White Light/Black Rain: The Destruction of Hiroshima and Nagasaki

ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าสงครามโลก ครั้งที่สามจะสู้กันด้วยสิ่งใด

แต่ข้าพเจ้าบอกได้ว่าจะใช้สิ่งใด ในสงครามโลกครั้งที่สี่ ก้อนหินไงล่ะ

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์

ปี 1931 กองทัพญี่ปุ่น ออกเดินทางไปบุกแมนจูเรีย

ญี่ปุ่นคือประเทศผู้รุกรานแรก ของสงครามครั้งนี้

โดยเริ่มจากเมื่อ 14 ปีก่อน

ในการบุกและปล้นสะดม ระหว่างประเทศ

ญี่ปุ่นยึดครอง ทุกจักรวรรดิใหม่

ความมั่นใจและห้าวหาญ เพิ่มสูงขึ้น

เช่นเดียวกับความพึงพอใจ ที่ได้เห็นความทุกข์ของผู้คน

เยอรมนีและอิตาลี ผู้ดึงยุโรปเข้ามาสู่สงคราม

ได้กลายมาเป็นพันธมิตรกับญี่ปุ่น อย่างเต็มรูปแบบ...

วันที่ซึ่งจะเป็นความอัปยศ

ไม่ว่าจะต้อง ใช้เวลานานแค่ไหน

ที่จะเอาชนะ แผนการรุกรานนี้

ชาวอเมริกันผู้มีความชอบธรรม จะได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน

ขณะนี้เรากำลังเตรียมการทำลาย อย่างรวดเร็วและราบคาบ

ทุกกิจการที่เกี่ยวเนื่อง ซึ่งมีอยู่ในทุกเมืองของญี่ปุ่น

เราจะทำลายอำนาจทั้งมวล ที่สร้างสงครามให้ราบคาบ

วันที่ 16 กรกฎาคม ปี 1945

สหรัฐอเมริกาได้ทดสอบ ระเบิดปรมาณูครั้งแรกของโลก

ในวันที่ 6 และ 9 สิงหาคม

ระเบิดลูกใหม่ถูกหย่อนลงไป ยังฮิโรชิมะและนางาซากิ

นี่คือเรื่องราวของผู้รอดชีวิต จากการโจมตีของนิวเคลียร์

ประชากรกว่า 75 เปอร์เซ็นต์ ในญี่ปุ่น เกิดหลังปี 1945

เกิดเหตุการณ์ประวัติศาสตร์อะไรขึ้น ในวันที่ 6 สิงหาคมปี 1945 ครับ

1945 เหรอ

ฉันไม่รู้เลย เธอรู้ไหม

ฉันไม่เก่งประวัติศาสตร์ค่ะ

ไม่รู้ครับ

ไม่รู้ค่ะ

ไม่รู้นะ

ฉันไม่รู้เลย เธอล่ะ

ไม่รู้เลยค่ะ

เป็นเรื่องสำคัญเหรอ

แผ่นดินไหวรึเปล่า

ฮิโรชิมะ

ผ่านมานานมากแล้วค่ะ

ฉันกลัวมาก

ที่จะบอกเล่าเรื่องราวของฉัน

ผู้รอดชีวิต

คิโยโกะ อิโมริ อยู่ห่างจากจุดทิ้งระเบิดไป 3 ซอย

เธอสูญเสียครอบครัว

และเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว ในโรงเรียนจากนักเรียน 620 คน

