Wartorn: 1861-2010

เธอจำเป็นต้องแบกรับบาดแผล ของสงครามไว้ในใจตลอดไปเหรอ

โฮเมอร์ ดิ โอดีสซี

ยูเอส อาร์มี ฟิล์ม ปี 1994

หลายสัปดาห์ที่ผ่านมา

มีเหตุการณ์ ที่ทำให้คุณไม่สบายใจบ้างไหม

- มีครับ - เช่นอะไร

เพื่อนผมถูกฆ่า

- คุณรู้สึกอย่างไร - ผมรับไม่ได้ครับ

ผมไม่อยากประจำปืนใหญ่แล้ว

ครั้งล่าสุดที่ขึ้นไปผมสติแตก

ผมต้องนำคนหนึ่งกอง

แต่ผมทำไม่ไหวแล้ว

หมายความว่ายังไงคุณสติแตก

ครั้งล่าสุดที่ต้องขึ้นไปประจำปืนใหญ่

ผมร้องไห้ไม่หยุดทั้งคืน

คุณมีปัญหาอะไร

ผมทนมองเห็นคนถูกฆ่าไม่ได้

- พูดดังๆ หน่อยครับ - ผมทนมองเห็นคนถูกฆ่าไม่ได้

คุณเห็นคนถูกฆ่าหรือ

- เยอะเลยครับ - อะไรนะ

- เยอะเลยครับ - คุณรู้สึกยังไง

ผมกลัวครับ

วอร์ทอร์น

คศ. 1861- 2010

วอร์ทอร์น คศ. 1861- 2010

แพทย์ยุคสงครามกลางเมือง เรียกอาการเหล่านี้ว่า ฮิสทีเรีย

อาการสิ้นหวัง

ภาวะวิกลจริต

22 พฤษภาคม ปี 1861 ลารอยเพื่อนรัก

ฉันสบายดี

อยู่ในประเทศห่างไกล ในกองทัพสู้เพื่ออเมริกา

ฉันรักธงชาติสุดหัวใจ

แองเจโล แครปซีย์ ภาพถ่ายครอบครัว

เมษายน 1861 แองเจโล แครปซีย์ เข้าร่วมกองทัพฝ่ายสหภาพ

ขณะนั้นเขาอายุ 18 ปี

เรื่องราวต่อไปนี้ มาจากจดหมายของเขา

ลารอยเพื่อนรัก ชีวิตที่ค่ายไม่เหมือนบ้าน

จ่าสิบเอกนายหนึ่งจากบริษัท ดี เพิ่งฆ่าตัวตาย

เขาดูไม่ปกติเท่าไหร่

เขาคว้าไรเฟิลของตัวเอง ใส่กระสุนจนเต็มตอนไม่มีใครเห็น

จ่อกระบอกปืนใส่ปากตัวเอง แล้วลั่นไกด้วยนิ้วเท้า

มีทหารกว่าร้อยหนีกลับบ้าน

พวกนั้นขี้ขลาด

ฉันจะไม่มีวันทำให้พ่อแม่ผิดหวัง ด้วยการหนีหรือหันกลับ

ชีวิตของทหารนั้นลำบาก แต่ฉันดูแลตัวเองได้

หนึ่งปีผ่านไปในสนามรบ

24 กรกฎาคม 1862

ลารอยเพื่อนรัก มันเป็นภาพที่เหมือนฝันร้าย

ฉันเห็นทหารตายนับร้อย

ฉันเชื่อและหวังว่าฉันจะมีชีวิตรอด เพื่อให้ได้เจอนายอีก

แล้วจะเขียนถึง

แล้วจะเขียนถึง

สิบหกเดือนบนสนามรบ

เพื่อนสนิทที่สุดของฉันตายแล้ว

บลูมถูกยิงตอนยืนข้างฉัน

คืนนั้นเขาเสีย

นอร์ธรอปทรุดลงไม่ห่างไปทางซ้าย

แม็กสันก็ตายห่างไปไม่กี่ฟุต

อะไรๆ เปลี่ยนไปมากจากปีที่แล้ว

เมื่อหัวใจฉันล่องลอย กลับไปหาความสุขในวันเก่า

