I See You

May papasok na tawag sa iyong telepono.

Sagutin ito.

Salamat .

Hello.

Ano ba itong itinext mo sa akin?

Hindi na naman ba tuloy?

E, kailan matutuloy?

Sayang naman, nag- leave na 'ko.

E, ate, baka sa susunod na taon na lang.

Ipon-ipon muna kami.

Alam mo, sobrang hindi ko na nakikita si Nobu ngayon.

Sobrang abala niya.

E, 'di ba, dalawang taon na kayong engaged?

O? E, ano naman kung dalawang taon na kaming engaged?

Ang OA mo, ate, ha. Mas OA ka pa sa ikakasal.

Hay naku, ang gulo-gulo niyo.

O, sige, sige na, ikakansela ko na 'yong leave ko.

Sayang din.

Ikaw bahala, ate. O, sige na, ha!

Kailangan ko nang umalis, male-late ako.

Okay. Bye.

Okay. Bye, ate. Mahal kita.

Uy, ano ba kayo?

Bakit maliit pa rin kayo, hindi naman kayo bonsai?

Ikaw? Bakit ayaw mong bumuka?

Nandiyan na 'yong araw, o. Huwag kayong tatamad-tamad.

Tsk! Palitan kita diyan ng puno ng bayabas.

Bye.

Bantayan niyo 'yong bahay, ha.

Bye.

Magandang umaga sa lahat!

Ako si Lea.

At ako ang magiging tour guide niyo ngayon.

Ako'y kalahating Shih Tzu at kalahating gorilla kapag nagagalit.

Pero purong Filipina ako na nakatira sa Japan.

Pwede ko kayong ipagbisikleta gamit ang Velotaxi ko

para makita niyo ang magandang lungsod ng Sapporo.

Ito ang Odori Park.

Ang parkeng ito ang sentro ng Sapporo City.

Pumupunta ang mga tao rito para mag-relax...

para tumugtog...

o kumain.

Heto ang isang souvenir na paper crane mula sa akin.

Dadalhan ka nito ng kapayapaan at suwerte.

Sabi nila, kapag gumawa ka ng isang libong paper crane,

matutupad ang hinihiling mo.

At dahil naging inspirasyon ko kayo ngayong araw, maraming salamat.

Maraming salamat.

Maligayang pagdating sa Sapporo Clock Tower.

Ito ang pinakalumang gusali sa lungsod.

Ito ang simbolo ng Sapporo.

At ito rin ang aming simbolo.

Tatlumpu't limang taon na ang nakalipas

mula nang umoo ka sa akin sa lugar na ito.

At tumigil na ang oras para sa atin mula noon.

Ikaw pa rin ang pinakamagandang bulaklak sa lahat.

Hanggang ngayon, napakaguwapo at pilyo mo pa rin.

Gusto mo bang pumunta sa Clock Tower?

Pwede ko bang ibalik ang oras?

Hindi pwede.

Kung gano'n, hindi ko mapapahinto ang panahon?

Patawad, pero hindi mo mapapahinto ang panahon.

E, ano'ng nakakasabik sa pagpunta roon?

Pero kaya mong sumabay sa panahon.

- Nakakasabik iyon, 'di ba? - Hindi.

Gustuhin mo man o hindi

kailangan mong sumabay sa panahon...

- Uy! Huwag diyan. - Huwag diyan.

'Wag. Pumunta ka sa Mama mo.

Pasensya na.

Sa susunod, mag-ingat ka.

Salamat. Pasensya na talaga.

Ayos lang.

May mga anak ka na ba?

Wala pa.

Pero engaged na ako.

E, kailan ka ikakasal?

Panahon lang ang makapagsasabi.

Hello, Nobu.

Nasaan ka?

Ano?

Akala ko ba magkikita tayo ngayong gabi?

Siyempre, nangako ka.

Nakalimutan mo?

'Di ako makapaniwalang nakalimutan mo ang anniversary natin. Bye.

- Okay, bakit? - Lea.

May hihilingin ako.

Pero sana maging tapat ka sa akin.

Okay.

Paano mo malalamang...

tapat ako kung hindi mo nakikita ang mga mata ko?

'Yan.

