Valentine Road

ทุกคนรู้ว่า แอลเอ อยู่ที่ไหน

ถ้าถามว่าอ็อกซ์นาร์ดอยู่ที่ไหน

แทบไม่มีใครรู้

นอกซะจากว่าพวกเขา เคยไปได้ยินเรื่องราวมา

สิ่งที่เกิดขึ้นมันทั้งเลวร้าย และน่ากลัว

พวกเราได้เรียนรู้หลายอย่าง เกี่ยวกับชีวิตจากเรื่องนี้

และฉันรู้ว่าผู้คนภายนอก

ก็ได้เรียนรู้เกี่ยวกับตัวเอง ผ่านเรื่องนี้

มันเหมือนกับทุกเช้าที่ฉันตื่นขึ้นมา

ฉันไม่อยากไปโรงเรียน แต่ฉันต้องฝืนตัวเองไปโรงเรียน

แม่ขับรถพาฉันไปโรงเรียน และฉันหอมแม่ก่อนไป

ทุกคนต่างก็พูดคุยรอเวลา ก่อนที่กระดิ่งจะดัง

"12 กุมภาพันธ์ 2008"

"กล้องวงจรปิดของโรงเรียน"

เรากำลังเดินไปที่ห้องคอมพิวเตอร์

ฉันกับแลร์รี่เดินด้วยกัน

เพื่อนๆ ที่เหลือเดินอยู่ด้านหลัง

เขาเอาดอกไม้เล็กๆ ใส่ถ้วยมาให้ฉัน

"แลร์รี่กับดอว์น"

เขาเป็นเด็กที่น่ารัก

"ลอเรนซ์ (แลร์รี่) คิง"

เขาตัวเล็กกว่าหน่อย

อย่างที่รู้กันเด็กแบบนั้น

ทำให้คุณอยากปกป้องพวกเขา

เราไปพิมพ์บทความเกี่ยวกับ ฮอโลคอสต์ แอนน์แฟรงค์ แนวนั้น

มันเป็นหน่วยด้านความอดทน

"ที่นั่งของนักเรียนในห้องเรียน"

ทุกคนนั่งลงและเริ่มพิมพ์

ฉันเดินไปเดินมา และคอยดูสิ่งที่คนอื่นทำ

แล้วสักพักฉันก็ได้ยินเสียงปัง

เหมือนเสียงดังโป้ง เหมือนเสียงลูกโป่งแตก

แล้วฉันก็เดาว่าต้องมีใครสักคน ทำคอมพิวเตอร์ระเบิด

แล้วฉันก็หันไปมอง และเห็นแบรนดอนยืนอยู่

ฉันก็ถามไปว่า นายทำบ้าอะไร

ฉันไม่รู้ว่านานแค่ไหน ถึงได้รู้ว่านั่นคือปืน

"ที่นั่งของนักเรียนให้ห้องเรียน"

ฉันลุกขึ้นมาจากที่นั่งและสามารถ มองเห็นผ่านพวกคอมพิวเตอร์

ฉันเห็นแค่ตาของเขา

ฉันมองเขา เขาก็มองฉัน

แล้วก็ได้ยินเสียงดังปังอีกครั้ง

เขายิงเข้าหลังหัวอีกนัด และเขาก็ล้มลงไป

ครูโบล์ดรินพยายามช่วยแลร์รี่ แต่เธอกำลังตกใจและหวาดระแวง

เธอทำอะไรไม่ถูก

แบรนดอนวางปืนลงและวิ่งออกไป

สายด่วนแจ้งเหตุ 911 คุณอยู่ที่โรงเรียน อีโอ กรีน ใช่ไหม

ใช่ มีเหตุยิงกันจาก ห้อง 42 ในโรงเรียน

- คุณรู้ไหมว่าคนที่มีปืนอยู่ไหน - ไม่

ใครคือผู้เคราะห์ร้าย มีผู้เคราะห์ร้ายไหม

ฉันอยู่ในสายกับสายด่วนแจ้งเหตุ

แลร์รี่

เราต้องการรถพยาบาล

รถพยาบาลกำลังเดินทางไป

พวกเขาใกล้จะไปถึงแล้ว

ทุกคนกรีดร้องพวกเด็ก ที่เห็นเหตุการณ์

เพราะเลือดและอะไรพวกนั้น

มีคนทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้น

สิ่งเดียวที่ฉันคิดคือ...