มันเหมือนเป็นแค่ความฝัน

หลายช่วงเวลาคือสิ่งที่ ฉันจะจดจำไปจนวันตาย

ยี่สิบเดือนบนสนามรบ

เราใช้เวลาทั้งวัน ของวันที่ 18 ฝังศพคนตาย

มันทำให้ฉันรู้สึกเหงา

มีคนบาดเจ็บล้มตายเยอะเหลือเกิน

ฉันไม่รู้ว่าสงครามนี้จะมีวันจบไหม

ผ่านไปกว่าสองปีบนสนามรบ

มีเพียงคนที่เคยเป็นทหารเท่านั้น ที่รู้ว่านักสู้ต้องเจอกับอะไร

กี่ชีวิตแล้วที่ถูกสงครามทำลายไป

ด้วยพิษไข้และอาการคลุ้มคลั่ง แองเจโลถูกนำส่งโรงพยาบาลทหาร

12 ตุลาคม 1863 ลารอยเพื่อนรัก

ฉันรู้สึกไม่ดีเท่าไร

ฉันถูกปลดประจำการ

พวกเขาให้ที่ประชุมตัดสิน และบอกว่าจะปลดออกจากกองทัพ

พวกเขาว่าฉันไม่เหมาะ จะไปรบในช่วงฤดูหนาวแล้ว

หลังปลดประจำการ แองเจโลได้กลับบ้าน

บ้านของแองเจโล รูเล็ทท์ เพนซิลเวเนีย

หลายเดือนถัดมา

แองเจโลประสาทหลอน และมีพฤติกรรมรุนแรง

5 สิงหาคม 1864

เพื่อนของแองเจโลออกล่าสัตว์ แต่ไม่กล้าพาเขาไปด้วย

เขาตามเพื่อนออกไป

หลังแองเจโลฆ่าตัวตาย

เพื่อนและครอบครัวของเขา ให้การในศาลเรื่องสภาพจิตของเขา

ผมเห็นเขานอนหงายอยู่บนพื้น

ปืนตกอยู่ระหว่างขา

และตะกร้อครอบปาก วางอยู่บนหน้าอก

ฉันจำได้ว่าหลังแองเจโลกลับมา

เขาเหมือนเป็นคนบ้า

และตอนที่เขาสติแตก

พ่อ แม่ และพี่สาว ต้องช่วยกันกดเขาลงกับเตียง

ดูเหมือนสิ่งที่เขาทำในกองทัพ ทำให้เขาบ้าและจิตใจบอบช้ำ

เขามีท่าทางกังวล

และพร่ำบอกว่าทุกคนเกลียดเขา เพราะว่าเขาฆ่าคน

หากอาการทางจิตเป็นผลจาก การรับใช้ประเทศชาติแล้วล่ะก็

นั่นคือสิ่งที่เกิดกับลูกผม

ไม่มีนายทหารคนไหนที่ผมรัก ไปกว่าแองเจโล

เขาคือเด็กหนุ่มที่รักชาติอย่างแท้จริง คือทหารอเมริกันหาญกล้า

แองเจโล แครปซีย์ เสียชีวิตเมื่ออายุ 21 ปี

หลังสงครามกลางเมือง

กว่าครึ่งของผู้ป่วยในสถานจิตเวช

เป็นทหารผ่านศึก

ในปี 1980 อาการเครียด จากเหตุการณ์วินาศภัย

คือชื่อของอาการทางจิตที่เกิดกับ ทหารผ่านศึกที่ได้รับบาดแผลทางใจ

วอชิงตัน ดีซี

ขอบคุณมากครับ เป็นเกียรติที่ได้พบคุณ ขอบคุณ

เจมส์ นี่คือคุณชัค เอ็นเกล เขาเป็นเจ้าของศูนย์สุขภาพทหาร

มีหลายคนสับสนเกี่ยวกับ... ความเครียดหลังเหตุวินาศภัย

เราสังเกตุความเปลี่ยนแปลง ภายนอกอะไรได้บ้างครับ

สิ่งที่...

