Breakable You

ไง เอลลี่

- คุณดูสบายใจดีนะ - คุณก็เหมือนกัน

ผมดีใจนะที่เราทำแบบนี้ได้

ทำอะไรเหรอ อดัม

นั่งคุยแบบไม่เกลียดขี้หน้ากันไง

งั้นก็ดี

- เริ่มเลยดีไหม - ได้อยู่แล้ว

คุณจะรับอะไรดีครับ

- โอ๊ตมีลกับกาแฟ - เยี่ยมเลย สักครู่นะครับ

ได้เลย ได้ๆๆ

แล้ว...

คุณเป็นยังไงบ้างล่ะ

- ตอนนี้ทำอะไรอยู่ - ยุ่งๆ น่ะ

- ยุ่งมาก - ผมก็เหมือนกัน

ผมต้องรีบกลับจากปารีส เพื่อมาบรรยายที่โรงเรียนใหม่

วันหยุดอันแสนสั้นของผม เหมือนกับความทรงจำที่เลือนลางของ...

อดัม...

ฉันไม่ได้ถามว่าคุณไปทำอะไรมา

ฉันไม่สนเรื่องช่วงเวลาแสนสุข ของคุณที่ปารีสหรอก

- ไม่ว่ากันอยู่แล้ว - โอ๊ตมีลได้แล้วครับ

ฉันหวังว่าเราจะเจอกันอีกทีก็...

ที่งานรับปริญญาของม็อดเลย

ผมยังไม่กล้าบอกเธอเลย พอดีผมมีงานที่ลอนดอน

โรงละครกิลกูดจะเอาเรื่อง สแปนิชไพพ์ดรีมมาทำใหม่

เริ่มแสดงสัปดาห์เดียวกันเลย งั้นก็...

- น่าเสียดาย - นี่ไม่ใช่เรื่องน่าเสียดาย

แต่เป็นเรื่องที่รับไม่ได้

ไม่ต้องมาสั่งสอนผมเรื่อง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี เอลลี่

ผมสนับสนุนม็อดเต็มที่อยู่แล้ว ตอนนี้เธออยู่ที่อะพารต์เมนต์ผม

- นั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานผม - อยากได้เสียงปรบมือชื่นชมนักรึไง

คุณยอมพลาดวันสำคัญที่สุด ในชีวิตลูกสาวคุณ...

เพื่อละครที่คุณเขียนไว้ เมื่อ 20 ปีก่อนน่ะเหรอ

ผมจะไม่แก้ตัวอะไรทั้งนั้น ผมมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ จบแค่นี้ล่ะ

ก็อาจจะใช่ หรือไม่ก็เหมือน คืนแรกของการแสดงที่ปราก...

ที่คุณใช้เป็นข้ออ้างเพื่อนอนกับ แม่นางงามสาธารณรัฐเช็ก...

ที่โรงแรมช็อดสกาตลอดสองสัปดาห์

ให้ตายสิ เอเลนอร์ อย่าทำตัวเป็นเด็กได้ไหมเนี่ย

- กำลังสงสัยอยู่ว่าฉันสั่งไอ้นี่มาทำไม - นี่

เอาล่ะ พอแล้ว เยี่ยมเลย

เหมือนเจมส์ แคกนีย์ที่สุด

ไปกันได้แล้ว

นั่นสิ

ไปเถอะ

- ช่วยอย่ามาจ้องผมได้ไหม - ทำไมล่ะ

ฉันทำให้คุณประหม่าเหรอ

เปล่า

งานนี้มันต้องพิถีพิถัน

นั่นเป็นประโยคที่ยาวที่สุด ที่คุณพูดกับฉันในสัปดาห์นี้เลย

ฉันเริ่มจะคิดว่าคุณสาบานไว้ว่า จะไม่พูดอะไรเลยซะอีก

โทษที

งั้นก็กลับไปทำงานกันต่อ

ดีใจที่ได้รู้จักคุณนะ แซม

ไว้ค่อยคุยกัน

- สวัสดี รูธี เป็นยังไงบ้างจ๊ะ - ไง เอลลี่

- ฉันมีเวลาแป๊บเดียวนะ - คุณได้คุยกับอดัมรึยัง

ฉันยังไม่ได้คุยกับเขาเลย แต่ฉันจะบอกเขาให้ว่าคุณอยากคุยด้วย

- ฉันฝากข้อความไว้ตั้งเยอะ - โอเค

แล้วฉันจะบอกให้เขาโทรหาคุณนะ

- ว่าไง แอล มีอะไรเหรอ - รูธโทรหาฉันตลอดเลย

- เธอบอกว่าฝากข้อความไว้เยอะเลย - ผมรู้แล้ว

เธอเป็นเมียเพื่อนซี้คุณนะ โทรหาเธอหน่อยสิ

วินเซนต์ตายไปตั้งห้าปีแล้ว

เธอเหงาน่ะ แล้วก็ใจสลายด้วย

ไม่มีใครตายเพราะใจสลายหรอกน่า

- โทรกลับหาเธอก็แล้วกัน - ก็ได้ ได้ๆๆ

ผมอยู่ที่ห้องยิม

สายใยผูกพัน ยังไงก็หนีไม่พ้น

ไง เจนนี่

เขาไม่เคยรู้เลยว่าในใจฉันรู้สึกยังไงบ้าง

แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกเขาล่ะ

เขารับมือเรื่องความต้องการ ทางอารมณ์ได้ไม่ดีนักหรอก

เขาไม่ยอมรับฟัง แถมยังทำหน้าตาบอกบุญไม่รับ

คุณยอมไม่พูดอะไรเลยได้ไหมล่ะ เพราะว่า...

