The first 200 lines.
ความเดิมตอนที่แล้ว
โอเค ซินดี้ ไรต์
ลักษณะตรงกันเลย
จับผู้หญิงคนนี้ข้อหาค้ามนุษย์เด็ก
- ช่วยพาหมอเดลูก้าไปส่งห้องทำงานฉันด้วย - อะไร ผมเนี่ยนะ คุณจะปล่อยเธอไปงั้นเหรอ
- ผมต้องการงานที่จำเป็นต้องทำ - แอนดรูว์ คุณพูดจาเหมือนพ่อคุณเลย
นี่เจ็มมา เธอเป็นเพื่อน
- ฉันเห็นอยู่ - มีบางอย่างผิดปกติกับผม
- เกิดอะไรขึ้น - ภาวะเป็นพิษโคบอลต์อธิบายอาการสมองเสื่อม
ซึมเศร้า เห็นภาพหลอน มือสั่น ได้หมดทุกอย่างเลย
จิตใจเล่นตลกกับคุณอีกแล้วใช่มั้ย
คุณเคยอยู่เคียงข้างผมตอนโดนไล่ออกมั้ย
ผมเบื่อที่ต้องเป็นฝ่ายบอกคุณ ว่าผมต้องการมากกว่านี้
ผมหวังว่าคุณจะเจอคนที่ยินดีทำแบบนั้นเพื่อคุณ
- หมอวินสตัน เอนดูกู - ผมแอบชอบคุณ
ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเป็นหมอประจำบ้าน
- คุณว่าชื่อสเกาต์เป็นไง - น่ารักมาก
- เรากำลังจะแต่งงานกัน - ผมต้องการใช้ชีวิตกับคุณ
คุณแน่ใจนะว่าปิดประตูบานนี้จริง ๆ
ข้อความเสียงจากหมออัลต์แมน
ฉันอยู่กับคุณไม่ได้ ฉันจะแต่งงานกับโอเว่น
ขอโทษด้วยนะ ที่รัก เราจะออกกำหนดการใหม่
ทำไมต้องออกกำหนดการใหม่ด้วยคะ
ฉันได้ยินว่าเมื่อคลื่นซัดเข้ามา
มักมีคนมองดูอยู่ริมฝั่ง
พวกเขามองเห็นหายนะใกล้เข้ามา
เห็นเส้นขอบฟ้าลับตาไป
แต่พวกเขาก็ไม่รู้ตัวจนกระทั่งสายไปแล้ว
ในการเป็นแพทย์ประจำบ้านมีการบรรยาย เพื่อเตรียมพร้อมให้เรารับมือกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน
เรียกว่าจริยธรรมภัยพิบัติ
โดยให้ว่าที่ศัลยแพทย์จินตนาการว่า จะทำยังไงเมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น
แต่มันก็ไม่สมบูรณ์แบบ
เพราะถึงแม้การเตรียมแผน เผื่อกรณีเลวร้ายจะเป็นเรื่องที่ดี
แต่คุณไม่อาจรู้ได้ว่าคุณจะรับมือกับมันยังไง
จนกระทั่งคุณตกอยู่ในวงล้อมของมัน
ภายใต้คลื่นน้ำ พยายามที่จะไม่จม
"แพทย์มือใหม่หัวใจเกินร้อย" "ตอน: อนาคตที่คาดไม่ถึง"
ขอบคุณ เยี่ยม ขอบคุณทุกคนเลย
ผมจะรอเจอคุณหลังออกเวรนะ
- ออกไปข้างนอกระวังตัวด้วย - คุณอยู่ข้างในก็ระวังตัวเหมือนกัน
เราทำทุกอย่างถูกต้องแล้ว
เราใส่หน้ากาก ใส่ถุงมือ เราชะลอการแพร่ระบาด
ฉันสบายดี ครอบครัวฉันก็สบาย...
