The first 200 lines.
"คุณได้รับสาย เรียกเก็บเงินปลายทางจาก
พาเมล่า สมาร์ท"
"นักโทษจากทัณฑสถาน เบดฟอร์ดฮิลส์ นิวยอร์ก สเตท"
"หากต้องการรับสาย พร้อมชำระค่าโทร กดสาม"
"ฮัลโหล
ไม่รู้ว่าคุณรู้ไหม แต่ฉันกลัวนก ฉันเกลียดนก"
"คืนที่เกร็กถูกฆ่า
ฉันตื่นขึ้นมากลางดึก กรีดร้องสุดเสียง"
"เพราะมีนกเต็มฝ้าเพดาน"
"ฉันจึงอยู่บนเตียง ส่งเสียงอย่างบ้าคลั่ง"
"ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำ"
"ฉันรู้ว่าถ้าร้องกรี๊ด แสดงว่าเห็นภาพหลอน"
"เพราะที่เพดานอาจจะไม่มีนก แต่ฉันลุกขึ้นมานั่ง มีสติเต็มร้อย"
"ฉันร้องให้นกไปพ้นจากเพดาน"
"นั่นคืนแรกนะ คืนแรก"
"รับแจ้งเหตุด่วนเดอร์รี่ครับ"
"ค่ะ เกิดเรื่องที่บ้านเลขที่ 4 อี คอนโดซัมเมอร์ฮิล"
"มีคนสลบอยู่ ไม่รู้สิ"
"เธอคุ้มคลั่ง วิ่งพล่าน สามีเธอก็ไม่ได้สติ"
"ทราบไหมว่าทำไมเขาสลบไป
"เดี๋ยวจะมีคนมาช่วยแล้ว ทำไมเขาสลบ รู้ไหม"
"ไม่ทราบค่ะ"
"1 พฤษภาคม 1990"
"เกรกอรี สมาร์ท วัย 24 ปี ถูกยิงที่ศีรษะ"
"พาเมล่า สมาร์ท ภรรยา ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้วางแผน"
"เธอวางแผนฆ่าสามี กับวัยรุ่นชายอีกสามคน"
"เธอพูดตลอดว่ายินดีขึ้นศาล เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์"
"พาเมล่าจะได้ขึ้นศาลสมใจ"
"นี่จะเป็นการไต่สวนครั้งแรก
ที่มีการถ่ายทอดสด ทางโทรทัศน์"
"สิบปีก่อนมีรายการ 'เซอร์ไวเวอร์' สองปีก่อนรายการ 'เรียลเวิร์ล'
ไม่เคยมีใครได้ชมรายการทีวี"
"ที่เล่นสดจากเหตุการณ์จริง"
"นี่ไม่ใช่ละครนะ ของจริง"
"ไม่มีอะไรเกิดขึ้น และมันน่าตื่นเต้นเหลือเกิน"
"การดำเนินคดีในศาล เพื่อความบันเทิง"
"เป็นอะไรที่ฮือฮามาก มันเริ่มจากการไต่สวนนี้"
"จากบอสตัน นิวแฮมเชียร์
ทั่วทั้งนิวอิงแลนด์ เป็นข่าวระดับชาติ"
"จริง ๆ ทั่วโลก พยายามเล่นข่าวนี้ เป็นข่าวใหญ่มากจริง ๆ"
"คนทั้งนิวแฮมเชียร์ หรืออาจจะทั้งประเทศ
ตื่นเต้นไปกับการปรากฏตัว ของพาเมล่า สมาร์ท"
เปิดไฟเหมือนเดิมซิ
"คดีฆาตกรรมในนิวแฮมเชียร์ ล้วนเป็นคดีใหญ่"
แต่คดีนี้มีแง่มุมที่น่าสนใจอยู่ด้วย
"ฉันเป็นตำรวจที่เดอร์รี ในปี 1990"
