After the Quake (アフター・ザ・クエイク)

พอเขาเปิดประตูก็เห็นกบคุงยืนอยู่ตรงนั้น

พอชายคนนั้นกลับมาบ้าน

ก็พบกบคุงในร่างเท่ามนุษย์ที่พูดว่า

“อีกไม่นานนี้ จะเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ครั้งนี้จะเกิดขึ้นในโตเกียว

ช่วยฉันหยุดมัน

เพื่อช่วยโตเกียวจากการล่มสลาย”

การจะทำแบบนั้นได้

กบคุงต้องต่อสู้กับหนอนยักษ์ ที่สะสมความเกลียดชังเอาไว้เต็มร่างใต้พื้นดิน

ดังนั้น

ก็เลยขอให้ผู้ชายคนนั้นช่วย

สองคนนั้น

จะชนะหนอนยักษ์ได้ไหมนะ

เราคงทำได้แค่

รอให้เรื่องราวมันค่อยๆ ดำเนินไปเท่านั้น

อรุณสวัสดิ์

จำนวนผู้เสียชีวิตหรือสูญหาย เพิ่มขึ้นเป็นเกือบ 2,800 คนแล้ว

เช้าวันนี้ได้เริ่มปฏิบัติการกู้ภัยครั้งใหญ่ เต็มรูปแบบ…

ยังมีควันอยู่อีกเหรอ

นี่มันผ่านมาเกินวันแล้วนะ

ศูนย์กลางของแผ่นดินไหว อยู่บริเวณเมืองโกเบและเมืองนิชิโนะมิยะ

มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก จากการถล่มของอะพาร์ตเมนต์ริมชายฝั่ง

อาคารที่ได้รับความเสียหายกว่า 8,000 หลัง ได้ทับผู้คนไว้ใต้ซากปรักหักพัง

หนึ่งพันแปดร้อยสามคน

ยังมีผู้ที่ติดอยู่ใต้ตึก…

ยังไม่อยากจะเชื่อเลย

จำนวนพื้นที่ในเมืองโกเบ และเมืองอะชิยะที่ต้องการ

การกู้ภัยเพิ่มขึ้นเป็น 816 จุดแล้ว กองกำลังป้องกันตนเองกำลังเข้าช่วยเหลือ…

เมื่อวานเธอไม่ได้กินข้าวเหรอ

เดี๋ยวฉันเอาไปเก็บนะ

ก่อนหน้านี้ ฉันฝันด้วยนะ

ตั้งแต่เราแต่งงานกัน ฉันก็ไม่เคยฝันแบบนั้นอีกเลย

เป็นฝันที่ไม่ดีเลยจริงๆ

ฝันเกี่ยวกับอะไรนะ

จำไม่ได้แล้วแฮะ

ตอนนี้เราอยู่เหนือเขตนางาตะ เมืองโกเบ

ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นทีละน้อย แต่ไฟที่ลุกไหม้ยังคงโหมกระหน่ำอยู่เบื้องล่าง

ควันไฟพวยพุ่งขึ้นมาถึงระดับนี้อย่างต่อเนื่อง

(ยอดผู้เสียชีวิต 1,681 ราย สูญหาย 1,017 ราย)