สังเกตุได้ง่ายคือ อาการจิตไม่สงบ ตื่น อยู่ไม่สุข

รู้ไหม สิ่งที่เรียกว่า ความตื่นตัวเกินเหตุ

เวลาที่ทหารบอกว่า พร้อมลุย

อยากสู้ อยากช่วยคน อยาก... ปะทะกับศัตรู

ปัญหาของโรคเครียดที่ว่า คืออาการตื่นตัวนั้นยังอยู่

แม้จะกลับบ้านมาแล้วก็ตาม

มันเหมือนกับ...

อาการช็อค ที่ผู้ป่วยควบคุมไม่ได้

และไม่รู้ว่าจะกำเริบเมื่อไร

และพวกเขาต้องวางแผนล่วงหน้า

เพื่อให้ตอนที่อาการกำเริบ

พวกเขาจะอยู่ในที่ที่สามารถ พักฟื้นได้

แล้วคนที่ไม่มีอาการล่ะครับ

มีใครไหมที่คุณบอกได้เต็มปากไหม

ว่าได้ทำสงครามอย่างโชกโชน และกลับมาด้วยจิตที่ปกติ

ผมคิดว่าคนเหล่านั้นหาได้ยากครับ

มักมีการเล่าถึงตำนาน ของนายทหารชั้นเลิศที่ว่า

สิ่งเดียวที่ควรรู้สึกเมื่อยิงผู้ต่อต้าน คือความรังเกียจ

เรามักมีภาพจำแบบนั้น

ผมคิดว่า ไม่มีใครที่จิตปกติสมบูรณ์ได้

ยกเว้นว่า เขาขาดเมตตากรุณาต่อมนุษย์

ถ้าคุณไม่แยแสอะไรเลย

สิ่งที่คุณรู้สึก คงเป็นความรังเกียจนั่นล่ะ

แต่คนอื่นๆ แบกรับความรู้สึกอื่นไว้ด้วย

แบกแดด

ผมไม่เคยกลัวเลย จนกระทั่ง เหยื่อเคราะห์ร้ายเริ่มเป็นพวกเรา

ทหารตายแปดคนในวันเดียว

เป็นการสูญเสียครั้งแรกในหน่วยเรา

ตอนนั้นล่ะที่ผมตาสว่าง เป็นตอนที่ผมเริ่มกลัวขึ้นมาจริงๆ

ฉันเห็นทารกที่โดนตัดหัว

เท้าของพวกเขาก็โดนตัดทิ้ง

นั่นล่ะปัญหา ฉันมองเท้าใครไม่ได้อีก

ฉันยังเห็นหน้าพวกเขาอยู่เลย

เป็นความรู้สึกที่น่าขยะแขยงครับ

การได้แตะหัวใจ ที่ยังเต้นอยู่ในร่างคน

ผมยังสะดุ้งตื่น จากฝันร้ายตอนนั้นบางครั้งก็ร้องไห้

และพยายามถูเลือดที่ไม่มีอยู่บนมือ ออกให้หมด

ฉันไม่อยากพูด ไม่อยากกิน ไม่อยากนอน ไม่อยาก...

ไม่อยากขยับด้วยซ้ำ

ฉันแค่อยากไปนั่งมุมห้อง แล้วเป็นผักไปซะ

พอผมกลับมา ผมเต็มไปด้วยความระแวง

รู้สึกไม่ปลอดภัย ไร้อารมณ์ร่วม

ผมกับคู่หมั้นเริ่ม...