เขาอึดอัดเรื่องความใกล้ชิด

ฉันชักจะไม่อยากคุมกำเนิดแล้ว...

เพื่อเป็นการลงโทษเขา

งั้นเราก็น่าจะคุยกันว่า การลงโทษเขาจะช่วยคุณได้ยังไง

ไง

โทษทีค่ะ โทษที แป๊บเดียวๆ

ให้ตายสิ ในที่สุดหนูก็มองทะลุ ถึงแก่นแท้ของหน้านี้ซะที

ใช่เลย

หนูเริ่มจะกังวลว่า ตัวเองเป็นจอมหลอกลวง

เราก็เป็นจอมหลอกลวงทั้งนั้น จนเรามีไอเดียบรรเจิด แล้วก็เป็นอัจฉริยะ

- กินมื้อเช้ากับแม่เป็นไงบ้างคะ - วิเศษมาก

สถานการณ์แบบนี้มันไม่เคยง่ายหรอก แต่มันก็ไปได้สวยพอๆ กับที่หวัง

ดีค่ะ

ดีแล้ว

หนูก็ได้แต่หวังว่า แม่จะทำใจได้เหมือนพ่อ

แม่ของลูกเป็นคนพิเศษที่ไม่เหมือนใคร

เรามีสายใยผูกพันลึกซึ้ง และจะเป็นแบบนั้นตลอดไป

งั้นก็ดีค่ะ

แต่หนูต้องไปแล้วล่ะ

เพราะหนูต้องไปอ้อนวอน อาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์

คืนพรุ่งนี้คุณมีแผนจะทำอะไรรึยัง

- คืนพรุ่งนี้มันสำคัญอะไรเหรอ - ก็คืนวันศุกร์ไง

กินข้าว เต้นรำ

สังสรรค์กับคนพิเศษ

ผมไม่สังสรรค์

แล้วคนพิเศษล่ะ

คุณพูดถูก มันไม่มีพลังเลย

มันไม่ลึกซึ้ง

ผมไม่ได้จะพูดแบบนั้น ม็อด

ศีลธรรมเป็นเรื่องสำคัญ สิ่งที่เราปฏิบัติต่อผู้อื่นก็สำคัญ

ศรัทธาในมวลมนุษย์ของคุณ สร้างแรงบันดาลใจได้ดี

แต่มันก็ไม่มีอะไรเพิ่มเติม จากเรื่องที่เราคุยกัน

ฟังนะ ม็อด ผมเจอแบบนี้ทุกปี

นักศึกษาที่เขียนวิทยานิพนธ์ใกล้จะเสร็จ มักจะชอบวิจารณ์งานตัวเองแรงๆ

อย่าทำแบบนั้น ตั้งใจและเขียนให้จบ

ก็ได้ค่ะ

ว่าไงก็ว่าตามกัน

ถูกต้อง

สัปดาห์นี้ผมปลีกตัวได้นะ

ผมคิดถึงคุณ

ถวิลหาคุณ

ไบรอัน...

มันจบแล้ว

- ผมหวังอยู่ตลอดว่าคุณจะเปลี่ยนใจ - ไม่เปลี่ยนหรอก

เข้าใจนะ

ฉันรู้สึกเหมือน คนมือถือสากปากถือศีลตัวแม่

ฉันเขียนวิทยานิพนธ์เรื่องศีลธรรมจรรยา แต่มาเป็นชู้กับผู้ชายที่แต่งงานแล้ว

มันบ้าไปแล้ว

งั้นก็...

มันจบแล้ว ไม่มีอีกแล้ว

อย่าทำนะคะ

อย่าทำชีวิตตัวเองพัง

แต่คุณไม่ได้บอกเธอแบบนั้น

ไม่ได้บอกน่ะสิ แต่ก็นะ...

