิวเหรอ

ครับ เหยียดพวกเราสองคนนี่ไง

ก็มันไม่เห็นจะมีเลยใช่ไหมล่ะ

ไอ้มหาวิทยาลัยและวิทยาลัยเก่าแก่เพื่อคนขาวน่ะ

มีสิ

ทุกๆ มหาลัยคือมหาลัยคนขาว… เธอพูดไรเนี่ย มันเกิดอะไรขึ้น

- ไม่เอาน่าพ่อ จริงๆ นะ… - พวกลูกแกล้งอำพ่อเล่นอยู่แน่ๆ

พ่อครับ อย่าบอกนะว่าเชื่ออะไรพรรค์นี้จริงๆ

ประเดี๋ยวก่อน ดร.มาร์ติน ลูเธอร์ คิง เรียนที่มอร์เฮาส์ ใช่ไหม

โอเคๆ เราจะยอมเห็นด้วยก็ได้

ผมเชื่อว่ามันเคยมียุคสมัย ที่สถาบันแบบนี้มีความสำคัญ

จำเป็นเลยด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว

มีหลายอย่างเกิดขึ้น เราเท่าเทียมกัน

ไอ้สัมภาระพวกนี้ ทั้งเรื่องสิทธิพลเมือง ความเป็นทาส…

- "สัมภาระ" เหรอ - ชีวิตรันทด

สักวันหนึ่งเราต้องทิ้งไป มันเป็นอดีตไปแล้ว

ถูกเผง ไม่ใช่ว่าเราเท่าเทียมกันหมด ภายใต้กฎหมายเหรอครับ

นี่เด็กๆ ลุงลืมไป โทษที ตอนขึ้นมาลุงลืมบอก

พ่อเธอโทรมา แม่เธอก็โทรมา

บอกให้พวกเธอกลับบ้าน บีเจ พ่อขอคุยด้วยหน่อย

- ไม่ได้โทรมานี่ - แปลกจัง

- ไม่ ไม่เป็นไร พ่อ - บีเจ พ่อจะคุยด้วย

ไม่ครับ ไม่จำเป็นเลย เพราะผมเลือกแล้วว่าจะไปเพ็พเพอร์ไดน์

ใช่ ไปเรียนกับเพื่อนๆ

และฟังนี่นะ

เราจะขับรถข้ามอเมริกา ไปเยี่ยมชมมหาลัยกันสัปดาห์หน้า

- ขับรถเที่ยว ลุยกันเลย! - ต้องยอดแน่ แคลิฟอร์เนีย!

- วู้ฮู! - เย่!

- นี่ มาหาสถานีชาร์จรถเตรียมไว้เถอะ - จริงของนาย

- ลืมเรื่องนั้นไปสนิทเลย ไปเร็วๆ - ใช่

เย่ เราจะไปแคลิฟอร์เนียกัน!

- แคลิฟอร์เนีย เราจะไปแคลิฟอร์เนีย - เย่ วู้ ฝันหวานแคลิฟอร์เนีย!

ใช่ วู้!

