Echo in the Canyon

(การเกิดซ้ำของชุดความคิด ความรู้สึก สไตล์ หรือเหตุการณ์)

มันมีของหลายแบบมากเลยนะ นี่แอมป์เฟนเดอร์

ผมจำอันนี้ไม่ได้เลย เบสเบรกเกอร์ 45

ผมมีอะไรต้องถามคุณหน่อย

ในยุค 80 เราเรียกมันว่า ริกเคนบักเกอร์

ส่วนพวกคุณเรียกว่าริกเคนแบ็กเกอร์ ออกเสียงว่า "แบ็กเกอร์"

- ใช่ - เราเคยคุยเรื่องนี้กันนิดหน่อย

เรามาจากทางใต้ มันออกเสียงว่า "แบ็กเกอร์"

- ก็ว่างั้น - ไม่มีหรอก "บักเกอร์"

อันนั้นของคุณเหรอ เจคอบ

เปล่า แต่เราใช้อันนี้ตอนอัดนะ

- ของแอนดี้ - ใช่ ของแอนดี้

- อยากดูไหม - เอามานี่เลย

นี่คือเพลงโฟล์กร็อกฉบับพิเศษ

ที่คุณต้องทำก็แค่ขยับนิ้วก้อย

ที่เหลือคุณจ่ายไม่ไหวหรอก

(เดอะเบิดส์ เดอะบีชบอยส์ บัฟฟาโล่สปริงฟิลด์)

(ดิแอสโซสิเอชั่น เดอะมาม่าส์แอนด์เดอะปาป้าส์)

คนตั้งชื่อมันว่าลอเรลแคนยอน

เพราะมันคือที่ให้กำเนิด ของนักดนตรีเหล่านี้

นักดนตรีหลายคนมาใช้ชีวิตที่นี่ พวกเขามาจากทุกที่ มุ่งหน้าสู่แอลเอ

มาจากอังกฤษ จากทั่วอเมริกา

เพราะว่าห้องอัดอยู่ที่แอลเอ พวกเขาเลยต้องมาแอลเอ

มันคือที่เดียวที่คุณ จะใช้ชีวิตอยู่ได้

และมันเป็นขั้วตรงข้าม

จากโลกพลาสติก เถรตรง ที่คุณเคยเห็นในโทรทัศน์

การได้อยู่ใกล้ซันเซตสตริปแบบนั้น

และยังรู้สึกเหมือนอยู่ในชนบท

ความรู้สึกที่แตกต่างกันสุดขั้วนั้น มันสวยงามมาก

ผมอาจจะเป็นคนแรกที่ย้ายไปที่นั่น

ผมอยู่บ้านสักหลัง ตรงทางขึ้นไปทางหุบเขานั่นแหละ

แต่ละวงมีความเชื่อใจกันมาก

เราได้รู้จักไบรอัน วิลสัน และเดอะบีชบอยส์

แน่นอน เดอะมาม่าส์แอนด์เดอะปาป้าส์ ตอนพวกเขาย้ายมา

ผมได้รู้จักจอห์นกับมิเชล จากนิวยอร์กด้วย

มาม่า แคสเป็นคนที่เยี่ยมมาก เป็นเจ้าบ้านที่รับแขกเก่งจริงๆ

ลอเรลแคนยอนเหมือนเป็นที่รวมกลุ่ม

ของพวกโบฮีเมียนกับนักแสดงมาโดยตลอด

มีบ้านเล็กๆ ที่มีเสน่ห์อยู่เต็มไปหมด

และตอนนั้นก็เป็นช่วงเวลาที่สนุกมาก

ผมรักที่นั่นเพราะผมชอบ ความมีชีวิตชีวามาตลอด

ความมีชีวิตชีวามันดึงดูดผม และที่นั่นก็มีสิ่งนี้อยู่

อยู่ที่นั่นหมดเลย

ทุกคนต่างก็เขียนเพลง แล้วก็เขียนด้วยกัน

เราเดินไปบ้านใครสักคน

ถือกีตาร์ไปด้วยตลอด

แล้วก็เริ่มนั่งเล่นกัน

เผลอแป๊บเดียว ก็เขียนเพลงดังออกมาแล้ว

เราไม่โทรหากันด้วยซ้ำ

พวกเขาไปเคาะประตู แล้วพูดเลยว่า "ฟังนี่สิ"

