Stuart: A Life Backwards

- สวัสดีอเล็กซานเดอร์ นี่สจ๊วตนะ - สวัสดี สจ๊วต

ฉันต้องยอมรับว่าดื่มเข้าไปมาก

ฉันช่วยไม่ได้ที่จะคิดย้อนกลับ...

ผมคืออเล็กซานเดอร์ คนที่ใส่แว่นตาขับรถอยู่นี่

คนที่พึมพำอยู่ในเทป นั่นคือสจ๊วต

ผมรู้จักสจ๊วตเมื่อปี 2000 และตัดสินใจเขียนชีวประวัติของเขา

เพื่อนๆ ว่าผมบ้า เพราะผู้ชายคนนี้ ไม่เป็นที่รู้จัก ไม่มีชื่อเสียง

แต่หนังสือออกมาดี

อยากให้สจ๊วตได้อยู่เห็นด้วย

"สิ่งที่ตามมาเป็นเรื่องจริง"

ผมคิดว่าเป็นชีวประวัติแรก ของคนที่ไม่มีบ้านอยู่

ตั้งแต่เกิดจนถึงวันนี้

ย้อนกลับไปในปี 2000

ผมมีรายได้พิเศษจากการทำงาน เป็นคนหาเงินบริจาค

ที่วินเทอร์คอมฟอร์ต

ซึ่งเป็นบ้านพักฉุกเฉินเล็กๆ ในเคมบริดจ์

ปกติเต็มไปด้วยคนเร่ร่อน

เต็ม จนกระทั่งเช้าวันที่ตำรวจ ตัดสินใจเข้าตรวจค้น

- พวกเขาโดนจับ - ทุกคนเลยหรือ

เป็นความคิดที่ดี

ไม่ใช่ นั่นรูธ เจ้านายผม และจอห์นผู้ช่วยของเธอ

ผู้ที่มาอาศัยบ้านบางคน ลักลอบค้ายา

แต่เพราะรูธและจอห์น ดูแลเรื่องการกุศลอยู่

จึงต้องรับผิดชอบ

พวกเขามีหลักฐาน ถ่ายเป็นหนังไว้

ผมโกรธมากที่ไม่ยุติธรรม

เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ผมเริ่มสนใจ พวกคนเร่ร่อนอย่างจริงจัง

ไปไกลๆ จบกัน

ขอแนะนำทุกท่านรู้จัก

อเล็กซานเดอร์ มาสเตอร์ เพื่อนผู้อุทิศตนของคนเร่ร่อน

ประธานของแคมเปญ

เรามั่นใจว่าพวกเขา จะไม่มีความผิด

ถ้าคุกควบคุมยาเสพติดไม่ได้ รูธกับจอห์นจะทำได้ยังไง

อย่างที่รู้กัน เรามาที่นี่คืนนี้ เรื่องรูธและ...