ฉันทำอะไรไปเนี่ย ไม่ดีแล้วแบบนี้

บีเจ เรามา…

สวัสดี ว่าไง

ไงจ๊ะ เข้ามาได้เลย

จะเอากะหล่ำปลีไหม เข้ามาเลยจ้ะ

อ้อ ก็ว่าอยู่ว่ากลิ่นอะไร ไม่ล่ะ ผมขอผ่านแล้วกัน สบายดีไหม

เวลาเลิกงานกลับมาบ้านทีไร

ฉันแยกไม่ออกเลยว่านั่นกลิ่นทำอาหาร

หรือว่าเธอกำลังล้าง…

โจ หุบปากเลยย่ะ

แล้วหลานมาทำไม ดูหลานเข้าสิ

มาเดีย ว้าว ป้าดูสวยจัง

แกก็รู้ดีแก่ใจว่าป้าแกดูไม่ได้เลย

โผล่หัวมาแล้วบอกว่าเธอดู… พูดเชี่ยไรเนี่ย

ฉันก็ดูดีตลอดแหละย่ะ

ตลอดเวลาเลย ฉันแม่งโคตรสวย

หุบปากไปซะ ขอบคุณโจ

โอเค ว่ามา พวกเด็กๆ ทำอะไรเข้าล่ะ

เปล่าครับ ผมแค่อยากมาทักทายพวกป้า

ไม่ ต้องทำอะไรแหง

เธอก็รู้ว่ามันจะมาต่อเมื่อลูกมันทำอะไรสักอย่าง

นี่ ฉันแก่เกินจะมานั่งคาดคั้นเธอแล้ว รีบๆ พูดออกมาสักที

ก็ได้ คือบีเจจะไปเรียนต่อ และ…

ผมไปเจอเขาคุยเรื่องที่น่าสนใจอย่างแรงอยู่

เขานั่งอยู่กับพวกเพื่อนคนขาว และพวกนั้นก็…

นั่นแหละปัญหา เพื่อนแม่งมีแต่พวกตัวใสทั้งนั้น

"ใส" เหรอ หมายถึงอะไรน่ะครับ

หมายถึง "ผิวขาว" จ้ะ

อ้อ โอเคครับ ผิวใส เข้าใจแล้ว โอเค

แต่ว่าผมไม่ได้สอนให้เขามองคนที่สีผิวน่ะ

ไอ้เปรตนี่พูดจาไร้สาระฉิบหายเลย

แกอาจไม่ได้สอนให้มันแบ่งแยก แต่เวลาตำรวจจ้องมัน

พวกนั้นจะเห็นแต่ไอ้มืดทั้งแท่ง

ขอพูดให้จบได้ไหม

แล้วต้องให้แกพูดให้จบไหม

โอเค ก็อย่างที่บอก ผมเดินเข้าไป

พวกเขากำลังคุยกันอยู่เรื่องมหาลัย ถูกไหม

แล้วเขาก็บอกว่ามหาลัยเก่าแก่ สำหรับคนดำมันไม่จำเป็น

- ไงนะ - เขาอยากไปเรียนที่เพ็พเพอร์ไดน์ในมาลิบู

แล้วเขาก็พูดต่อไปว่า คนดำจะต้องก้าวข้ามเรื่องความเป็นทาส

เหลือเชื่อไหม เขาว่า "ก้าวข้ามเรื่องความเป็นทาส"

และการเรียกร้องสิทธิ แล้วก็พูดว่า "สัมภาระ" ด้วย

ผมแบบ "ไอ้เด็กนี่มันเป็นอะไร"

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นอะไรไป

อะไรครับ ทำไมเงียบล่ะ

ไอ้หนู โรงเรียนที่แกส่งมันไป มีแต่พวกตัวขาวใส เรียนกันเต็มวัน

อยู่ในจอร์เจียด้วย

เขาเป็นคนดำคนเดียวของโรงเรียน มาตั้งแต่ชั้นอนุแบนแล้ว

แล้วดูสิ แกยังงงว่าทำไมมันคิดงั้น ถุย

สมองคนดำของมันถูกพวกตัวใสล้างไปหมดแล้ว

โอเค แต่คนขาวไม่ได้คิดแบบนั้นทุกคน

นี่ ฉันบอกแกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าส่งมันไปเรียนเอกชน

รู้ไหมว่า "ชน" ในเอกชนมันชนอะไร

มันไม่ใช่โรงเรียน มันชนหี โรงเรียนหีแตด

โจ เงียบเลย อย่าพูดคำนั้นในนี้

แกส่งเสริมให้มันมาทำตัวเป็นไอ้หัวหน่าวเบิ้มสีส้ม

เขาพูดว่า "หัว…"