เป็นสภาพแวดล้อมที่น่าทึ่งมาก สำหรับนักดนตรี

เป็นอะไรที่ดีมากๆ มีความก้าวหน้า

และมีความสร้างสรรค์เหลือเชื่อ ตอนนั้นผมรู้สึกแบบนั้นแหละ

มีเพลงดีๆ บรรเลงอยู่ทั่วไปหมด

แล้วคุณก็ซึมซับเพลงพวกนั้น เข้ามาอย่างละนิดละหน่อย

สวัสดี

(โรงละครออร์เฟียม ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย 2015)

วอร์เรน ซีวอน นักแต่งเพลงผู้ยิ่งยง แห่งลอสแอนเจลิสเคยกล่าวไว้...

(แอนดรู สเลเทอร์ ประธาน แคปิตอลเรคคอดส์ ปี 2001-2007)

ผมคิดถึงเขาอยู่ทุกวัน

เขาบอกว่าถ้าโรเจอร์ แมกกวินน์ มีโอกาสได้เล่นแค่โน้ตตัวแรก

ของอัลบั้มเปิดตัววงเดอะเบิดส์ แล้วตายตรงนั้นเลย

เขาก็จะยังได้เป็น ผู้ที่มีอิทธิพลที่สุด

ของการพัฒนาดนตรีโฟล์กร็อก ในช่วง 25 ปี

และเขาพูดถูกนะ เพราะในปี 1965 พอวิทยุเล่นเพลงพวกนั้น

มันคือครั้งแรกที่เพลง สไตล์บทกวีลุ่มลึกและสง่างาม

กลายเป็นเพลงดังขึ้นมา

และมันช่วยผลักดันให้นักเขียนเพลง ยุคนั้นเขียนอะไรที่แตกต่าง

และให้มาที่แคลิฟอร์เนีย

ซึ่งทำให้เกิดลอเรลแคนยอน

วันครบรอบ 50 ปีของช่วงเวลานั้น ก็คือหน้าร้อนปีนี้

และเพราะไม่มีใครทำอะไรเลย เจคอบกับผมเลยตัดสินใจ

ว่าเราจะอัดเพลง ของนักเขียนเพลงเหล่านี้

เราจะทำการแสดงกัน และพวกคุณจะได้เป็นส่วนหนึ่งด้วย

ขอบคุณที่มาครับ ขอให้มีความสุขกับการแสดง

พร้อมจะไปยุค 60 หรือยัง

มันยอดมากเพราะเพลง...

ที่มาจากลอเรลแคนยอนในยุค 60

ไม่เพียงแต่สร้างแรงบันดาลใจ ให้วงอื่นในช่วงเวลานั้น

แต่มันยังสร้างแรงบันดาลใจ

ให้นักดนตรีและนักแต่งเพลงรุ่นผมด้วย

และคืนนี้ก็เหมือนกับดนตรีโฟล์ก มันคือโอกาส

ที่จะส่งต่อความรู้สึกนั้น ให้คนรุ่นใหม่

และรักษาเสียงสะท้อนของดนตรีนั้น ให้ดังก้องต่อไป

(ลอเรลแคนยอน แคลิฟอร์เนีย ซ้อมเบื้องต้น)

("ไวลด์เมาเทนไทม์" เดอะเบิดส์ ปี 1966)

- เอาใหม่ได้ไหม - ผมว่าผมพอรู้แล้ว พร้อมนะ

ทีแรกผมจะร้องประสาน แต่...

