Meadowland

เมื่อไหร่เราจะถึงอิทาก้าครับ?

- ประมาณสามชั่วโมง-- - ยี่สิบนาที

สามชั่วโมง พักให้สบาย

พักให้สบาย

แล้วถ้าหลับสักงีบล่ะ? รู้สึกอยากหลับสักงีบไหมลูก?

อยากจะเอาหัวลงไป และหลับหน่อยไหม?

ไม่อะ

โอ้ ที่รัก ลูกทำเลอะไปหมดเลย

ผมเปล่าทำนะ คุกกี้ต่างหากล่ะ

โอ้ ใช่

ลูกทำเหมือนนักกฎหมายตัวน้อย

ผมแค่ทำให้มันสะอาดครับ

ดีมาก!

ครั้งที่แล้วผมอยู่ กับลุงทิมที่อิทาก้า...

คือผม-- คือผม...

วิ่งเล่นไปรอบๆในทุ่งหญ้า

- ใช่ - และก็ปีนภูเขา

ว้าว!

และก็... ดูโชว์เกี่ยวกับภูเขาไฟ

- ผมหิวน้ำจัง! - โอเค

ลูกจะเอาอะไรดี นมหรือน้ำผลไม้?

- นมครับ - หรือว่าเบียร์?

เบียร์...

โอเค เดี๋ยวพ่อจะเลี้ยวเข้าไปจอดที่นี่

ช่วยเติมน้ำมันเต็มถังหมายเลขสี่ด้วยครับ

ห้องน้ำอยู่นี่ เจสซี่

- รู้ใช่ไหม? - ครับ

เอาถ้วยให้ผมหน่อย และเดี๋ยวผมจะเอานมให้เขา?

ค่ะ

เอาแค่น้ำผลไม้ให้เขา

เป็นไงบ้าง? ให้พ่อช่วยเช็ดให้ไหม?

คุณนี่แย่

เจสซี่?

โอเค คู่หู ไปกันได้แล้ว!

- ไปกันเถอะ เจสซี่! - เขาได้ล๊อคประตูหรือเปล่า?

คุณช่วยเปิดล๊อคให้ผมหน่อยครับ?

ขอบคุณ

เจส?

เจส

เจสซี่...

- เจสซี่! - เจส!

เขาอยู่ที่นี่

เจสซี่!

- อะไรกันว่ะเนี่ย? - มีใครคนอื่นทำงานที่นี่หรือเปล่า?

- มี แต่เขาไปพักเที่ยงกัน - เจส!

เจสซี่!

เจสซี่!

เจส!

เขาอยู่นั่นเปล่า?

- ไม่! - เจสซี่!

เจสซี่!

ศูนย์บริการ

เจส!

เร็วซิ แม่งเอ้ย! เจสซี่!

เจสซี่!

เจสซี่!

ไม่เป็นไร

โทษที ฉันเอาไวน์เธอมา ฉันจะเอาทั้งสองเลย!

เธอไม่ดื่มอะไรเลย!

มันก็แค่พวกเรามี ปาร์ตี้มื้อเย็นก็เลย...

- พวกเราเหรอ? - ไม่เป็นไร

เราสามารถคุยเรื่องงี่เง่าห่วยแตกได้

มีไวน์อีกหรือเปล่า หรือนี่ที่ฉันต้องยอมรับ?

- ได้ โอเค - นั่นไม่เป็นไร

ฉันแค่ต้องดื่มนี่อีกหนึ่ง มันจะได้ช่วยให้ง่ายขึ้นที่จะพูดถึง...

- เอาล่ะ - ไม่มีอะไร นี่คือปัญหา

- มาแก้ไขกัน - คุณผู้หญิง

- ฉันรู้ ฉันขอโทษ - เราจะแก้ไขเรื่องนี้กัน! ไม่ต้องห่วง

เลิกโมโหซะ

- ผมไม่ได้โมโห - คุณโมโห

- นั่นหน้าโมโหของเขา - นั่นหน้าโมโหของเขาเหรอ?

- นั่นหน้าโมโหของเขา! - ฉันโมโหจริงๆ

เอาน้ำให้เธอดื่มหน่อย เผื่อจะ?

โอเค

เธอยังใช้ยาลิเธียมอยู่ เธอก็เลย ไม่ควรที่จะดื่มแบบนั้น ขอโทษที

เอาเหอะ

- เธอมีช่วงเวลาดีๆ - ใช่

แค่ปล่อยให้เธอ... กางปีกของเธอออก

อาจจะให้เธอวิ่งกลับบ้านไปข้างๆรถ

ดีใจที่ได้เห็นพวกเธอออกมาข้างนอกกัน

- ผ่านมาปีนึงแล้วเพื่อน - ใช่

ใช่

โอ้ ซาร่า...