เช้าวันนั้นฉันได้รับแจ้ง ว่าเกิดเหตุฆาตกรรม
"น่าจะเป็นเดือนพฤษภาคม เพราะท้องฟ้าแจ่มใส"
"ฉันต้องไปที่คอนโดฯ ที่ครอบครัวสมาร์ทอยู่
และเป็นที่เกิดเหตุ"
"เหตุอาจเกิดจากการปล้น"
เวลานั้นก็ไม่น่าจะเป็นอย่างอื่นได้
"2-3 วันหลังเกิดเหตุ ฉันโทรหาแพมที่บ้านแม่เธอ"
"เธอก็เชิญไปสัมภาษณ์ที่บ้าน"
จำได้ว่าเธอนั่งที่โซฟา
ที่หน้าต่างมีไฟดวงโต ข้างหลังเธอมีแต่ดอกไม้
ปัจจัยอื่นที่ทำให้คดีนี้ เป็นที่สนใจของสื่อ
คือช่วงแรก แพม สมาร์ท ไม่หลบนักข่าวเลย
"เพราะตอนแรกยังคิดกันว่า คดีนี้เป็นการค้ายาที่ผิดแผน"
"เธอไม่ลังเลที่จะพูด"
ว่าสามีเธอไม่เล่นยา เธอปกป้องเกียรติของเขา
"แทบจะเหมือนว่าเธอสนุก กับการเป็นหม้ายคนดัง"
"นี่เป็นวันที่เจ็ดแล้ว จากวันเกิดเหตุฆาตกรรม
เธอบอกว่าครบรอบแต่งงาน หนึ่งปีพอดี"
"ตลอดการสัมภาษณ์อันยาวนาน พาเมล่ามีท่าทีสงบ"
"บางทีฉันก็ถามตัวเอง หาคำตอบไม่ได้เหมือนกัน
ว่าความเข้มแข็งนี้มาจากไหน"
"ตอนเรานั่งคุยกัน เฮเลน สุนัขของพาเมล่า
ที่เธอตั้งชื่อตามวงร็อค ที่ชื่อแวน เฮเลน"
"ปีนมาซุกเธอ เธอว่า 'โชคดีที่มันไม่โดนอะไร'
"มันถูกขังอยู่ห้องใต้ดิน ตอนรู้ว่าเกร็กถูกฆ่า"
"เธอแต่งตัวสวย แต่งหน้าจัดเต็มดูเซ็กซี่
เหมือนจะไปปาร์ตี้ยังงั้นล่ะ"
เธอบอกผมว่า อยากเป็นนักข่าวทีวี
อยากทำอย่างผม
แล้วก็บอกว่า...
"เพิ่งแต่งงานกับเกร็ก ได้แค่ปีเดียว"
"ยังเก็บหน้าเค้กแต่งงานไว้
ช่วยเก็บภาพฉันกำลังมองมันอยู่ ได้ไหม"
"ข่าวของคุณ จะได้สะเทือนอารมณ์"
ผมก็แบบว่า อะไรนะ
จะผลิตข่าวแทนผมแล้วเหรอ
ผมว่าเธอมีความผิดตอนดูทีวี
ผมว่าเธอเป็นคนทำ เธอดูหลอกลวง
"ผมจำได้ เธอนั่งกับสุนัขบนโซฟา
ยังคิดเลยว่า ผู้หญิงคนนี้เย็นชานะ"
หลายคนเริ่มพูดว่า 'ไม่คิดว่าเธอน่าสงสัยเหรอ'
พวกเขาเริ่มได้ยินอะไร ๆ แต่ฉันก็จะปฏิเสธว่า
ไม่เห็นจะเป็นยังงั้น
แล้วมันก็เริ่มบานปลาย ตั้งแต่ตรงนั้น
"นักสืบเพลเลเทียร์ครับ"
2-3 สัปดาห์ก่อน มีผู้ชายถูกฆ่าตายที่บ้าน
จากที่ได้ยินมา
ภรรยาเป็นคนวางแผนค่ะ
"คืนวันเกิดเหตุ"
ฉันต้องทำงานดึก เพราะที่โรงเรียนมีประชุมผู้บริหาร
"ประมาณสามสี่ทุ่ม
พอมาถึงบันไดคอนโดมิเนียม ฉันก็สังเกตแล้วว่า"