- Bakit? - Lea.

Pakakasalan mo ba ako?

Kasi mahal kita.

Oo naman.

Mahal kita.

Mahal kita, baby.

MALAS

Gusto kong buksan.

Uy, suwerte raw!

Magandang araw.

Ako si Lea.

Isa akong tour guide ng sariling kong buhay.

Minsan, wala akong makitang maganda.

Pero may mga maliliit na bagay na nakakapagpasaya sa'yo.

At minsan, kailangan mo lang magtiwala

sa munting mga sorpresang darating.

Hi, baby.

Sige na, tama na ang away.

Ayos lang ako.

Ayos lang ako. Oo.

Salamat sa sorpresa.

'Yong napaka-sweet mong sorpresa.

Oo, nagustuhan ko.

Gustong-gusto ko talaga.

Oo.

Ayos lang.

Kalimutan na lang natin iyon.

Ingat ka.

Sabihan mo ako kapag libre ka, ha?

Ngayong linggo.

Sige, ba-bye.

Mahal kita.

Mahal kita.

Aiko-san.

Kumusta?

Ayos naman.

Kain tayo.

Sige, salamat. Busog pa ako.

Okay ka lang ba?

Ayos lang ako.

Pagod lang.

Huwag kang magpakapagod.

Wala si Nobu.

Inom tayo.

Baka sa susunod na lang.

Pasensya na, may gagawin ako mamaya.

Uy, kung kailangan mo ng kausap, nandito ako, ha?

Kaibigan mo ako.

Sino pa bang magtutulungan kundi tayong mga Pinoy.

Kita-kita na lang.

Ingat ka.

Kita-kita na lang.

- Magandang umaga. - Hi.

Para sa iyo ang sulat na ito.

Salamat.

KITA TAYO, BEER GARDEN, 8:00 NG GABI

Hello, Ate! Kumusta?

Hindi, kasi ganito 'yan. Nakansela mo na 'yong vacation leave mo?

Pwedeng huwag muna?

Kasi itong si Nobu, parang may pasorpresa sa akin na sulat

tapos magkita raw kami dito sa Beer Garden.

Tapos huwag ko daw siyang tawagan kasi lowbat na daw siya.

Iniisip ko, baka isorpresa niya ako ulit,

mag-propose siya...

na may kasamang banda at sayaw.

Hindi ako kinikilig!

Ate, hindi.

Pasensya na, nakaapat na kasi akong beer.

Basta iyon lang ang gusto kong sabihin sa'yo,

huwag mo muna ikakansela 'yong leave dahil baka matuloy ang kasal.

At, ba-bye, kasi magre-retouch pa ako.

Okay, bye.

Gusto kong sumigaw.

Umiyak.

Magmura.

Pumatay.

Magpakamatay.

Kumalma ka.

Kumalma ka bago ka magdesisyon.

Magbilang ka ng isa hanggang sampu

para sigurado ka sa gagawin mo

at hindi mo ito pagsisisihan sa huli.

Isa...

Ikaw na gago ka! Ang kapal ng mukha mo!

Kung buhusan kaya kita ng asido, ha?

Para mabawasan 'yang kapal ng mukha mo!

Gago ka!

Abala?

Abala ka sa kakalandi mo!

Mas malandi ka pa sa babae!

Kung putulin ko kaya 'yang pinakamamahal mong talong

sa gitna ng hita mo, para makaramdam ka!

Dalawa...

Napakalandi mo!

Hoy! Kapwa Pinoy ang nanloloko sa'yo.

Kahit kalahati lang 'yang pagka-Pinoy ng dugo mo, Pinoy ka pa rin!

Ako pa ang nagturo sa'yo kung paano mag-Tagalog.

Traydor ka sa lahat ng aspeto.

Papatayin kita!

Kaya kitang murahin sa kahit na anong lengguwahe pa.

Ang dapat sa'yo, dinudukot 'yong contact lens mo

kasama 'yong mga mata mo at ginagawang adobo

at ipapakain sa mga aso!

Hayop ka!

Mas hayop ka pa sa hayop!

Isa kang pusang gala na magnanakaw!

Tatlo.

Ano 'to, tatlo tayo?