- เธอรู้อะไรไหม? - อะไรเหรอที่รัก?

เธอจะเป็นแม่ที่ยอดเยี่ยม

ผมได้รับอีเมลจากพี่ชายของผม

เขาจะเข้ามาที่ในเมือง

เขาอยากจะพักที่นี่เหรอ?

เขาโคตรยุ่งเหยิงเลย

ผม... ผมรู้

แย่ที่สุด

ลิเธียม คาร์บอเนต

“เราโตมากับความคุ้นเคยในความมืด

เมื่อตอนที่แสงจากไป

เหมือนในเวลาที่เพื่อนบ้านถือ โคมไฟเพื่อเป็นพยานการอำลาของเธอ

ณ. เวลาหนึ่ง

พวกเรา ซึ่งไม่แน่ใจ การก้าวข้ามความมืดอันใหม่

จากนั้นก็ปรับการมองในความมืด

และพบกับถนน ตรง และ...

และก็ความมืดอันกว้างใหญ่ไพศาล

ยามเย็นเหล่านั้นของความคิด เมื่อใดที่ไม่มีพระจันทร์เปิดเผย

หรือดวงดาวปรากฎ

ภายในความกล้าหาญ

คลำหาเพียงเล็กน้อย

และในบางครั้งชนกับต้นไม้ เข้าตรงที่หน้าผาก

แต่อย่างที่พวกเขาได้เรียนรู้การมองเห็น ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนในความมืด

หรือบางสิ่งในการมองเห็น ปรับตัวมันเองในยามค่ำคืน

และการก้าวเดินของชีวิตเกือบจะเป็นเส้นตรง”

คิดยังไง? ประทับใจตรงไหน?

อะไรที่บทกลอนหมายถึง ที่ว่า “คุ้นเคย”?

เอ็นริเก้?

คือ ตรงที่บอกว่า “จากที่พวกเขาได้เรียนรู้การมองเห็น”

และ “มันจะปรับได้เองในตอนกลางคืน”

ผมคิดว่านั่นคือตอนที่คุณเห็นได้ดี เวลาอยู่ในความมืด

ยังไง?

คุณเคยชินกับมัน

จนกระทั่งแสงสว่างกลับมาอีกครั้ง

เธอคิดยังยังไงกับบทกลอน อัลม่า?

มันหนัก

หนัก... ยังไง?

คือ...

มันก็คือว่าคุณไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่แสงสว่างมันจะกลับมาอีกครั้ง

มันอาจจะมืดไปตลอด

- ไม่! - ไปเดี๋ยวนี้! ตอนนี้!

-ไม่! - เราบอกอะไรเธอไปเรื่องการขโมยของ?

- ผมจำไม่ได้! - ถ้าทุกคนขโมยหนังสือจากห้องสมุด

ก็จะไม่มีหนังสือเหลือให้คนอื่นอีกเลย!

ขอให้ผม...? ขอให้ผมได้อ่านอันนี้ได้ไหมครับ?

ดูนี่ ดูนี่ ดูนี่!

ช้าง ดูซิว่า เวลามันตาย-- มันน่าอัศจรรย์ใจมากเลยครับ

- เวลามันตาย ความจำของมัน-- - ไปที่ออฟฟิศ

- ไม่! ไม่! - เดี๋ยวนี้!

อดัม ลุกขึ้นมา จากพื้นเดี๋ยวนี้

และเธอไปหาครูใหญ่เดี๋ยวนี้!

คือ คุณรู้ไหม เกี่ยวกับเรื่องของสมอง

หรือ ผมควรจะพูดว่าสมองที่ยังมีสติอยู่

คือนั่น คุณรู้ไหม ที่คุณทำได้ คือสแกนทุกสิ่งจากซ้ายไปขวา

ดูดซับข้อมูลอันยืดยาวนี้ อย่างเป็นลำดับต่อเนื่องไปเรื่อยๆ

นั่นคือว่าทำไมมันถึงใช้เวลานานมาก ที่จะเรียนจบ

แต่ว่าแบบไม่มีสติ-

แบบไม่มีสติ คือเรื่องราวมันแตกต่างโดยสิ้นเชิง

มันคือความแตกต่างของขั้นตอนทั้งหมดในการเรียนรู้

เพราะว่าคำมันไม่มีความหมายจากภายใน มันคือแค่ตัวบ่งชี้ คุณรู้ไหม

- ถูกต้อง - เราเห็นนี่ เราเห็นนั่น...