ทำไมฉันถึงรอดมาได้

ฉันอยู่ใกล้กับจุดทิ้งระเบิดมาก

แล้วฉันก็ตระหนักได้

ถึงเหตุผลที่ฉันยังมีชีวิตอยู่

นั่นคือเพื่อบอกเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น

เพื่อที่พวกเขาจะได้เข้าใจ

ชิเงโกะ ซาซาโมริ

ในปี 1945 ระเบิดปรมาณูลูกแรก ถูกหย่อนลงที่ฮิโรชิมะ

ตอนนั้นฉันอายุ 13 ปี

เป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาๆ

บ่อยครั้งที่ฉันเองก็สงสัย

ว่าถ้าฉันไม่เจอระเบิด ชีวิตของฉันจะเป็นอย่างไรนะ

บ่อยครั้งที่ฉันคิดขึ้นมาค่ะ

ฉันคงจะเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา

มีคนรัก แต่งงาน ได้เป็นแม่

ชีวิตของฉัน คงจะเปลี่ยนไปจากนี้

เคจิ นาคาซาวะ

มีนิตยสารชื่อดัง ขอให้ผม เขียนการ์ตูนเกี่ยวกับชีวิตตัวเอง

ผลตอบรับดีมากครับ

บก.เลยขอให้ผม

ทำเป็นเรื่องยาวไปเลย

ดังนั้น เก็นเท้าเปล่า จึงได้ถือกำเนิด

ระเบิดสว่างวาบ

เราถูกระเบิดโจมตี

ผมอายุได้ 6 ขวบ

ผมยังจำมันได้ดี

มันส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวง ต่อชีวิตของผม

ผมจดจำได้ทุกรายละเอียด

ถ้าผมต้องจำลองมันขึ้นใหม่

เพื่อทำเป็นหนัง ผมก็ทำได้

จาก เก็นเท้าเปล่า

นางาซากิ

โบสถ์อุราคามิ

ยาสุโยะ ทานากะ จิเอมิ โอกะ

ตอนนั้นฉันอายุได้ 10 ขวบ

ส่วนฉัน 9 ขวบ

ที่สถานรับเลี้ยงเด็ก มีเด็กอยู่ประมาณ 20 คน

เราเป็นเด็กโตที่สุด

เราเลยต้องช่วยเลี้ยงทารก

ในการซักและพับผ้าอ้อม

เราเป็นเพื่อนกันก่อนเกิดระเบิด

ตั้งแต่เด็กๆ เลยเนอะ

เราโตมาด้วยกันค่ะ

สายสัมพันธ์ของเรามาจากการ

กินอาหารจากหม้อเดียวกันทุกวัน

ซาคุเอะ ชิโมฮิระ

ฉันอยู่ชั้น ป.1

ตอนที่สงครามเริ่มขึ้นค่ะ

สงครามเข้าครอบงำ ความทรงจำทั้งหมด

ฉันไม่มี ความทรงจำที่แสนสุขเลย

ฉันจำได้แต่ความกลัว

การวิ่งหนีและหลบซ่อน

ความทรงจำที่ได้อยู่กับครอบครัว

มันจางหายไป

ฉันต้องแบกรับความเจ็บปวดในใจ

ที่ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยได้

แม้แต่ตอนนี้

ฉันก็ยังไม่สามารถพูดชื่อน้องสาว ออกมาดังๆ ได้

มันเจ็บปวดเกินไปค่ะ

คัทสึจิ โยชิดะ

ตอนนั้นผมอายุ 13

ไม่มีใครได้รับอนุญาต ให้เห็นหน้าขององค์จักรพรรดิ

พระองค์เปรียบเสมือน เชื้อสายของพระเจ้า

ที่โรงเรียน เรามีรูปของพระองค์

พวกเราก็จะโค้งคำนับ และแสดงความเคารพ

นั่นคือวิถีแบบญี่ปุ่นครับ

ญี่ปุ่นซึ่งเป็นศัตรู

สร้างขึ้นในปี 1942 โดยบริษัทไทม์ สำหรับกองทัพเรือสหรัฐ

สำหรับชาวญี่ปุ่น 70 ล้านคน

ฮิโรฮิตะ จักรพรรดิของพวกเขา ก็คือพระเจ้า

สืบเชื้อสายโดยตรงมาจาก เทพีแห่งดวงอาทิตย์ผู้ยิ่งใหญ่

อามาเทราสึ

พวกเขาต่างเชื่อว่า จักรพรรดิเป็นเจ้าของประเทศญี่ปุ่น

ทั้งแผ่นดิน ทรัพยากร หรือแม้แต่ชีวิตของพวกเขาเอง

ทั้งยังเชื่อว่ามันคือสิทธิ์และชะตา ของจักรพรรดิที่จะยึดครองโลก

เพื่อนำมาซึ่ง ความสำเร็จของชะตานี้

และเพื่อทำลายทุกประเทศ และผู้คนที่ขวางทาง