เหมือนลูกบิดประตู เปิดอยู่เล็กน้อย"
พอเปิดเข้าไป แล้วเปิดไฟดูก็เห็นเกร็ก
"บ้านช่องถูกรื้อกระจาย"
"ตอนนั้นคิดว่า เขาคงมาเจอโจรย่องเบา"
"เป็นใครก็คงคิดแบบนี้ ในเวลานั้น"
"เป็นความเห็นตรงกัน ของคนส่วนใหญ่"
"แต่ฉันกลายเป็นผู้ต้องสงสัย จึงหลบอยู่ในความมืด"
"พยายามหาคำตอบ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตทุก ๆ วัน
ด้วยการดูข่าว"
"หนึ่งเดือนหลังสามีถูกฆ่า ถึงรู้ว่าพวกนั้นถูกจับแล้ว"
"เช้านี้มีอะไรจะพูดไหม คุณเกี่ยวข้องด้วยรึเปล่า"
"12 มิถุนายน เด็กวัยรุ่นจากซีบรู๊คสามคน
ที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ในย่านชนชั้นแรงงาน
ถูกนำตัวขึ้นศาลเยาวชน"
"อัยการพยายามเต็มที่ เพื่อให้แต่ละคน
ไปขึ้นศาลผู้ใหญ่ให้ได้"
"คดีนี้ใครเป็นคนเหนี่ยวไก บอกได้ไหม"
"เด็กวัยรุ่นสามคนที่ฆ่าเกร็ก สมาร์ท
อาศัยอยู่อีกฟากเมือง ในย่านซีบรู๊ค"
"แถบนั้นยากจนมาก"
"เด็กพวกนี้เถื่อน"
"พีท แรนดัล ท่าทางเอาเรื่อง ดูก็รู้ว่าเด็กคนนี้ร้ายกาจ"
"แววตาแสดงความเกลียดชัง อยู่ตลอดเวลา"
"อีกคนคือแวนซ์ แลตติมี่"
"คนนี้สวมแว่นหนา เหมือนก้นขวดโค้ก
ผมเผ้าฟูฟ่อง"
"สุดท้ายคือบิลลี่ ฟลินน์
หน้าตาดี ตาโตสีน้ำตาลเหมือนลูกสุนัข"
"เป็นนักดนตรีเพลงร็อค แบบที่เกร็กเคยเป็น"
ความเชื่อมโยง น่าจะมีอยู่ข้อเดียวคือ
แพม สมาร์ท ทำงาน ที่ร.ร. มัธยมปลายวินนาคันเนท
"ทุก ๆ วันผมจะคุยกับวัยรุ่น หลายสิบคน
เพื่อน ๆ ของเด็กสามคนนี้"
"จนได้มารู้ว่า แพมกำลังคบกับบิลลี่ ฟลินน์"
"บ่อยครั้งที่บิลลี่พูดถึงแพม ว่าเธอดูเซ็กซี่แค่ไหน
เธอสวยยังไง"
เขาอยากเล่นกีตาร์ ให้เธอฟังแค่ไหน
"พ่อของเกร็กโทรหาฉัน"
"เพื่อน ๆ ฉันโทรมา"
"ครอบครัวก็ถาม"
'นายคนนี้เป็นใคร'
'ทำไมมันต้องฆ่าเกร็ก'
"เราต่างก็โศกเศร้า เรื่องที่เกร็กจากไป"
"ฉันควรบอกเหรอว่า บังเอิญฉันนอนกับหมอนี่"
"ฉันอยากให้เรื่องนี้ มันไม่จริงเหลือเกิน"
"อยากให้ใครบอกกับฉัน ว่ามันไม่จริง ไม่ใช่เขา
เพราะมันรู้สึกแย่เกินทน"
"แพม เป็นอะไร"
- "คุณเป็นไงบ้าง" - "เปล่า"
"แต่ฉันออกความเห็น เรื่องบิลไม่ได้จริง ๆ
เรื่องนี้ทำฉันสาหัสพอแล้ว"
"ฉันไม่มีความเห็นค่ะ"