นี่มันคืออะไร? นี่คือไอ้โต๊ะ

ก็ ใครบอกว่านี่คือไอ้โต๊ะ แต่ตอนนี้ฉันให้ชื่อมันแล้วไง

และก็แยกมันออกจากสื่งอื่นๆ และก็บ๊อบเป็นลุงของคุณ ใช่ไหม?

แต่นั่นคือไม่ใช่แบบที่เด็กเห็นมัน หรือสัตว์

เมื่อใดที่คุณล้างเสียง และสิ่งที่รบกวนออกไป

และแค่มองดูอย่างง่ายๆ-- มองว่าอะไรอยู่ที่นั่นจริง-

โทษที

และสิ่งที่ฉันพยายามเข้าใจอยู่ คือมากเท่าไหร่ที่พวกเราพลาดไป โดย--

โดยแค่เน้นสิ่งที่ชัดเจน ในความเข้าใจในทางตรง

ว้าว ดูเหมือนนายยุ่งมาก

ใช่ นิดหน่อย

มันฟังดูซับซ้อน

นั่นคือประเด็นของฉัน ตรงนั่นเลย นั่นที่นายพูดมา

มันฟังดูซับซ้อนสำหรับฉัน แต่นายก็จัดการมันได้ดีเลย

- ฉันมีความคิดที่แตกต่างเกี่ยวกับมัน ใช่ไหม? - นายเหมือนกับว่ารู้ซึ้งถึงเรื่องนี้

เฮ้ พวกคุณอยากจะไปร้องเพลงคาราโอเกะ ต่อไหม?

ได้ซิ เดี๋ยวดูว่าเรารู้สึกยังไงหลังจากอาหารเย็น

ขอบคุณนะที่มีฉัน

- ด้วยความยินดี - กอดฉันหน่อยได้ไหม?

สุดยอดพี่ชายผม

โอ้ ว้าว ขอบคุณ นั่นดีมากๆเลย ขอบคุณ

เฮ้ ฉันอยากให้เธอรู้ว่า ฉันซาบซึ้งจริงๆกับสิ่งนี้

ไม่ต้องห่วง

ฉันโคตรรักเด็กนั่นเลย

ไม่อยากเชื่อเลยว่าปีนึงแล้ว

เขารักเธอมากเช่นกัน

จริงๆเหรอที่เขา?

นึกดูซิ

โอ้ ตายเหอะ

และเธอก็ไม่เคยสักครั้ง ที่จะจำวันเกิดเขาได้

โอเค เรื่องจริงก็คือ ฉันเป็นคนมีตำหนิในตัวเยอะ

- ฉันหมายถึงว่า มันก็เปิดให้เห็นแล้ว - มันยากยังไงกับเรื่องนั้น ทิม?

สำหรับไอ้พวกขี้ยาอย่างฉัน มันยาก ใช่เลย

ดูซิ เธอโมโหฉันอยู่ตอนนี้ใช่ไหม?

เขย่าที่จับในห้องน้ำ ถ้าเธอไป มันติดอยู่

- เธอเป็นเด็กพิเศษเหรอ? - อะไรนะ?

แม่ของฉันบอกว่าเธอควรจะ ไปอยู่โรงเรียนของเด็กพิเศษ

ตำรวจได้หยุดรถแวนของเขา ที่ด้านนอกแฮร์ริสเบิร์ก

ใช้เวลาหน่อย ได้ไหม? คิดย้อนกลับไปในวันนั้น

- เอาน่า - คุณดูซิถ้าเขาดูคุ้น

ไม่... ไม่

เขามาจากไหน?

อัพสเตทนิวยอร์ก

เขามีฟาร์มที่ชานเมืองของลองวิลล์

เราพบฮาร์ดไดร์ ในหลังรถแวนของเขา

มีพวกรูปภาพ เด็กหนุ่ม เด็กๆ...

โอเค คุณรู้ไหมว่า นี่มันทำอะไรกับพวกเราไม่ได้เลย

คือ มันคือมันอาจจะไม่ใช่จริงๆ

ผมอยากเห็นหน้าไอ้หมอนี่ตอนนี้!

- ตอนนี้ - คุณรู้ว่านั่นเป็นไปไม่ได้

งั้นเหรอ?

ซาร่า คุณแน่ใจเหรอว่าไม่ต้องการ ที่จะดูใกล้ๆ?

ช่างมัน

ผมจะคอยแจ้งให้คุณทราบละกันครับ

- เรากำลังฟังอะไรอยู่? - บาร์ซัม

เขาไม่ได้แค่เล่นๆ