The first 193 lines.
พุทธศักราช 1974
รัชสมัยพระบาทสมเด็จ
พระบรมราชาธิราชที่สอง
ราชสำนักอโยธยา
รวบอาณาจักรสุโขทัยไว้ในกำมือ
แล้วเริ่มแผ่ขยายอำนาจข้ามที่ราบสูง
มุ่งสู่บูรพาทิศ
เจ็ดเดือนกับการปิดล้อมที่ยาวนาน
กองทัพอโยธยาเข้ายึดครองนครแห่งเทพ
หนึ่งปีสามเดือนหลังจากนั้น
ดูแลตัวเองด้วย นายน้อย
ยิง
ตามจับตัวเด็กมาให้ได้
เฮ้ย หยุด
ไป
ไป
ไป
เร็ว เร็วๆ
เร็วๆ เลย
ไป
เร็ว มา ลงมา เร็วๆ
เร็วๆ
เร็ว ไป เฮ้ย
ลงมา ไป
เฮ้ย
ปล่อย
- เฮ้ย - ปล่อย
เฮ้ย
- ปล่อย - ลุกขึ้นมา
- ปล่อยกู - แน่ใช่ไหม
กูบอกให้ปล่อย
ไอ้เด็กผีนี่เป็นรายต่อไป
เฮ้ย ไป
ไป
มันคือนักสู้คนต่อไป
เฮ้ย
กูจะให้โอกาสมึง ไอ้หนู
มึงเอาชีวิตมึงให้รอด
เริ่มได้
ไป
ชีวิตเจ้า
ขึ้นกับตัวของเจ้าเอง ไอ้หนู
เทียน
ข้าอยากเก่งเหมือนพ่อ
เจ้าจะกลับไปนานแค่ไหน
ข้าเกลียด...
พ่อ
เด็กคนนี้น่ะเหรอ
ใช่แล้ว พ่อเซงพา
แววตาของมัน
ยามที่ต่อสู้
มันทำให้ข้านึกถึงใครคนหนึ่ง
ผีเมืองผีป่าก็ไม่กล้า
ดวงมันแรง
มือของมัน
เมื่อได้จับอาวุธ
มันจะเป็นเลิศกว่าผู้ใด
ข้าคือเชอนัง
เป็นผู้ปกครองชุมโจรแห่งผาปีกครุฑ
ข้าประทับใจในตัวเจ้า
ที่ต่อสู้กับจระเข้อย่างทรหดและกล้าหาญ
ถ้าเจ้าอยากจะอยู่ฝึกอาวุธ
และวิชาการต่อสู้ที่ชุมของข้า
ข้าก็อนุญาต
หรือเจ้าไม่ต้องการ
จะไปที่แห่งใด
ข้าก็ไม่ขวางเจ้า
ยิง
ผสานใจและกาย
หลอมรวมกฎเกณฑ์แห่งศาสตรา
มุ่งสู่วิถีแห่งอำนาจ
นั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องฝึก
ทุกสรรพาวุธแฝงพลังเด่นด้อยแตกต่าง
ยาวสั้น
คมแหลม
อ่อนแข็ง
เบาหนัก
อาวุธ
คือรูปธรรมของอำนาจ
ผู้ที่สามารถหล่อหลอมใจและกาย เป็นหนึ่งเดียวกับมัน
จะเป็นผู้ครอบครองพลังอันยิ่งใหญ่
โลกและทุกคน
จะก้มหัวให้กับอำนาจของเจ้า
ข้าเชอนัง
ผู้ปกครองชุมโจรแห่งผาปีกครุฑ
เป็นผู้มอบชีวิตใหม่ให้แก่เจ้า
นับจากนี้
เจ้าจงจำไว้เสมอว่า
เจ้าเป็นคนของชุมโจรผาปีกครุฑ
ด่านทดสอบ
ความคล่องตัวและไหวพริบ
ไอ้เทียนผ่าน
ด่านต่อไป
เป็นการทดสอบ
ในเชิงยุทธ์
บ๊ะ
ให้มันได้อย่างนั้นสิวะ ไอ้ลูกพ่อ
สถานที่แห่งนี้
เป็นที่พิสูจน์พลังใจของเจ้า
ช่วยด้วย
ปล่อยข้า
ช่วยด้วย