บอกฉันทีว่าคุณไม่ได้มีอาการ
ผมไม่มีอาการอะไรทั้งนั้นแหละ
ผมมาทำงานเฉย ๆ
ผมไม่มีโคบอลต์แล้ว มิแรนด้า
ผมทำกายภาพสะโพกจบแล้ว ผมแข็งแรงกว่าที่เคยเป็นมา
แค่บอกมาว่าจะให้ผมทำอะไร แต่ห้ามบอกให้กลับบ้าน
แต่อะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปแล้ว หมอเฉพาะทางไม่จำเป็นอีกต่อไป
ศัลยแพทย์ตรวจวัดอุณหภูมิ อาจารย์หมอทำงานเอกสาร
มันเหมือนโรงพยาบาลบ้าที่ไฟลุก
งั้นคุณพาผมเดินดูรอบ ๆ หน่อย เว้นว่าคุณจะยุ่งอยู่
คุณให้ผมไปกับหมอประจำบ้านก็ได้ ผมอยากไปทักทายเดลูก้าสักหน่อย
เดลูก้าไม่ได้เป็นหมอประจำบ้านแล้ว
แอนดรูว์อยู่ห้องรอเรียกเบอร์สาม
วันนี้เขาไม่อยากเข้ามาด้วยซ้ำ แต่ฉันว่าเขาไม่ควรอยู่ตามลำพัง
ใช่สิ เพราะคุณเป็นห่วงเป็นใยเขามาก
- ไม่อยากจะเชื่อ - เกิดอะไรขึ้นกับเดลูก้าอีก
เขาแทบขยับไม่ได้หลังการผ่าตัดของริชาร์ด
มันคืออาการซึมเศร้าที่เกิดต่อจากอาการฟุ้งพล่าน
คุณก็รู้ว่ามันเป็นแบบนี้ แต่ก็ยังกดดันเขาอยู่ดี ส่วนคุณก็ปล่อยให้เธอทำ
ด่านแรกสำหรับพนักงานทุกคน
ตอบคำถามเล็กน้อย
แล้วถ้ามีอุณหภูมิเกิน 100 องศา แม้แต่นิดเดียว คุณกลับบ้านไปได้เลย
ไม่มีข้อยกเว้น
เมื่อผ่านด่านแล้ว
เข้าไปทางนี้ คุณก็เปลี่ยนชุด และใส่หน้ากากเอ็น 95 อันใหม่
โอเค ไปกันเถอะ
คิวต่อไปครับ
ปิกนิกเป็นไงบ้าง
มันเลยเถิดเป็นการนอนค้างแทน
บนพื้นห้องซักผ้าน่ะเหรอ
โซล่าไม่อยากให้ฉันไป แล้วฉันก็เพลียจนกลับโรงแรมไม่ไหวด้วย
เธอเลยปูเสื่อปิกนิกบนพื้นห้องครัว ส่วนฉันก็กินอาหารที่สั่งมา
เราคุยกันผ่านทางประตูที่ปิดไว้
จากนั้นฉันก็เอาผ้าห่มเด็ก ที่เจอในเครื่องอบผ้ามาปูนอน
คุณเป็นน้าที่ดีมาก
ฉันปวดหลังจะตายอยู่แล้ว แต่ก็ดีกว่านอนบนเตียงโรงแรม
ดูรายงานสถิติที่น่ากลัวในข่าว
- โดยที่รู้ว่ามันไม่ถึงครึ่งของความจริงด้วยซ้ำ - ก็ใช่
ผมพยายามอธิบายให้ยายฟัง ว่ามันกระทบต่อคนผิวดำอย่างรุนแรง
แต่ยายเอาแต่บ่นว่ามันไม่สมควรขนาดไหน ที่ต้องเข้าโบสถ์ทางคอมพิวเตอร์
- หมอเอนดูกู เรามีคิวผ่าตัดค่ะ - ผมต้องไปแล้ว ที่รัก รักนะ
รักนะเหรอ
- นี่คุณแอบฟังฉันคุยโทรศัพท์เหรอ - ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย
ดูเหมือนว่าอะไร ๆ จะเป็นไปได้ดีนะ ถ้ามาถึงขั้น "รักนะ" ใส่กันแล้ว
เราไม่ได้ ฉันไม่...
มันเป็นคำที่ใคร ๆ ก็พูดกัน เรื่องธรรมดา
งั้นเหรอ
วิกเป็นไงบ้าง
ดีจังเลยที่พวกเขาปรบมือให้เราทุกวัน เวลาเข้าออกโรงพยาบาล
ฉันซาบซึ้งจริง ๆ
ใช่แล้ว มันรู้สึกดี
อ้อ เรามีแขกมาด้วย ใครมาเยี่ยมเรานะ
ไง ๆๆ
- ฉัน... ไม่นะ - อ้าว ว่าไง นี่มันอะไร...