นั่นคือหน้าที่อันศักดิ์สิทธิ์ ของกองทัพและกองทัพเรือญี่ปุ่น

กองทัพของญี่ปุ่นถูกฝึกมาอย่างดี มีระเบียบวินัยที่เข้มงวด

และมีกำลังใจอย่างแรงกล้า

จากจรรยาบรรณดั้งเดิม

ซึ่งรับประกันว่าบุรุษทุกนาย ที่ตายระหว่างสงคราม

จะได้ใช้ชีวิตอมตะ อยู่ท่ามกลางพระเจ้าของชินโต

ไม่ง่ายที่จะรู้จักชาวญี่ปุ่น

โจเซฟ ซี กรูว์

- ทูตสหรัฐฯ ประจำญี่ปุ่นปี 1932-41 - ผมอยู่กับพวกเขามาเกือบ 10 ปี

และผมยืนยันได้เลยว่า

พวกเขาแตกต่างจากเรา

ยิ่งกว่ามนุษย์อื่นใดในโลก

สิ่งที่แตกต่างอย่างที่สุด คือความคิด

คุณไม่อาจใช้บรรทัดฐานแบบตะวันตก ไปวัดตรรกะของชาวญี่ปุ่นได้

อาวุธของพวกเขานั้นทันสมัย

แต่ความคิดนั้น ล้าหลังไป 2,000 ปี

สึนาโอะ ทสึโบอิ ฮิโรชิมะ

ตอนนั้นผมอายุ 20 ปี

กำลังเรียนมหาวิทยาลัย

ในฐานะผู้ชาย

ถือเป็นหน้าที่ที่ต้องเข้าร่วมสงคราม

เพื่อจะตาย

และร่วงโรยไปราวกับกลีบดอกไม้

นั่นแหละคือชะตาของเรา

กองทัพอยู่ที่ฮิโรชิมะ

ดังนั้นเมื่อไรก็ตามที่พวกทหารผ่านมา

เราต้องโค้งคำนับพวกเขา

บรรยากาศอบอวลไปด้วยความรักชาติ

เมื่อผู้ชายไปรบ

เราจะถือธงเล็กๆ และขับร้องเพลง

ออกจากบ้านเกิด

และเข้าร่วมสงครามอย่างกล้าหาญ

ฉันลืมเนื้อแล้วค่ะ

ดร.ชุนทาโร่ ฮิดะ ฮิโรชิมะ

ในปี 1945 ผมเป็นหมอ

ที่โรงพยาบาลกองทหารฮิโรชิมะ

ช่วงเริ่มต้นสงครามกับอเมริกา

ชาวญี่ปุ่นต่างตื่นเต้น

และเชื่อว่าพวกเราจะชนะ

แต่แล้ว...

ลูกๆ ของพวกเขาก็เริ่มตายจาก

ทีละคน ทีละคน

เหล่าแม่ๆ และภรรยาเริ่มรู้สึก

ถึงความวิตกกังวลขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสงครามดำเนินไป

แม้รัฐบาลจะคอยพร่ำบอกว่า เราจะชนะ

แต่ผู้คนก็ค่อยๆ ตระหนักแล้วว่า

ญี่ปุ่นไม่มีทางชนะได้

ซาโตรุ ฟุคุโฮริ นางาซากิ

ถึงจะเป็นเด็ก เราก็เข้าใจ

ว่าเรากำลังจะแพ้สงคราม

คนโง่ก็ยังดูออก

เราไม่มีอะไรเลย

เราต้องการแทบทุกอย่าง

ไม่มีรองเท้าด้วยซ้ำ

แล้วเราจะชนะสงครามได้อย่างไร

พานยอน คิม ฮิโรชิมะ

ในตอนนั้นฉันอายุ 8 ขวบค่ะ

ระหว่างสงคราม ญี่ปุ่นได้ยึดข้าวของเกาหลีไปหมด

จึงไม่มีอะไรให้คนเกาหลี ได้ทานเลย

พวกเขาต้องมาที่นี่ ไม่งั้นก็ต้องทนหิว

นั่นแหละค่ะ ฉันถึงได้เจอกับระเบิด

มีคำขวัญที่กล่าวว่า

อย่าปรารถนาสิ่งใด จนกว่าเราจะชนะสงคราม

เราจะทำลายกองทัพญี่ปุ่น

กองทัพเรือญี่ปุ่น กองทัพอากาศญี่ปุ่น

โรงงานผลิตอาวุธสงคราม ของญี่ปุ่น

และอำนาจในการก่อสงคราม ทั้งหมดของญี่ปุ่น

ทุกๆ วัน เครื่องบินรบจะบินผ่าน

แต่เราก็ยังเล่นกันต่อ

เครื่องบินแต่ละลำ จะมีเสียงไม่เหมือนกัน

ผมแยกความแตกต่างได้ครับ

ทุกๆ วัน ตั้งแต่เช้ายันเย็น

เราจะได้ยินเสียงไซเรน แจ้งการโจมตีทางอากาศ

แต่ฮิโรชิมะไม่ได้ถูกระเบิดเลย

ฉันไม่กลัวเลยค่ะ

ขนาดตอนเครื่องบี-29 บินผ่าน

ฉันก็จะแค่พูดว่า โอ้ นั่นเครื่องบินนี่

ฮิโรชิมะปลอดภัยทีเดียวค่ะ

จนกระทั่งเจอระเบิดปรมาณู