- ผู้พิพากษาฮาเวิร์ธตัดสินจำคุก... - ห้าปีและสี่ปี

- ทุเรศ - ขอบคุณ

- เผด็จการ - ขอบคุณ

แต่ประเด็นอยู่ตรงนี้ เราจะทำยังไง

เราจะช่วยรูธกับจอห์น ออกมาได้ยังไง

ส่งหนังสือไปให้สิ บันยันไง เขารู้เรื่องคุกดี

ยาก ปาฏิหาริย์ดอกกุหลาบ ของเจอเนต์ดีกว่า

- ศตวรรษที่ 21 แล้ว - โทษนะ ไม่ได้ผลหรอก

ส่งหนังสือไปให้หรือ

ใส่กล่องไม่ลง

- อะไรนะ - ของใช้ของนักโทษ

- มีกันทุกคน - ใครน่ะ

ไม่รู้สิ ผมแยกคนพวกนี้ไม่ออก

...พรมที่ใส่กล่องไม่ได้

นกแก้ว

หรือนกคีรีบูน

และกรง...ก็ใส่กล่องไม่ได้

แต่รูธกับจอห์นนั่นแหละ ที่เดือดร้อน

ส่วนหนังสือ ผู้คุมก็จะโยนทิ้ง เพราะใส่กล่องไม่ได้

ผมไม่ได้พูดเล่น

แต่คุณควรรู้เรื่องกล่อง ถ้าจะทำแคมเปญ

ฉันชื่อไอ้โรคจิต แต่จะเรียกสจ๊วตก็ได้

บ้านอยู่ไหน

ซอยลอเรลสองต้น

พวกเขาช่วยฉัน

หมอ เสื้อผ้า

ของเหลือ บางทีก็มื้อกลางวัน พุดดิ้งสองอัน

ใส่มาหมดเลยสองอันนั่น

แล้วก็ของอื่นอีก

ฉันไม่ได้พูดเล่น

แต่ก็เป็นบุญคุณนะ

วันก่อนได้นวดหัวด้วย

ดีจัง

- ฉันช่วยได้ไหม - ได้สิ

นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมพบ สจ๊วต ชอร์ตเตอร์

นักสู้ข้างถนน ติดเหล้า ติดยา

นักเล่าผู้ต่อต้านสังคมที่มีความชอบ ในสิ่งที่เขาเรียกว่าเงินแถบเล็กๆ

ก็คือมีดสำหรับคุณและผมนั่นแหละ

ขอบใจที่ให้มาเก็บที่นี่

ไม่มีปัญหา

เดินระวังนะ

ถึงแล้ว

ยินดีต้อนรับสู่บ้านอันต่ำต้อย

ลอเรลสองต้น

มันต้นลอเรลไม่ใช่หรือ

ฉันรู้เรื่องประชุมเมื่อเช้า ตอนไปเอาอาหารเช้า

ที่อยู่นายหรือ

ไม่ดีเลย ขอทานอาจโผล่มาได้

ว่าไง

นายน่ะเอง

ฉันเขียนที่อยู่บนซอง

- ซึ่ง... - ใช้ได้ใช่ไหม

แย่มาก

ฉันมีไอเดียบรรเจิด สำหรับแคมเปญ

ให้เราออกทีวี ไม่รุนแรงด้วยซ้ำ

ถ้าไม่ลักพาตัว

- อยากเข้ามาไหม - ขอบคุณครับ ข้างนอกมันเปียก

น่าอยู่จัง

- น้ำตาลกี่ช้อน - เยอะที่สุดที่จะเยอะได้

ร้อนนะ

หนังสือพวกนี้

- นายอ่านทุกเล่มหรือ - ไม่หรอก

ครึ่งหนึ่ง

ไม่เชิง

"ล่าตัวต่อ"

