Locked Down

"ก่อนจะพูดอะไร ฉันไม่ใช่พี่นาย"

- "แค่พี่ชายต่างแม่" - อะไรเนี่ย

เริ่มชวนคุยแบบนี้ได้ยังไง

"เพราะนายกำลังจะขอเงินฉันไง"

"แล้วพอฉันถามทีไรว่า 'ทำไมฉันต้องให้เงินนาย'"

"นายจะตอบว่า 'เพราะฉันเป็นน้องนายไง'"

"ฉันไม่เคยพูดมาก่อน ว่านายเป็นน้องชายต่างแม่"

"ไม่เคยพูดสักครั้ง แต่ช่วงนี้ ที่นี่มีแต่เรื่อง..."

"สวัสดี แพกซ์ตัน หัวกระตุกเป็นไงบ้าง"

"ที่ถามเพราะฉันอ่านเจอมา"

"อ๋อ ไม่มีอาการแล้ว"

แล้วงานศิลปะปูนซีเมนต์เป็นยังไง

"เธอเพิ่งขาย ได้ 50,000 ดอลลาร์"

"'น้ำตกแช่แข็ง' น่ะ"

"ได้จังหวะมันพอดี"

ได้จังหวะยังไง

"รู้อะไรไหม ช่างมันเถอะ"

ฉันแค่โทรมาถามว่าทุกคนเป็นไง

ได้ข่าวว่าที่นิวยอร์กไม่ค่อยดี

"แย่มาก เอ็นบีเอยกเลิกไปแล้ว"

"เห็นว่าลอนดอน ล็อกดาวน์ทั้งเมืองเลยนี่"

ฉันโดนให้ออกจากงานด้วย

- "เยี่ยม" - ใช่

เท่ากับตอนนี้เป้าหมายชีวิตเป็นศูนย์

"ลินดาเป็นยังไงบ้าง"

"อยู่สักที่ในบ้านนี่แหละ"

"มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า"

"มีปัญหาอะไรหรือเปล่า" ขอคิดก่อน

โกหกเอาตัวรอด จะได้ไม่โดนชำแหละ

เรื่องในครอบครัว หรือตอบตามความจริงดี

โอเค โกหกเอาตัวรอด

เปล่า ไม่มีปัญหาอะไร เราสบายดี

"บอกเธอทีว่าฉันจะสไกป์ไปหา"

อีกอย่างนะ เดวิด ฉันขายมอเตอร์ไซค์แล้ว

"อะไรนะ"

ใช่ หาคนซื้อได้แล้ว เขาจะจ่ายเงินให้

ตอนประกาศปลดล็อก

จากเรือนจำนรกทางจิตเฮงซวยนี่

เหมือนโดนความเหงาเผาทั้งเป็น

แยกกันอยู่จนดูไม่ออกแล้ว

ว่าไหนคน ไหนเฟอร์นิเจอร์

ไม่มีโอกาสติดเครื่อง

ขี่หนีไปไหนได้ ฉันสื่ออารมณ์ได้ชัดดีไหม

"ขายมอเตอร์ไซค์ทำไม"

"มอเตอร์ไซค์คือชีวิตนาย ชีวิตนายคือมอเตอร์ไซค์"

ใช่ ฉันขายตัวตนไปแล้ว

ขายตัวตนเดิมของฉัน

ฉันสงสารมอเตอร์ไซค์น่ะ

มันควรได้อยู่กับคน ที่เข้าถึงจิตวิญญาณมันได้

คนที่ยังทำกล้าแหกกฎเฮงซวยอยู่

"นายกับลินดานี่ยังไง ทะเลาะกันเหรอ"

ลินดาบอกว่าอยากจบเรื่องของเรา

ความสัมพันธ์ของเรา อะไรของเราก็ช่าง

เพราะเราห่างกันเรื่อย ๆ

แปลว่าเธอขาขึ้น ส่วนฉันขาลง

เธอตั้งใจจะเลิก ตั้งแต่ก่อนประกาศล็อกดาวน์

มันสะสมน่ะ เราตะคอกใส่กัน

ฉันพูดไม่ดี เธอพูดไม่ดี

แต่ตอนนี้ต้องติดแหง็กอยู่ด้วยกัน

กับประโยคที่เคยพูด

ดังสะท้อนไปทั่วบ้าน เหมือนเสียงระฆังเฮงซวย

เราต้องติดล็อกดาวน์อยู่ด้วยกัน สองสัปดาห์

ยังไงก็เถอะ พูดตามตรง ฉันแค่อยากได้ยินเสียงใครสักคน

- "แล้วเลือกเราเนี่ยนะ" - "ใช่ ทำไมล่ะ"

"ไมค์ไปไหน ไมค์ เพื่อนนายน่ะ"