ท่อนซ้ำมันร้องยังไงนะ แค่ "วิลยูโก" ใช่ไหม

- ผมชอบที่คุณร้องนะ - ฉันร้องแค่ "วิลยูโกๆ "

โทษที

เราเล่นอีกรอบก็ได้นะ ผมว่าท่อนซ้ำมันกลับมาอีกรอบ

เราก็เล่นซ้ำไป นี่มันอะไรกันเนี่ย

ไม่เคยเห็นพวกนี้เลย

ทำไมเราถึงเริ่มทำเรื่องนี้เหรอ เราได้ดูหนังชื่อ "โมเดลช็อป"

มันทำให้เราคิดถึงหลายๆ เพลงในยุค 60

เราเลยตัดสินใจกลับไปอัดเพลง จากกลางยุค 60 เหล่านี้

และเราก็เริ่มสงสัยมากขึ้น ว่าทำไมคนถึงมาที่นี่กัน

ใครมาก่อน คนจากฝั่งอีสต์โคสต์มาที่นี่

หรือคนที่นี่เป็นฝ่ายเริ่มขึ้นมาเอง

บีชบอยส์อยู่ที่นี่อยู่แล้ว

เดอะเบิดส์ย้ายมาที่นี่ก่อน และคนอื่นๆ ก็ตามมา

แล้วเดอะเบิดส์เริ่มขึ้นได้ยังไง

เริ่มอย่างใสซื่อเลยล่ะ

(เดอะบีเทิลส์ "ไอวอนนาโฮลด์ยัวร์แฮนด์")

เดอะบีเทิลส์แจ้งเกิด

และผมได้ยินเพลงนี้ในวิทยุ

ผมพูดขึ้นมาว่า "โห พวกเขา ใช้การเดินคอร์ดแบบดนตรีโฟล์ก

คอร์ดผ่านพวกนี้น่ะ"

ผมเลยคิดได้ว่าจะเอาเพลงโฟล์กเก่าๆ

มาทำให้หนักแน่นขึ้น ด้วยบีตแบบบีเทิลส์

ผมไปที่หมู่บ้าน และเล่นที่คาเฟ่เพลย์เฮาส์

แต่พวกเขาไม่ชอบ

พวกเขาไม่ชอบร็อกแอนด์โรล ที่ผสมกับดนตรีโฟล์ก

พวกเขาคิดว่าไม่ดีหรอก

สิ่งที่เท่ที่สุดเกี่ยวกับโรเจอร์...

(จอห์น เซบาสเตียน เดอะเลิฟวิ่งสปูนฟูล)

คือวันแรกเลยที่ผมเจอเขา

เขาเข้ามาที่คาเฟ่เพลย์เฮาส์

กับกีตาร์ 12 สายของกิบสัน

และเล่นเพลง "ไอวอนนาโฮลด์ยัวร์แฮนด์"

ผมแบบ "เล่นไอวอนนาโฮลด์ยัวร์แฮนด์ ด้วยกีตาร์โฟล์กตัวเดียวเหรอ"

และมันน่าเหลือเชื่อจริงๆ เป็นอะไรที่กล้ามาก

แล้วเขาก็โดนด่าเยอะด้วย

ผมรู้เลย หลายๆ คนคิดว่า "ไอ้หมอนี่ทำอะไรของมัน"

ผมเลยไปแอลเอและได้เล่นที่ทรูบาดอร์

เล่นเปิดให้ฮอยต์ แอกซ์ตัน เล่นแบบเดิมเลย

คนดูที่นั่นก็ไม่ชอบเหมือนกัน

ตอนนั้นแหละที่ผมได้รวมวง กับจีน คลาร์กและเดวิด ครอสบี

ได้เป็นวงเดอะเบิดส์

มีเรื่องตลกๆ เกิดขึ้นเยอะนะ

เรากำลังซ้อมกัน ที่สตูดิโอเก่าๆ แห่งหนึ่ง

แถวเธิร์ดอเวนิว

น่าจะชื่อเวิลด์แปซิฟิก เมื่อก่อนเคยเป็นสตูดิโอแจ๊ส

หลังจากพวกเขาซ้อมตอนกลางคืนเสร็จ

เราก็เข้าไปซ้อมต่อ

และมันเป็นผลดีกับเดอะเบิดส์มาก

เพราะเราต้องฟังที่ตัวเองเล่นซ้ำ

เวลาได้ยินว่าตัวเองเล่นห่วยขนาดไหน เราก็จะซ้อมหนักขึ้น

เราทำแบบนั้นเลย

พอเราเริ่มเก่งขึ้น ดีแลนก็มา

ต้องเจาะจงกว่านี้นะ ผมล้อเล่น

- หมายถึงมีดีแลนหลายคนน่ะเหรอ - ใช่

- บ็อบมา - โอเค

เพราะเขาได้ยินว่าเราเล่น "แทมโบรีนแมน"