- เกิดอะไรขึ้น หวัดดี - ไม่ ๆ
ฉันนึกว่าเราส่งข้อความหากัน แล้วคุณบอกให้มาหาแบบไม่ต้องใส่อะไร
- ผมไม่ได้... ไม่ใช่ตอนนี้ โอเค - โอเค
- ผมขอโทษนะ ผมขอโทษ สวัสดี - หวัดดี
- เข้ามาก่อน... - จริง ๆ แล้ว เอางี้ดีกว่า
ไม่ดีกว่า ไม่เป็นไร โอเค
ไม่เป็นไรหรอก มันก็ไม่ได้หนาวขนาดนั้น
- ฉันว่าฉันกลับก่อนดีกว่า - ไม่ต้อง คุณไม่ต้องไปก็ได้
ไม่ได้ ฉันต้องไป โอเคมั้ย นี่มัน...
ดีแล้วล่ะ เมื่อกี้เป็นความผิดพลาด
แต่เรื่องทั้งหมดนี่ ฉันไม่ใช่...
ฉันไม่ใช่แม่เลี้ยงนะ
ไม่ใช่แม่เลี้ยง
ฉันแค่คนที่มาเคาะประตูเพนต์เฮาส์
ใส่แต่เสื้อโค้ตกันหนาวอย่างเดียว ไม่มีอย่างอื่นเลย...
นั่นแหละ
โห โอเค นี่มันมากเกินไปหน่อย
ขอบคุณนะ
หวัดดีจ้ะ แฮร์เรียต ดีใจที่ได้...
ดีใจจริง ๆ ที่ได้เจอตัวจริงหนูสักทีนะจ๊ะ
โอเค ไปล่ะ โชคดีค่ะ
- คนต่อไป - ผมจะมีอาการแบบนี้เวลากินถั่ว
แต่ผมไม่ได้กินถั่วเลย
ผมว่าไม่นะ
ฉลากอาหารที่นี่มันตัวเล็ก
โอเค 98.6
ให้คุณเดินตามเส้นสีม่วง ไปห้องแผนกฉุกเฉินนะครับ
ผมไม่อยากได้หมอจีน
อ้อ โอเค
งั้นให้คุณเดินตามเส้นสีเขียวไปที่ลานจอดรถ เอาตัวคุณขึ้นรถไปซะ
แล้วภาวนาว่าจะไม่เกิดอาการแพ้จนช็อก
เดินตามเส้นสีม่วงไปแผนกฉุกเฉิน
เยี่ยม
แม่เจ้า หมอเว็บเบอร์ คุณดูดีมาก รักนะ
เปเรซ
- คนต่อไป - คนไข้ทั้งหมดที่ไม่ได้มากับรถพยาบาล...
นี่ ช่วยส่งนี่ไปที่ชั้นโควิดห้องเอนนา ริเวราด้วย
วางไว้เลย
นี่ คาเรน ขอความคืบหน้า อาการไอก์ ดอเนอร์สันหน่อย
- เขาเป็นเพื่อนของเพื่อนน่ะ - ฉันยินดีตรวจสอบให้ค่ะ หมอฮันต์
- หวังว่าเด็ก ๆ จะสบายดีนะ - ขอบคุณ
แม่ผมยุ่งมากเลย แต่ก็เอาอยู่
มีเต็นท์สำหรับผู้มาเยี่ยมแยกต่างหาก
เพราะไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าโรงพยาบาล เว้นแต่จะพาเด็กเล็กมาหาหมอ
- หมอเว็บเบอร์ - ฮันต์
อัลต์แมน ยังใช้ชื่ออัลต์แมนอยู่หรือเปล่า
ค่ะ ยังใช้อัลต์แมนอยู่
ให้ตาย ผมไม่อยากไปเลย แต่ต้องกลับไปที่แผนกฉุกเฉินก่อน
ใช่ ฉันก็มีอีก...