โอ๊ย ไม่ ๆ ฉันกับไมค์เลิกคุยกันแล้ว

เขาล้ำ... ของผมมาส่ง

ล้ำเส้นอย่างแรง ตอนบอกว่า

"ไวรัสโควิดเกิดจาก"

"พวกยิวปล่อยดีเอ็นเอต่างดาว"

"ในระบบฉีดน้ำ"

"ของรีสอร์ตกอล์ฟที่จีน"

"อาหารน่าจะมาแล้ว"

- "เราปล่อยนายไปก็ได้" - ไม่ใช่อาหารหรอก แค่แซนด์วิช

"อดทนไว้ ไอ้น้อง"

- น้องต่างแม่ - "บอกลินดาด้วยว่าฉันจะโทรหา"

ได้ เดี๋ยวเขียนโน้ตไว้ให้ จะได้ยิ่งอึดอัด

"สถานการณ์รุนแรง ของการต่อสู้กับไวรัสโคโรนา..."

"จัตุรัสทราฟัลการ์ในลอนดอน มักเต็มไปด้วยผู้คน"

"ภาพชัดเจน ของการเว้นระยะห่างทางสังคม"

"ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้"

"นายกรัฐมนตรีบอริส จอห์นสัน เป็นหนึ่งในผู้ติดเชื้อ"

"แต่ให้ข้อมูล..."

มาเรีย ไง ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม

"อ๋อ สบายดี ทุกอย่างเลย"

"เราเข้มแข็งอยู่แล้ว นี่ เราเพิ่งคุยกับแพกซ์ตันมา"

อือ ใช่ ฉันได้ยิน บางส่วนนะ

เอาหมอนปิดหัวไว้

"เขาบอกว่าเธอมีอาการ"

น่าจะหายแล้วล่ะ หวังว่านะ ไม่รู้สิ

"โอ้ สมูทตี้เขียว ส่งสูตรมาให้ด้วยนะ"

ไม่มีสูตรอะไรทั้งนั้น ทำได้เลย

ใส่ผักสีเขียวลงไป แล้วกดปุ่ม

"เธอกับแพกซ์ตันเป็นยังไงบ้าง"

"ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม"

เธอก็รู้ว่าไม่โอเค

ไม่ใช่แค่ทุกอย่างไม่โอเคนะ

ไม่มีอะไรโอเคสักเรื่อง

ไม่เคยโอเคสักเรื่อง ขนาดชื่อเขายังไม่โอเคเลย

เขาพูดเองนะ

บอกว่าแค่ชื่อเขาก็หายนะแล้ว

ช่วงนี้เขาเป็นแบบนี้แหละ

เขาเปลี่ยนไปเยอะมาก

"ใคร ๆ ก็เปลี่ยน"

"ลินดา เธอก้าวไปข้างหน้า เขาต้องปรับตัว"

"ต้องหาหมอนะ"

- "ฉันอ่านเจอมา..." - รู้ไหม วันก่อนเขาบอกว่า

ถ้าผู้ชายอายุเกิน 35 ขึ้นรถเมล์แปลว่าล้มเหลว

เขาขึ้นรถเมล์ทุกวัน เคยขึ้นนะ

เขาแค่อยากทรมานตัวเอง

"ไม่มีผู้ชายคนไหนสติดี จริง ๆ สักคนหรอก"

"เห็นว่าเขาขายมอเตอร์ไซค์"

"ก้าวหน้าไปเยอะนะ"

ใช่ เราเห็นตรงกัน ว่าเขาต้องการเวลา

เขาเลยตั้งใจจะขายมอเตอร์ไซค์

เอาเงินไปทบทวนชีวิตที่คาซัคสถาน

"ทำไมต้องคาซัคสถานด้วย"

เราเคยไปขับรถเที่ยวกัน เมื่อสิบปีก่อน

สิบปีหรือเปล่านะ ล้านปีแล้วมั้ง

ยังไงตอนนี้เขาก็ติดอยู่ที่นี่ ฉันด้วย

- "ลินดา มีคนอื่นอีกไหม" - ไม่ แค่ฉันกับเขา

"เปล่า ฉันหมายถึงผู้ชายอีกคนน่ะ"

- ไม่มี - "ผู้หญิงล่ะ"

อะไรนะ

"ฉันแค่เดาน่ะ"

"นึกถึงคืนที่เราไปลอนดอน"

"แล้วเราสองคนเลยเถิดกันสิ"

อ๋อ ก็แค่กัญชา กับความอยากรู้อยากเห็น

"เราถึงจุดสุดยอดกันทั้งคู่ ลินดา"

รู้ไหม เขาว่าสายพวกนี้ ไม่ได้ปลอดภัยนักหรอก

"บางทีฉันก็คิดถึงคืนนั้น"