ให้เขารู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้

เขาได้ยินเสียงฉัน

และเขาพยายามมองไปรอบๆ

เพื่อมองหาฉัน

ทำให้รู้ว่าเขาได้ยินฉันแน่นอน

เขาอาเจียนและพยายามหายใจ

และดิ้นไปมาเห็นได้ชัดว่า เขากำลังเจ็บปวดมาก

เจ้าหน้าที่ในออฟฟิศ ออกประกาศผ่านลำโพง

และเสียงเธอฟังดูตกใจมาก และประกาศว่า

"เราอยู่ในภาวะปิดการเข้าออก นี่ไม่ใช่การซ้อม "

มีตำรวจร่างยักษ์พร้อมปืนขนาดใหญ่ และถีบประตูเข้ามา

เราตระหนักได้ว่าตั้งแต่โคลัมไบน์

มักจะมีผู้เคราะห์ร้ายมากขึ้น

มักจะมีผู้ต้องสงสัยมากขึ้น

พวกเขาต้องเริ่มตรวจค้นโรงเรียน

มีเจ้าหน้าที่ 30 นาย พร้อมเครื่องแบบอาวุธครบ

มีไฟติดบนหมวกกันน็อกและปืน

พวกเขาเอาปืนจ่อไปทุกที่

และนั่นทำให้พวกเรายิ่งกลัว

อันดับแรกที่เราต้องจัดการคือ เด็กนักเรียนที่อยู่ในห้องเรียน

พวกที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น

พวกเขาถูกแยกไว้อีกห้อง

เราเปิดหนังให้พวกเขาและให้อยู่ กับเจ้าหน้าที่ที่ห้อง

ให้พวกเรา 25 คนอยู่รวมกันในห้อง

เราเปิดหนังเรื่อง "จอว์ส "

เราไม่เปิดการ์ตูนหรืออย่างอื่น เราเปิดดูเรื่อง "จอว์ส"

มีการเข้าแถวยาวยันถนน

ของพวกผู้ปกครอง ที่รอมารับลูกของตัวเอง

อาจจะมีเด็กที่ได้รับบาดเจ็บ

และพวกเขาให้พวกนั้นรอในแถว

เหมือกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทุกคน ผมจะแจ้งสถานการณ์ล่าสุด

ที่เกิดขึ้นเช้านี้ในโรงเรียน อีโอ กรีน ที่อ็อกซ์นาร์ด

ผู้เคราะห์ร้ายตอนนี้ได้รับการผ่าตัด ที่โรงพยาบาล เซนต์ จอห์น

เราขอภาวนา

สวดมนต์ให้กับเด็กหนุ่มคนนี้และ

ผู้ต้องสงสัยได้หนีออกจากพื้นที่

และเขาถูกตำรวจจับกุม เพียงไม่กี่ช่วงตึกห่างออกไป

แม็ทเพื่อนผมเดินเข้ามา

และผมก็ถามไปว่า "นี่ เป็นอย่างไรบ้าง"

เขาก็บอกผมว่ามีการยิงกัน เกิดขึ้นที่ อีโอ กรีน

และผมก็ตอบไปว่า "ใช่ ได้ยินผ่านวิทยุุ มันบ้านะ"

และเขาก็บอกอีกว่า "แบรนดอนมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย"

แล้วผมก็คิดว่าเขาคือคนที่ถูกยิง

และผมก็ถามว่า "เขาเสียชีวิตไหม

เขาเป็นอะไรไหม"

และเขาตอบว่า ไม่ใช่ เขานั่นแหละที่ยิงเด็ก

ผมคุกเข่าและเริ่มร้องให้ และตะโกนว่า "ไม่"

ผมจำได้เพียงว่าผมตะโกนว่าไม่

นายชื่อเต็มว่าอะไร

- แบรนดอน - สะกด แ-บ-ร-น-ด-อ-น ไหม

- ใช่ - ชื่อกลางของนาย

เดวิด

แมคอินเนอร์นี่

ผมและพี่ชายผมทำตามน้องชายผม เพราะเขาคือคนที่ดีที่สุดในพี่น้อง

เขาไม่เคยติดยา ไม่เคยดื่มเหล้า

เราทำมาหมดตอนอายุเท่าน้องผม

น้องผมอยากทำทุกอย่างให้ถูกต้อง

และแล้วสิ่งนี้ก็เกิดขึ้น

เพิ่งอายุ 15 ใช่ไหม

เพิ่ง 14 ครับ

เพิ่ง 14 ใช่ 14

คนมักมองแบรนดอน แก่กว่าอายุของเขา

ลึกๆ ในใจเขายังคงเป็นเด็กอยู่

เขายังซื้อของเล่นหุ่นยนต์ และเล่นไพ่โปเกมอน

นายอยากทำอะไรกับชีวิตนาย

ผมไม่รู้

นายไม่รู้เหรอ

ตอนฉันรู้ว่ามีคนถูกยิง ฉันรู้ทันทีว่าต้องเป็นแลร์รี่

ใช่ ฉันด้วย

"ที่พักอาศัย คาซ่า แปซิฟิก

สำหรับเด็กที่ถูกทารุณและถูกทอดทิ้ง"

ครั้งแรกที่ผมเจอแลร์รี่

มีเด็กบางคนตรงนั้น

และบอกบางอย่างกับเขา แล้วแลร์รี่ตอบต่อหน้าว่า

"เฮ่ ฉันเป็นของฉันแบบนี้

เพราะฉะนั้นอย่า..."