- ฉันก็อยากบอกอยู่ - ทำไมคุณถึงโกรธคนไข้คนนี้นักล่ะ

เพราะเธออ่อนแอ

ไม่ยอมโต้ตอบ

เอาสิ พูดต่อเลย

ฉันพยายามหนักมาก ที่จะไม่เอาชีวิตฉันไปเทียบกับเธอ

ฉันพยายามบอกให้เธอทิ้งเขา เหมือนที่ฉันควรทิ้งอดัมตั้งนานมาแล้ว

ชีวิตคุณคงจะเปลี่ยนไปมากแน่

มันไม่สำคัญแล้วล่ะ

เราเซ็นใบหย่าแล้วเมื่อเช้านี้ ตกลงกันได้เรียบร้อยดี

ถึงแม้ฉันจะพยายาม เอาเกรฟฟรุตละเลงหน้าเขา

- ไม่นะ - จริงค่ะ

ดีแล้วล่ะ เยี่ยมมาก

เขาเคยบอกว่าฉันเป็นดาวเหนือ ที่นำทางชีวิตด้านดีของเขา

แต่เขามีแรงบันดาลใจใหม่แล้ว

คู่นอนคนใหม่

และฉันได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ตอนอายุ 58

น่ากลัวใช่ไหมล่ะ

ลึกๆ แล้วมันน่ากลัว

ผมเข้าใจดี

แต่ตอนนี้คุณดูมีชีวิตชีวา ร่าเริงมาก

สุดยอดเลย

โทษนะครับ ตรงนี้มีคนนั่งหรือยัง

อ๋อ มีแล้วค่ะ

แต่ยังไม่มีคนนั่งก็ได้นะ

- ให้ฉันเลี้ยงเครื่องดื่มนะคะ - ได้เลย

ชาโตเนอฟดูปาปรสละมุน จากหมู่บ้านใกล้ๆ อาวีญง เหมือนฉัน

นี่แหละ นี่คือรหัสลับของเรา

เราจะให้เวลาไอ้งี่เง่านี่สิบนาที

แล้วพอผมบอกว่า "นี่คือชาโตเนอฟรสละมุน"

คุณก็ดูนาฬิกาแล้วบอกว่า ต้องไปพบญาติจากอาวีญง

- ญาติฉันมาจากมงเปอลีเย - มงเปอลีเยนั่นแหละ

แล้วเราจะมาเจอไอ้งี่เง่านี่ทำไมคะ

เขาเป็นนักวิจารณ์ที่มีอิทธิพลมากที่สุด ของโรงละครอเมริกัน

มีข่าวว่าเขากำลังเขียนหนังสือ

เขาขอพบผม ไม่รู้ว่าทำไม เขาด่าละครสองเรื่องล่าสุดของผมซะยับ

หรือเขาอาจอยากเขียน เรื่องของผมสักบทล่ะมั้ง

- หรืออาจทั้งเล่มเลยก็ได้ - นั่นสิ หรืออาจทำเป็นโอเปร่าไปเลย

มานั่นแล้ว

- ชาโตเนอฟรสละมุน - ญาติฉันมาจากมงเปอลีเยนะ

โรเบิร์ต

ไง คุณดูดีมากเลย

- ดีใจที่ได้เจอ - แซนดรีน เพื่อนที่แสนดี

- โรเบิร์ต กอร์ดอน - ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ

- เช่นกันครับ - ไมค์ ขอเหมือนเดิม

ขอบคุณมากเลยที่สละเวลา อดัม

ได้อยู่แล้ว สำหรับคนที่วิจารณ์ ละครสองเรื่องล่าสุดของผมในช่วงพรีวิว

เดี๋ยวนะ ผมวิจารณ์ผลงานล่าสุด ของคุณไว้หนักเลย

แต่ผมก็พูดชมไว้เยอะเหมือนกัน

ผมก็แค่แซวเล่นน่ะ ยกแก้วเลย...

บอกพระราชามาเลยว่าต้องการอะไร

พอดีผมกำลังเขียนหนังสือ

ผมไม่รู้เลยนะเนี่ย เล่าต่อสิ

ต้องจูงใจกันเยอะหน่อย แต่สุดท้าย ผมก็โน้มน้าวคนที่สำนักพิมพ์อังกอร์

ให้ยอมตกลงพิมพ์อัตชีวประวัติ

ของวินเซนต์ แฟรงก์ผู้ล่วงลับ

เยี่ยมเลย

- ก็สมควรจะมีคนเขียนได้แล้ว - ใช่เลย

วินเซนต์ แฟรงก์คือใครคะ

วินเซนต์ แฟรงก์คือสมบัติประจำชาติ

เขาเขียนบทละครห้าเรื่องที่งดงามที่สุด

และไม่เหมือนใครให้โรงละคร เดอะทเวนตีธ์เซ็นจูรีอเมริกัน

และเขาก็โตมากับอดัมที่บร็องซ์...

และพูดถึงอดัมว่าเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุด

และเป็นมโนสำนึก ด้านวรรณกรรมของเขา

อย่าลืมสิว่าเป็นคู่แข่งตัวฉกาจด้วย

ทำให้ความเห็นของคุณ สำคัญกับหนังสือเล่มนี้มากไง

งั้นคุณมีแผนยังไงล่ะ

ก็คงใช้วิธีการสัมภาษณ์

ความทรงจำ ความเห็นคุณเรื่องวิธีการ สร้างสรรค์งานจะเป็นข้อมูลที่ล้ำค่ามาก

พอดีผมก็ยุ่งวุ่นวายเรื่องละครใหม่ แต่ก็จะ...

- ผมจะช่วยเต็มที่ก็แล้วกัน - เยี่ยมเลย

- คุณมีน้ำใจจริงๆ - ไม่หรอก ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากกว่า

นี่มันชาโตเนอฟรสละมุนจริงๆ ว่าไหมที่รัก