หนังสือทั้งหมดที่เกี่ยวกับ ฤดูร้อน

อันนี้

นี่คือเรื่องอะไร

สีม่วง

เขาทำอะไรได้บ้างกับเรื่องนี้

นี่คือความคิดที่ไร้สาระนะ

นายมีรถไหม

ไม่มี

นายชอบอะไรมากกว่ากัน ฟอร์ด หรือโฟล์ค สวาเกน

อีก 2-3 สัปดาห์ต่อมา ผมเกิดความคิดเกี่ยวกับหนังสือ

และเริ่มทำการค้นคว้า

เด็กคนนั้นทุกข์ทรมาน

เขาสมควรมีหนังสือ

เธอควรเขียนหนังสือเกี่ยวกับฉัน

เป็นเด็กที่เป็นห่วงเป็นใย

ร่าเริง

ไม่เป็นระเบียบ

หลังจากนั้นสามเดือน เราก็ทำตาม ไอเดียบรรเจิดของสจ๊วต

ซึ่งก็คือไปนอนประท้วง ที่หน้ามหาดไทย

โน้มน้าวให้แจ๊ค สตรอว์ รมต.มหาดไทยขณะนั้น

ให้ปล่อยตัวรูธและจอห์น

ซึ่งดีกว่าไอเดียแรก คือให้ลักพาตัวเขา

สจ๊วตจัดการเรื่องรถ

ด้วยเหตุผลสักอย่าง

ระหว่างทางไปลอนดอน

ผมอ่านสองสามหน้าแรก ของหนังสือให้เขาฟัง

สจ๊วต ไคล์ฟ ชอร์ตเตอร์ เป็นเด็กร่าเริง

เป็นลูกที่เห็นอกเห็นใจ แม่ของเขากล่าวชื่นชม

ไร้สาระ น่าเบื่อ

ใครวะ อยากอ่านเรื่องไร้สาระ ไปทำไมกัน

ทำเงินให้เยอะๆ ไง

- จริงหรือ คิดว่าจะได้เงินหรือ - อาจจะ

- น่าเบื่อขนาดนั้นน่ะนะ - อย่าหยาบคาย

ไม่ใช่ความผิดฉัน ที่นายเริ่มต้นน่าเบื่อ

นายต้องให้ตื่นเต้นกว่านี้

เขียนถอยหลังสิ

เหมือนฆาตกรรมลึกลับ เหมือนหนังสือขายดี

เขียนแบบทอม แคลนซี่เขียน

ทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้

เด็กผู้ชายที่ฉันเคยเป็น ถูกอะไรฆ่าเสียแล้ว

ให้นั่งตั้งแต่เก้าโมงยันห้าโมงเย็น

ฉันหมายถึง

เอาถุงเท้าใส่เครื่องซักผ้าสิบข้าง ออกมาแค่เจ็ด มันหายไปไหน

- สจ๊วต - จะบอกอะไรให้อีกอย่าง

รื้อเครื่องออกดู มันก็ไม่อยู่ในนั้น

- สจ๊วต - อะไร

- นี่อะไร นี่ - อะไร

อเล็กซานเดอร์ เขาเรียกตัวโลน

มันจะอยู่แถวๆ ก้น

แล้วก็เติบโต

ตัวหิดจะเล็กกว่า อยู่ใต้ผิวหนัง...

มีชีวิตด้วยการจิก...

เราใช้เวลาห้าชั่วโมงครึ่งขับรถ 50 ไมล์จากเคมบริดจ์ไปลอนดอน

สจ๊วตไม่ยอมขับเกิน 30 ไมล์ต่อชั่วโมง

พระราชวังบักกิ้งแฮม

ทุเรศ

ใครต้องการราชินีกัน

ฉันจัดการเอง ไปตรงนั้น

- ไม่ใช่แบบนั้น - อะไร

ต้องอยู่ข้างใต้แบบนี้ นี่ไง

แบบนั้นความร้อนออกไป มากกว่าแบบนี้

รูธกับจอห์นต้องการสิ่งนี้ ตาอยู่ที่ท้ายทอย

รัฐตำรวจของแบลร์จงพินาศ

รูธกับจอห์นต้องการสิ่งนี้...

คนสองคนถูกจำคุกผิดๆ เพราะทำงานการกุศล

ไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากช่วยเหลือคนเร่ร่อน

ผู้ทำงานการกุศลถูกจำคุก เพราะตัดสินผิด

ไม่ยุติธรรม

ผู้ทำงานการกุศลถูกจำคุก เพราะตัดสินผิด

ทุกคนฟังทางนี้

ทุกคน เงียบ

ขอให้ย้ายมาทางนี้ ขอบคุณ

เดี๋ยวก่อน ทำไมล่ะ เราประท้วงอย่างสงบนะ

ใช่ ทำไมวะ

ห้ามข้ามหมุดทองเหลือง ถ้าตำรวจไม่อนุญาต

เผด็จการชัดๆ

เราต้องกั้นรั้วด้านหลังพวกคุณ เพื่อไม่ให้บุกรุก

และอีกด้านเพื่อปกป้องพวกคุณ

- อะไรนะ - ปกป้องเราหรือ

จากประชาชน คุณอาจถูกพวกเขาเหยียบเอาได้

และรั้วด้านหน้าเผื่อตอนกลางคืน คุณกลิ้งไปที่ถนน รถจะทับเอา

เข้าใจละ คุณจะสร้างกรงขังเราไว้

ผมไม่ได้พูดว่ากรง คุณพูดเอง

นักโทษได้ค่าแรงไหม

ได้

หมายถึงได้เยอะ เหมือนคนธรรมดา

ได้มหาศาลเลย

มหาเศรษฐีออกจากคุกทุกสัปดาห์

- นายติดคุกมาเยอะสินะ - เยอะ

เยอะมาก

กี่แห่ง

เริ่มด้วยตอนเด็ก ถูกส่งไปสถานพินิจเซ็นด์

จับไว้

บ้านเบนท์นาว แล้วก็กลับมาที่เซ็นด์อีก

เอลสโตก นอริช

พอโตขึ้นมาก็ติดคุกเด็กโต

ไวท์มอร์

นั่นละที่ฉันเรียกว่าคุกที่แท้จริง ที่นั่นมีทุกอย่าง

ผู้ก่อการร้าย โรคจิต ภัยคุกคามความมั่นคง

ฆาตกร ฆ่าคนโดยไม่เจตนา

- คนบ้า - นายอยู่ประเภทไหน