และผมก็วิ่งไปตรงนั้น

แล้วบอกกับเด็กคนนั้นว่า

"อย่ามายุ่งกับเด็กคนนี้"

นั่นทำให้เราเป็นเพื่อนกัน

เราเหมือนพี่น้องกัน เราดูแลกันและกัน

พวกเราไปเอาเสื้อผ้า ข้างหน้า พวกเสื้อผ้าบริจาค

เขามักจะเลือกแต่เสื้อผ้าผู้หญิง

ผมก็แบบว่า...

"กระเป๋า และเครื่องสำอางของแลร์รี่"

มีอยู่ครั้งหนึ่งช่วงวันหยุดคริสต์มาส

ตอนที่เขาได้เครื่องสำอาง

เขาแต่งหน้า มันเป็นสีม่วงและสว่าง

โอ้ พระเจ้า มันเป็นครั้งแรก

ที่ฉันเห็นเขาแต่งหน้า

"เทรซี่ คาร์โรลล์ ผู้ดูแลแลร์รี่ตามกฎหมาย"

และเขาก็ถามว่า "คิดว่าเป็นยังไง"

แล้วฉันตอบไปว่า "ดูเหมือนตัวตลก"

บอกจากผู้หญิงที่แต่งหน้าอย่างฉัน

ฉันดูออกเลย

เราเลยได้ วีเอสที พาเขาไปดูวิธีแต่งหน้า

แต่ไม่ได้แต่งลงหน้า

เขาเป็นเด็กที่มีความอดทน แต่เขามีความมุ่งมั่น

และฉันจำได้ว่าเคยบอกเขาครั้งหนึ่ง

แลร์รี่เธอไม่ควรใส่รองเท้า ส้นสูงไปโรงเรียน

เพราะมันอันตราย

ฉันหมายถึงเธอต้องเรียนพลศึกษา

เขาเลยเปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบ และเดินออกนอกประตูไปกับฉัน

ฉันไม่รู้เลยว่าเขาเอาส้นสูง ไปแอบไว้ในกระเป๋าเป้

"นางงามเวนทูร่า"

ในวันคริสต์มาส แลร์รี่บอก แบบเขินๆ ว่า ฉันมีของขวัญให้เธอ

เขาถักโครเชต์ผ้าห่มผืนเล็ก

และหนูให้แมวของฉัน

และฉันก็ตอบไปว่า "น่ารักมากเลย"

ฉันแกะของขวัญต่อหน้าเขา แล้วก็กอดเขา

มันน่าชื่นชมมากที่เขาถักผ้าพันคอ ให้ทหารที่อยู่ในตะวันออกกลาง

ไม่มีใครในเกรดเจ็ดถักโครเชต์

ทุกครั้งที่แบรนดอนพูดถึงแลร์รี่ มักจะเกี่ยวกับเสื้อผ้าที่แลร์รี่ใส่

สำหรับเขามันเหมือนเป็น

อะไรที่แปลก ไม่ปกติ

มันก็ดูไม่ปกติสำหรับฉันเช่นกัน

ฉันคิดว่าแลร์รี่เองก็พยายาม ที่จะเปิดเผยให้ทุกคนเห็น

มาโรงเรียนและแต่งตัวแบบนั้น มันเป็นการประกาศตัวเลย

ทุกคนล้อเลียนเขา

พวกเขาล้อเลียนเพศของเขา

ประมาณว่า นายดูเกย์มาก โตมานายต้องออกเดทกับแลร์รี่

เกมวันวาเลนไทน์ เป็นเกมที่เมื่อทุกคนบอก

ชื่อของคนที่คิดไว้ในใจเป็นคนแรก

ว่าน่ารักที่สุด

แล้วก็ต้องเดินไปหาบุคคลนั้น

เพื่อขอให้เขามาเป็นคู่ของคุณ

และแลร์รี่ก็คิดว่าแบรนดอนน่ารัก

เขาเลยต้องเดินไปหาแบรนดอน

แล้วก็เป็นช่วงเวลาที่แบรนดอนอยู่ กับกลุ่มเพื่อนเขาพอดี

เขาอายมากตอนที่แลร์รี่ไปขอ ให้เขาเป็นวาเลนไทน์

แลร์รี่ไปสารภาพรักด้วย

แบรนดอนรู้สึกไม่ชอบใจ กับการกระทำของแลร์รี่

เขารู้สึกรังเกียจแลร์รี่

และนั่นทำให้เขาโกรธ

แบรนดอนไปหาเพื่อนนักเรียนอีกคน เป็นเพื่อนผู้หญิงของแลร์รี่

และบอกเธอว่า "บอกลาแลร์รี่เพื่อนเธอได้เลย"

"เพราะหลังจากพรุ่งนี้ เธอจะไม่เห็นเขาอีกแล้ว"

ตำรวจนักสืบของอ็อกซ์นาร์ด ได้รับหมายค้นบ้าน

ซึ่งเป็นของปู่ของแบรนดอน

ห้องนอนของปู่มีปืนยาวสองกระบอก

แล้วก็มีปืนพกสองกระบอก

พบลูกกระสุนบนหิ้งของ ห้องนอนของแบรนดอน