แยกทางกันเดิน

สิ่งที่คุณไม่อยากจำ คุณจะปิดกั้นมัน และฉันปิดกั้นพวกมันมานานมากแล้ว

ผมไม่สามารถระบุวันที่เรารู้แน่ว่า เกิดเรื่องนี้ และนั่นคือสาเหตุ

ผมทำไม่ได้ ผมแค่...

แค่รู้ว่ามันเกิด ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีก

ผมไม่เคยคิดเลยสักครั้ง

ว่าตัวเองจะเสียสติ

การฆ่าตัวตายของโนอาห์ เพียร์ซ กิลเบิร์ต มินเนโซตา

นั่นคือรถที่ลูกชายฉันขับออกไป

ก่อนจะแนบป้ายชื่อเขาเข้ากับขมับ

เขาจ่อปืนเข้ากับป้ายชื่อนั่น แล้วลั่นไก

นัดเดียวเท่านั้น

แล้วเขาก็จากเราไป

นี่คือปืนกระบอกที่ลูกฉันใช้ฆ่าตัวตาย

และฉันขอบอกคุณเลยว่า ปืนนี่ไร้ค่า มันทำอะไรไม่ได้

อย่างเดียวที่ทำได้คือฆ่าตัวตาย หรือใช้ฆ่าคนอื่น

นี่ไม่ใช่ไรเฟิลล่ากวาง หรือล่านก นี่มัน นี่คือปัญหา

ฉันเก็บมีดพกของโนอาห์ด้วย

ซึ่งเขาใช้มันเพื่อแทงหน้าตัวเอง

เขาทำแบบนี้กับทุกใบ

แล้วปักมันไว้กับรถของเขา

ทุกใบโดนกรีดที่รูป

เพราะเขาไม่อยากเห็นหน้าตัวเอง

แม้แต่ก่อนจะยิงตัวตายด้วยปืนนั่น

เขาก็ยิงกระจกบนรถทิ้งด้วย เพราะเขาไม่อยากเห็นหน้าตัวเอง

ฉันเกลียดรูปนี้มาก

ทั้งโทสะ ความเกลียดชัง ความผิดหวัง และดวงตาคู่นั้น

นี่ไม่ใช่ลูกชายฉัน

เขาคิดว่าตัวเองไร้ค่า คุณก็เห็น และเขาเกลียดตัวเอง

จิตใจของลูกฉันค่อยๆ ตายลงช้าๆ

จนในที่สุดมันก็ตายสนิท

เขาจึงเอาปืนจ่อขมับตัวเอง และฆ่าตัวตายไปด้วย

นี่คือสิ่งที่โรคเครียดกระทำกับคุณ

จิตใจของคุณจะตาย และร่างกายก็ตายตาม

นี่คือแถบยศของโนอาห์ สมัยตอนเขายังอยู่ในกองทัพ

ตอนลูกฉันยิงตัวตาย เขาแนบป้ายชื่อไว้กับหัวก่อนลั่นไก

ฉันเลยโทรหาตำรวจ แล้วถามเผื่อพวกเขายังเก็บมันไว้

ลูกฉันสลัดภาพอันโหดร้ายจากการ ร่วมสองปฏิบัติการที่อิรักไม่ลง

เขาไม่อาจอภัย กับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป

และเขาคิดว่าตัวเอง เป็นฆาตกร ผู้ร้าย

เพราะเขายังอยากทำร้ายและฆ่าคน

กองทัพสหรัฐฯ ทำให้ลูกฉันกลายเป็นนักฆ่า

พวกเขาสอนให้โนอาห์ฆ่า เพื่อปกป้องคนอื่น

พวกเขาลืมที่จะสอนให้เขาหยุด

หยุดสัญชาตญาณนักฆ่าที่เขามี

เราเจอสิ่งนี้ในรถโนอาห์ จดหมายฉบับสุดท้ายที่เขาเขียน