- จริงเหรอ - "ใช่ เธอไม่คิดเหรอ"

ฟังนะ มาเรีย ฉันคุยสไกป์กับซูมมาทั้งวันแล้ว

ที่ออฟฟิศก็ล็อกดาวน์ ฉันอยากงีบสักหน่อย

- "โอเค บาย" - บาย

- "ฉันรักเธอ" - อะไรนะ

พระเจ้า

แพกซ์ตัน จะไปไหนเหรอ

ผมจะไปไหนได้

ทำไมมีสายยางต่อท่อไอเสียด้วยล่ะ

ผมแค่จะถ่ายเซลฟี่

เพื่อนที่ทำงานส่งข้อความมา

ถามว่าผมรับมือกับล็อกดาวน์ยังไง

เลยว่าจะส่งรูปตัวเอง

ยัดสายยางใส่หมวกกันน็อก กลับไปแทนคำตอบ

น่าจะตลกดีนะ

แสดงความหมดหวังให้ดูตลก

แค่จะถ่ายเซลฟี่จริง ๆ เหรอ

ใช่ เมื่อกี้ถือโทรศัพท์อยู่ด้วย

ไม่ได้จะสตาร์ตเครื่องใช่ไหม

แล้วไปไหนล่ะ ไปไม่ได้อยู่แล้ว

ผมเข้ามาในนี้ แล้วได้กลิ่นโรงรถกับมอเตอร์ไซค์

กลิ่นมัน

ทำผมเศร้ามาก ไม่รู้ทำไม

ชั้นตรงนั้นมีแต่น้ำมัน

ก้นคุณเลอะน้ำมันแน่ ๆ

- พระเจ้า วันอะไรเนี่ย - ไม่ดีเหรอ

เปล่า แค่เรื่องงาน มีข่าวร้ายนิดหน่อย

เทียบกับเรื่องอื่นไม่ได้หรอก

ว่าแต่ ผมแค่จะถ่ายเซลฟี่จริง ๆ นะ

"ว่าแต่" "แค่อยากบอกให้รู้" "เผื่อคุณเป็นห่วง"

แค่เล่นอะไรนิดหน่อยเอง

ไม่ก็ซ้อม

ผมไม่ได้... ไม่ต้องคิดว่าผมหาอะไรอยู่นะ

รู้ไหม มาเรียเพิ่งโทรมาบอกรักฉัน

- อะไรนะ - นั่นสิ

ประกาศความลับไปทั่ว

มีกุญแจเข้าบ้านใช่ไหม

- ไม่มี - เดี๋ยวเปิดประตูทิ้งไว้ให้

มีอะไรเหรอ

คุณเล่นสายยางกับท่อไอเสีย

แต่เรายังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ช่วงนี้ผมไม่ปกติ ผมรู้ตัว

ผมไม่ได้นอนสักนิดเลย

ผมไม่เคยปกติหรอกนะ แต่...

ผมเคยภูมิใจกับมันมาก ตอนนี้ผมแค่...

- แค่อะไร - ไม่รู้สิ

ผมเพิ่งรู้ว่ามันสร้างแต่เรื่อง

ที่ผมชอบวิเคราะห์ ทุกอย่างละเอียดยิบไง

ทุกคำพูด

พอโดนขัง อาการก็ยิ่งแย่

เราต้องหาทางผ่านเรื่องนี้ แบบตัวใครตัวมันนะ

เรายังอยู่ด้วยกัน เพราะอยู่บ้านเดียวกัน

เรายังสามารถหลบเลี่ยงกันได้ จนกว่าจะเป็นอิสระ...

- อะไร มีอะไร - ไม่มีอะไร

ราตรีสวัสดิ์

มีของตกแต่งคริสต์มาสเหลืออยู่นะ

อยู่มาตั้งแต่คริสต์มาสแล้ว

นักจิตบำบัดบอกให้ผมพยายามอดทน

ใช้มันเป็นเครื่องทดสอบ

ก่อนหน้านี้ ผมทนได้

เพราะมันคือเครื่องทดสอบ ความก้าวหน้าของผม

ก้าวหน้าบ้าอะไร

- เอาลงมาสิ - ไม่ นักจิตบำบัดผมบอกว่า...

- ช่างหัวนักจิตบำบัด แพกซ์ตัน... - คุณเกือบมีอะไรกับเขาแล้ว

โตสักที เอามันลงมา

ถ้าเห็นแล้วกวนใจ ก็เอาลงมา โอเคไหม

คริสต์มาสไม่ได้มีความทรงจำดี ๆ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

คริสต์มาสไม่มีความทรงจำดี ๆ ผมเห็นด้วย

เราเริ่มทะเลาะกันใช่ไหมล่ะ