ต่อไปนี้คือรายชื่อผู้เสียชีวิตที่ได้รับการยืนยันล่าสุด

คุณทาคามิ ฮิเดกิ

คุณโทคาจิ มิจิโอะ

คุณอุเอโนะ ชิโนะ

คุณนิโนะมิยะ เคนทาโร่

คุณโมริโมโตะ ทาเคชิ

คุณอาดาจิ ชินยะ

คุณอาดาจิ โทมิโกะ

ต่อไปคือเขตสุมะ เมืองโกเบครับ

ชเวซูกวัง

เมืองนิชิโนะมิยะค่ะ

คุณทาคาอิ โช

คุณคาโต้ ทาคามิตสึ

คุณนาคากิตะ ยูริ

เมืองอะชิยะค่ะ

คุณโมริ มิโยะ

ต่อไปคือเขตฮิงาชินาดะค่ะ

คุณคาโต้ ฮารุกะ

คุณชูโจ เซโกะ

คุณโมริ วาตารุ

คุณคุโด้ จุน

เขตนาดะค่ะ

คุณฮาชิโมโตะ เคนโกะ

คุณคิโซอิ โมโตฮิโระ

กลับมาแล้วครับ

มิเม

“ฉันจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว

พูดตรงๆ นะ

ในตัวคุณ ไม่มีอะไรเลยที่จะมอบให้ฉันได้

คุณทั้งแสนดีและมีน้ำใจ

แต่สำหรับฉัน

มันเหมือนใช้ชีวิตอยู่กับก้อนอากาศ

แต่นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของคุณคนเดียวหรอก

คงมีผู้หญิงอีกมากมายที่รักคุณได้มากกว่าฉันแน่ๆ

ถ้ายังมีของของฉันหลงเหลืออยู่ในบ้าน ก็โยนทิ้งไปได้เลย”

ผมชื่อคามิสึ เป็นลุงของมิเมครับ

เชิญครับ

ขอโทษนะครับ ไม่เคยรู้เลยว่ามิเมมีลุงด้วย

อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก

แล้วคุณได้อ่านจดหมายของเธอแล้วหรือยัง

อ่านแล้วครับ

อย่างนั้นเหรอครับ

งั้น…

ช่วยกรอกนี่ด้วยครับ

พยานทั้งสองคนเซ็นเรียบร้อยแล้ว

คุณแค่เซ็นชื่อของคุณก็พอ

- ส่วนเรื่องการแบ่งสมบัติ… - เดี๋ยวก่อนครับ

แบบนี้มันกะทันหันไปหน่อย

ผมอยากเจอมิเมครับ อยากคุยกับเธอต่อหน้า

การที่ผมมานี่ คงจะชัดเจนอยู่แล้วนะครับ

ไม่จริงนะ

“ให้คิดซะว่านี่เป็นแค่ฝันร้ายก็แล้วกัน'”

เธอพูดแบบนั้น

เหตุผลล่ะครับ ผมไม่เข้าใจเลย

บางทีคนที่ไม่รู้ก็คงมีแค่คุณนะครับ

เอ๊ะ

ทุกอย่างก็เขียนอยู่ในจดหมายนั่นแล้ว

ความจริง…

มันก็มีแค่นี้แหละ

เซ็นซะเถอะ

ได้ยินว่าคุณจะลาพักยาวเหรอครับ

อืม

คงอยากไปไหนสักที่สินะ

ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะ

ดูออกน่ะครับ

คุณเคยไปฮอกไกโดไหม

ไม่เคยเลย

แล้วอยากไปไหม

ทำไมเหรอ

ที่จริง…

ผมมีพัสดุกล่องเล็กอยากให้ช่วยเอาไปส่งที่คูชิโร่

เป็นของส่วนตัว เลยไม่อยากให้ใครโยนแรงๆ

พัสดุกล่องเล็กเหรอ

อันนี้ครับ

คุณจะเจอน้องสาวผมที่สนามบินคูชิโร่

แค่ยื่นนี่ให้เธอ

เธอก็จะเป็นคนดูแลเรื่องการเดินทางให้คุณ

อ้อ แล้วก็นะ

พอคุณออกจากเกตสนามบิน ขอให้ถือกล่องไว้ในมือเลยนะครับ

น้องผมจะรู้ว่าเป็นคุณเอง

เข้าใจแล้ว

- เธอมาแล้ว - ขอบคุณที่รอนะ

ไม่เจอนานเลยนะ

(ศูนย์บัญชาการวางแผนฟื้นฟู หลังแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิน)