เขาฟังที่เราเล่นอย่างตื่นเต้น

และคุณได้ยินเสียงหัวเขาแล่นเลย

เขารู้ทันทีว่าอยากทำแบบนี้

สิ่งที่เดอะเบิร์ดประสบความสำเร็จ คือการหลอมรวม

ดนตรีโฟล์กกับร็อกแอนด์โรล

และทุกวงที่คุณคิด ว่าเป็นสไตล์แคลิฟอร์เนีย

ไม่มีวงไหนที่ทำเพลง ได้อย่างเดอะเบิดส์เลย

ท่อนที่เล่นด้วยกีตาร์ 12 เส้น มันน่าตื่นตาตื่นใจมาก

เป็นช่วงเวลาที่สำคัญ

ในวงการร็อกจริงๆ

มันคือสองสิ่งที่เข้ามาชนกัน

บนคลื่นลูกใหญ่

และมันสร้างดนตรีแนวใหม่ ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ผมรักเสียงเพลงที่แมกกวินน์ สร้างจากกีตาร์ 12 สาย

ที่เขาใส่ลงไปในเพลง กับจังหวะของครอสบีที่คอยเสริม

พวกเขาเป็นวงที่ทรงพลัง ที่พวกเราทุกคนอยากเป็น

ผมชอบเดอะเบิดส์มาก

ผมชอบปรัชญาของพวกเขา

ปรัชญาดนตรี แบบโฟล์กร็อกน่ะ โฟล์กร็อก

การเขียนเพลงด้วย

- ใช่ เนื้อเพลงดีนะ - มันสวยงาม

("เดอะเบลส์ออฟริมนี" เพลงโฟล์กยุค 60 โดยพีต ซีเกอร์)

ดนตรีโฟล์กเป็นการเขียนเพลงแบบเก่า

คุณหัดเล่นเพลงจากใครสักคน

อาจจะเป็นลุงของคุณที่หัดเพลงนี้ มาจากนักลับมีดคนหนึ่ง

ที่เดินทางลงใต้ หากินกับการลับมีด ลับกรรไกร

และเล่นแบนโจกับซอเป็นด้วย

ตอนเดอะเบิดส์ออกมา มีคนที่ไม่ยอมรับ

การเอาเพลงโฟล์กพวกนั้นมาเล่นเป็นวง

แต่มันลุกลามไวมาก

เป็นก้าวที่ใหญ่มาก จาก "เลิฟมีดู"

มาเป็นเพลงพวกนี้

และเราก็เริ่มจริงจังกับร็อกแอนด์โรล

เพราะก่อนหน้านั้น ไม่มีใครจริงจังกับมันเลย

เราใส่บทกวีดีๆ เข้าไปในวิทยุ คลื่นเอเอ็ม คลื่นป็อป

เป็นครั้งแรก ก่อนหน้านั้นไม่มีเลย

ก่อนหน้านั้นเป็นเพลงหวานๆ

ที่รัก ฉันรักเธอ

ไม่ใช่ "เต้นรำใต้ฟ้าประกายเพชร โบกไม้โบกมืออย่างเสรี"

- มันเปลี่ยนทุกอย่างสำหรับทุกคน - ใช่

ฟิโอนา อยู่ไหม

ที่จริง ผมเจอฟิโอนาตอนเธออายุ 17

ซึ่งถ้าผมบอกไปเธอคงอายแน่ๆ

สายไปแล้ว

พร้อมนะ

เล่นเพลงเบิดส์กัน

เดอะบีเทิลส์มาอเมริกา

แล้วพวกเขาก็โดนถามว่า "วงโปรดของคุณคือวงอะไร"