พูดว่า "หัวหน่าวเบิ้ม" เป็นไงรู้ไหม มันนูนๆ อ้วนๆ…

ช่างมันเถอะ

เมเบลรู้ว่าหัวหน่าวเบิ้มเป็นไง เมเบลน่ะก้นเบิ้ม

เธอน่ะใช้เงินส่งเด็กนั่นไปเรียนโรงเรียนเอกชน

และที่นั่นก็โละหนังสือเกี่ยวกับนิโกรออกยกแผง

จริงไหมโจ

- โคตรถูกเลย - ทุกเล่ม…

ไม่มีหนังสือเกี่ยวกับโซเจอร์เนอร์ผู้แท้ทรู

ไม่มีโมเสส หรือเมโยล่า หรือใครๆ

ไม่มีกระทั่งมายา แอนเจลู

ไม่มีแม้แต่ในห้อง ไม่มีมายา แอนเจลู

ของเขายังไม่มี นั่นมันผิด โละหนังสือออกหมดน่ะ

โรงเรียนรัฐมันไม่ได้แย่อะไร ป้าจบโรงเรียนรัฐ… เอ่อ…

ไม่ได้จบหรอก แต่เรียนโรงเรียนรัฐ

โจเองก็เรียนโรงเรียนรัฐ แล้วดูสิเขาเป็นไง

เออดิ ฉันเรียนโรงเรียนรัฐ

เรียนโรงเรียนรัฐทั้งชีวิต เรียนมันจนจบ

ฉันเรียนจบสนิทไม่ต้องแจวตอนป.สาม

บีเจไม่ใช่เด็กแกร่ง ไม่แกร่งเหมือนพวกพ่อ

ผมไม่อยากให้เขาไปโดนบุลลี่ที่โรงเรียนรัฐ

ไม่อยากเหรอ งั้นก็ยินดีด้วย

แกช่วยให้มันไม่โดนบุลลี่ นั่นมัน… ยินดีด้วย

และแกก็กันไอ้แม่เย็ดนั่นไม่ให้เป็นคนดำ ยินดีด้วย

ไอ้ยอดป๊ะป๋าผิวดำ ยอดป๊ะป๋าผิวดำกันลูกมันไม่ให้เป็นคนดำ

ลูกมันเลยไม่รู้ว่าตัวเองดำ

เก่งมากหลานเอ๊ย เก่งมาก

โอเค แป๊บนะ มันไม่ผิดสักหน่อย ที่ผมไม่อยากให้ลูกผมโดนบุลลี่

โดนซ้อม หรือ "มาเจอกันตอนบ่ายสาม" แบบที่พวกพ่อทำอยู่ตลอด

คือมันไม่ได้ผิดอะไร โอเคนะ

แต่ผมอยากให้เขาเรียนที่ดีๆ

และไม่รู้สึกว่าตัวเองด้อยโอกาสเพราะผิวดำ

ไอ้ห่าเอ๊ย มันด้อยโอกาสอยู่แล้ว

- แกก็รู้ดี - ใช่

เคยเห็นคนดำได้รับโอกาสที่เท่าเทียมไหมล่ะ

และถ้าบอกว่าในกีฬา ฉันจะหยิบหม้อนั่น

แล้วราดแกด้วยแกงที่ป้าแกต้มอยู่

อย่ามาขู่กะหล่ำปลีฉัน ฉันต้องต้มให้เสร็จ

อย่าเอากะหล่ำปลีนี่ไปราดเขา

รู้ไหมทำไมเธอชอบกะหล่ำปลี เพื่อจะได้กลบกลิ่นตัวไง

ฟังนะ ผมรู้ว่าโลกมันไม่แฟร์กับเราบางคน

มันพูดว่า "บางคน" เหรอ

เขาพูด โจ นี่ไบรอัน ป้าถามหน่อย

เคยสอนเขาไหม เรื่อง "โลกความจริง"

ไม่ ไม่ครับ ผมไม่ได้สอน

แต่เดี๋ยวก่อน ช้าก่อน ก่อนที่จะแยกเขี้ยวใส่ผม

มันเจ็บปวดที่ต้องเล่าให้ลูกฟัง ว่าเราคนดำเจออะไรมาบ้าง

เพราะงั้น…

ผมไม่อยากจะบอกเขาในตอนนี้ โอเคไหม

ผมอยากรออีกสักหน่อย ให้เขาโตกว่านี้