คือว่า

คุณโคมูระใช่ไหมคะ ขอโทษที่ให้รอนะคะ

คือว่า…

ฉันชื่อซาซากิ เคย์โกะค่ะ พี่ชายฉันทำงานกับคุณน่ะค่ะ

ยินดีที่ได้รู้จักครับ

ขอโทษครับ ผมไม่ทันมองน่ะ

ไม่เป็นไรค่ะ ฉันต่างหากที่มาช้าไปหน่อย

ส่วนคนนี้เพื่อนฉัน คุณชิมาโอะค่ะ

ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ

ไปกันเลยไหมคะ

ได้ยินมาว่าภรรยาคุณเสียชีวิต คงเป็นช่วงเวลาที่ทำใจยากเลยนะคะ

เอ๊ะ

ไม่นะครับ เธอไม่ได้เสียชีวิต

แต่พี่ชายฉันบอกแบบนั้นนี่นา

เราแค่หย่ากันครับ เท่าที่ผมรู้ เธอก็ยังสบายดี

จริงเหรอคะ

ผมจะโกหกทำไมล่ะครับ

เรื่องสำคัญขนาดนี้ ไม่มีทางที่ฉันจะได้ยินผิดแน่ๆ

ขอโทษนะคะ ที่พูดจาเสียมารยาทออกไปแบบนั้น

ไม่เป็นไรครับ

ไม่สำคัญว่าจะเป็นแบบไหน ยังไงมันก็แทบไม่ต่างกันอยู่ดี

ขอโทษจริงๆ ค่ะ

ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องกังวลเลย

อ้อ จริงด้วย นี่ครับ

ผมจะเอาของให้ก่อนนะครับ

คือว่า

ถ้าไม่ว่าอะไร ฝากคุณถือไว้ก่อนได้ไหมคะ

เอ๊ะ

ฉันเป็นคนขี้ลืมน่ะค่ะ

กลัวจะวางลืมไว้ที่ไหน แล้วพี่ชายจะดุเอา

- แต่ว่า… - ก็จริงนะ

คุณเคย์โกะนี่ขี้ลืมสุดๆ

งั้นไว้ผมค่อยให้คุณนะ

กินราเม็งกันดีไหมคะ

เอ๊ะ

อ้อ อืม

คูชิโร่นี่หนาวสุดๆ ไปเลยนะครับ

มีคนเมาแล้วนอนข้างถนน

จนแข็งตายอยู่บ่อยๆ เลยค่ะ

ใช่แล้วละ

เป็นเรื่องปกติขนาดนั้นเลยเหรอ

เพราะงั้นต้องระวังตัวนะคะ

เอ๊ะ

ภรรยาของคุณชื่ออะไรเหรอคะ

เอ๊ะ

ใช้คำเรียกว่า “ภรรยา” ตลอด มันก็แปลกๆ น่ะค่ะ

คือ…

มิเมครับ

คุณมิเม

เขียนยังไงเหรอคะ

“มิ” จากคำว่า “ยังไม่มี” กับ “เม” จากคำว่า “ชื่อ”

รวมกันหมายถึง “ยังไม่มีชื่อ” น่ะครับ

พูดจริงเหรอคะเนี่ย

พ่อของเธอเป็นคนแปลกนิดหน่อย

เขาค่อยตั้งชื่อให้ใหม่ ถ้าคิดชื่อจริงได้น่ะครับ

“เขาน่ะ ตัดสินใจอะไรไม่เคยได้เลย” มิเมเคยพูดพลางหัวเราะครับ

เป็นคุณพ่อที่น่าสนใจดีนะคะ

มันก็เหมือนถูกแขวนค้างไว้ตลอดไปเลยเนอะ

ได้แล้วค่ะ

ถึงจะมาไกลขนาดนี้ แต่กลับไม่รู้สึกว่าอยู่ไกลเลย

แปลกดีนะครับ

คุณอยากไปที่ไหนไกลๆ เหรอคะ

ครับ

ใช่ครับ

แต่ว่า

ไม่ว่าจะไปไกลแค่ไหน ก็หนีตัวเองไม่พ้นหรอก

ก็เหมือนเงานั่นแหละค่ะ

ขอถามเรื่องคุณมิเมอีกหน่อยได้ไหมคะ

ถามมาได้เลยครับ

เธอออกจากบ้านเมื่อไหร่เหรอ

หลังแผ่นดินไหวได้ห้าวัน ประมาณสองอาทิตย์ที่แล้วได้มั้งครับ

แล้วมันเกี่ยวกับแผ่นดินไหวไหม

คงไม่ครับ

เธอเป็นคนจังหวัดยามากาตะ ไม่มีเพื่อนอยู่ทางคันไซเลย

แต่มันอาจเชื่อมโยงกันโดยเราไม่รู้ก็ได้นะ

คุณโคมูระแค่ยังไม่รู้เท่านั้นเอง

เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นได้เสมอแหละ

เรื่องแบบนั้นเหรอ