ช่วยด้วย
ช่วยด้วย
ไม่ต้องกลัวข้านะ
เจ้าไม่ต้องกลัว
ข้าจะปลดปล่อยเจ้า
มากับข้า
ข้าจะช่วยเจ้า
ไม่ต้องกลัว
ไม่ต้องกลัว
ชีวิตของเจ้า
ขึ้นอยู่กับตัวของเจ้าเอง
การฆ่า
และความไร้ปรานี
เป็นสิ่งสุดท้าย
ที่ผู้นำต้องเรียนรู้
พี่น้องลูกหลานของข้า
บัดนี้
ผีฟ้าผีแถนหลวง
ทรงคชสารงาดำนี้
มาเป็นขวัญ
เป็นมงคลบารมี
แห่งพญาช้าง
สิ่งอาถรรพ์วิเศษ
จะนำพาความมั่งคั่งสมบูรณ์
แก่ชุมชนของพวกเรา
บัดนี้
ช้าเชอนัง
ขอประกาศ
การปล้นครั้งหน้า
และต่อจากนี้
ไอ้เทียน
จะเป็นผู้นำ
แทนข้า
ทำไมพ่อไม่สอนอาวุธให้แก่ข้า
ข้าไม่อยากเรียนนาฏศิลป์
ข้าไม่อยากไป
ข้าอยากอยู่กับพ่อ
เจ้าจะต้องไปเรียน รู้ไหม
เจ้าจะได้เป็นคนเก่ง
เชื่อแม่สิลูก
ไหว้ครูบัวสิลูก
พวกท่านเดินทางมาไกล
ขึ้นเรือนก่อนเถอะ
กว่าสามเดือน
ที่อโยธยาเข้าบังคับปกครองเมืองประเทศราช
สถานการณ์ในพระนคร
ยังควบคุมได้ไม่เรียบร้อยนัก
แต่องค์รัชทายาท
กลับทรงร้อนพระทัย
มีพระบรมราชโองการ
สั่งให้ฆ่า
ปราบปรามหัวเมืองต่อติดที่กระด้างกระเดื่อง
อโยธยาไยเร่งขยายอำนาจปานนี้
เจ้าพระยาราชเสนาสมุหกลาโหม
มิได้ออกความคิดเห็นทัดทานพระองค์หรือ
เรื่องทั้งหมด
ล้วนเป็นความคิดเห็นของเจ้าพระยาราชเสนา
อำนาจเป็นสิ่งที่น่ากลัว
แต่ผู้ที่ใช้อำนาจ
กลับยิ่งน่ากลัวกว่า
แผ่นดินจะลุกเป็นไฟ
ราษฎรผู้บริสุทธิ์
จะเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า
สถานการณ์ไม่น่าไว้วางใจ
คงมีแต่อาจารย์และพี่ท่านเท่านั้น
ในแว่นแคว้นไกลบ้านนี้
ที่ข้าจักวางใจ
ฝากชีวิตไอ้เทียนไว้
พี่บัว
ข้านั้นเหมือนถูกควักเอาดวงใจออกจากร่าง
ข้าฝากพี่
ช่วยดูแลแทนข้าเอาบุญด้วยเถิด
ข้าจะพยายามที่สุดเท่าที่จะทำได้
ส่วนพวกท่านก็ต้องระวังตัวด้วย
หมื่นศรี หลวงไกร
พาพวกเราออกไปได้แล้ว
ขอรับ
ข้าชื่อพิม
พ่อแม่ข้าตายหมดแล้ว
ครูบัว
เลี้ยงดูข้ามาตั้งแต่ข้ายังแบเบาะ
แล้วเจ้าล่ะ
พ่อข้าชื่อสีหเดโช
เป็นหนึ่งในสี่ขุนพลบูรพา
แห่งอโยธยา
ข้าบอกพ่อข้าว่า
อยากฝึกอาวุธ
และเรียนการต่อสู้
อยากเก่งเหมือนพ่อ
แต่ตอนนี้
ทำไมพ่อถึงส่งข้ามาเรียนนาฏศิลป์
No comments yet. Be the first to leave one.