โอเค รายที่อาการไม่ร้ายแรง จะถูกส่งไปกักตัวที่บ้าน
รายที่หนักกว่าจะถูกแอดมิต
ทั้งห้องผ่าตัดได้ยินเสียง อัลต์แมนกับโคราซิกมีเซ็กซ์กัน
หรือผมเพ้อไปเองจากโคบอลต์
ไม่ใช่โคบอลต์หรอก พอเลย ๆ
- คุณนี่ร้ายจัง - ให้พอเหรอ
ผมอุตส่าห์กลับมาเพื่อจะถามเลยนะ
อะไรเล่า
ตอนนี้ปีกตะวันออกทั้งหมดกลายเป็นแผนกโควิด
เราเปลี่ยนทั้งชั้นให้เป็นห้องแรงดันลบ
คนไข้อาการหนักจะได้อยู่ห้องไอซียูโควิดพิเศษ
- จนถึงตอนนี้เรายังมีเครื่องช่วยหายใจเพียงพอ - แล้วชุดป้องกันสำหรับเจ้าหน้าที่ล่ะ
เราเอาชุดที่มีอยู่มาใช้ซ้ำ แต่เราก็ต้องการอีกจำนวนมาก
- เดี๋ยว มีสัญญาณเรียก - ไม่ได้ ๆๆ
เรามีเจ้าหน้าที่ข้างในคอยรับมือแล้ว
ฟังนะ โรงพยาบาลก็สูญเสียเจ้าหน้าที่ไปมาก
เพราะงั้นห้ามไม่ให้ใครผ่านประตูนี้ไป โดยไม่ใส่ชุดป้องกันซึ่งกำลังขาดแคลน
ใช่ มันสวนทางกับทุกอย่างที่เราสอน แต่ไม่มีเหตุฉุกเฉินในภาวะโรคระบาด
มาร์วิน ลินด์สตรอม อายุ 83 ปี
เมื่อคืนเขายังดี ๆ อยู่เลย แต่เริ่มขาดออกซิเจนเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน
เช้านี้เราเสียคนไข้ไปสี่รายแล้ว แล้วพวกเขาก็ตายตามลำพัง
ยินดีต้อนรับกลับมา ริชาร์ด
นี่ ส่งเตียงสี่ไปทำซีทีด้วย โอเคมั้ย
- ฮิวส์ เราไม่รับ... - ฉันรู้ ๆ
ฉันรู้ว่าคุณไม่รับคนไข้ที่ไม่ใช่โควิด
แต่คุณต้องรับเด็กวัยรุ่นคนนี้ มีแผลไหม้ระดับสาม ตั้งแต่หัวจดเท้าจากเหตุรถยนต์ระเบิด
ฉันสอดท่อช่วยหายใจให้เขาจากที่เกิดเหตุ เขามีภาวะความดันโลหิตต่ำและหัวใจเต้นเร็ว
คุณเก่งที่สุด คุณต้องรับรักษา
เพราะถ้าคุณให้ฉันส่งเขาไปที่อื่น แล้วตายขึ้นมา คุณจะกลายเป็นฆาตกร
- โอเค เข้ามาเลย... - ดี
มากับผม
รับผ่าตัดฉุกเฉินเท่านั้น ห้องเลยว่างเป็นส่วนใหญ่
โห ผู้ยิ่งใหญ่ตกต่ำเสียแล้ว
ฉันพยายามทำเป็นไม่มอง มันเศร้าเกิน
เบลี่ย์ นั่นมันอะไรน่ะ
มันที่ไหนล่ะ นั่นเธอ
เธอเป็นเพื่อนซี้คนใหม่ของฉัน เราเกลียดเชื้อโรคพอ ๆ กัน
นี่ เห็นแสงยูวีนั่นมั้ย มันฆ่าเชื้อห้องได้ภายในไม่กี่นาที
- โดยไม่ต้องใช้มือ - นั่นมันสุดยอดไปเลย
เมื่อก่อนฉันชอบไปดูเด็กทารก เวลาต้องการเซโรโทนิน
แต่เดี๋ยวนี้แผนกสูติห้ามเยี่ยมเด็ดขาดแล้ว ฉันเลยมาดูเธอแทน
ทั้งสวยสง่า แถมเกลียดเชื้อโรค ฉันรักเธอจริง ๆ
นี่ผมตาฝาดไปเองหรือเปล่า
- กัปตันโคบอลต์ ยินดีต้อนรับกลับมา - ใช่
มาไวไปมั้ย ไม่หรอก เอาจริง ๆ ผมดีใจที่เห็นคุณกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง
แล้วนี่เอาเหล็กเก้ามาทำอะไร
อ๋อ คุณจะได้ไม่เข้าใกล้ผมเกินระยะหกฟุตไง
คุณไม่ต้องใช้ไม้กอล์ฟก็ได้ ทอม
- ได้ข่าวเรื่องของหรือยัง - ใจเย็น เบลี่ย์
- ผมบอกว่าเดี๋ยวมาก็คือเดี๋ยวมา - สรุปคุณได้เอ็น 95 กับเฟซชีลด์หรือเปล่า
เพราะเดี๋ยวนี้มีทั้งโจรสลัดทั้งมิจฉาชีพ
- แคทเธอรีนได้เข้ามาบ้างหรือเปล่า - แวะมาบ้าง
ริชาร์ด ฉันมีคนไข้อุบัติเหตุ
- อ๋อ เดี๋ยวผมไปเอง - ไม่ต้อง
No comments yet. Be the first to leave one.