เธอมีโอกาสบอกเราได้
ว่าบิล ฟลินน์เป็นชู้เธอ
"แต่ก็ไม่เคยพูด"
"มันเป็นเรื่องที่น่ากังวล"
สิ่งสำคัญในคดีนี้คือการพยายามโยง แพม สมาร์ทกับเหตุฆาตกรรม
"สิ่งที่เรามีคือเทปเสียง"
"นักเรียนที่ฝึกงานอยู่กับพาเมล่า ที่ร.ร. วินนาคันเนท
ตกลงช่วยงานตำรวจสืบคดี โดยแอบติดไมค์ไว้"
"ทำให้ตำรวจสามารถ บันทึกบทสนทนาของแพม
ที่มีการกล่าวหาว่าเธอยอมรับ"
"ว่าได้ช่วยวัยรุ่นซีบรู๊ค ฆ่าสามีตัวเอง"
- "พาเมล่า" - "ว่าไง"
- "นี่เซซิเลียนะ" - "สวัสดีจ้ะ"
เทปเสียงนั่นตัดข้อสงสัย ที่เป็นไปได้ออกไป
ไม่ต้องพูดถึงข้อสงสัยอันมีเหตุผล
"1 สิงหาคม 1990
ฉันตื่นนอนประมาณเจ็ดโมง สวมชุดสีเขียว"
"มีสีตั้งมากมาย แต่ฉันเลือกสีนี้ ฉันยังแปลกใจอยู่เลย"
"เพราะวันสุดท้ายที่ได้อยู่นอกคุก
ฉันเลือกชุดเขียวมะกอกเหมือน ชุดนักโทษที่ต้องใส่ไปตลอดชีวิต"
"โทรศัพท์ดังขึ้นในห้องทำงาน
ฉันพูดว่า 'ศูนย์สารสนเทศค่ะ' ปลายสายวางหูไป"
"อีกไม่กี่นาที ตร.นักสืบเดอร์รี่ 2 คน เดินเข้ามาในออฟฟิศ"
"เพลเลเทียร์ หัวหน้าชุดสายสืบพูดว่า
'มีข่าวดีและข่าวร้ายมาแจ้ง'"
"นี่เป็นช่วงเวลาสำคัญของเรา
ประโยคที่ผมว่าจะบอกเธอคือ"
"'ข่าวดี เราไขคดีฆาตกรรมสามีคุณได้แล้ว'
ส่วนข่าวร้าย คุณถูกจับ
ขออีกที ขอใส่อารมณ์หน่อย
"ผมมีข่าวดีและข่าวร้าย"
"ข่าวดีคือเราไขคดีฆาตกรรม สามีคุณได้แล้ว"
"ข่าวร้ายคือ คุณถูกจับ"
"ฉันหยิบหนังสือพิมพ์อ่าน เห็นเธอขึ้นหน้าหนึ่ง"
น่าจะสวมกุญแจมือแล้วด้วย
เชียร์ลีดเดอร์ถูกสวมกุญแจมือน่ะ
ตอนนั้นล่ะที่ฉันรู้
"ฉันจึงตัดสินใจว่าจะเขียนนิยายล่ะ"
"เพราะการที่เคยเห็นเธอ ออกทีวีในอีกบทบาท
บทแม่หม้ายแสนโศก"
"สาวสวยผมทอง อดีตเชียร์ลีดเดอร์
เป็นผู้หญิงแบบที่ ฉันคงเกลียดแต่ก็แอบอิจฉา"
"และพอได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว มันกลับเน่าเฟะ
มีเรื่องอุบาทว์ซุกซ่อนอยู่"
"และไม่ตรงกับภาพที่เป็นฉากหน้า"
"เมื่อเราเชื่อเรื่องเพ้อฝัน เรื่องแล้วเรื่องเล่า
เราต้องถามแล้วว่า ข้อแรก
นี่เรามองหาอะไรอยู่
และข้อสอง เราจะหายังไง
"เกิดอะไรขึ้นเมื่อเรานำเสนอ สื่ออิเล็กทรอนิกส์"
No comments yet. Be the first to leave one.