Lagaan: Once Upon a Time in India (लगान)

(ด้วยรักและห่วงใย แด่ชาวคชร)

(ขอขอบคุณ มหาเรา ปรากมัลจีที่สามแห่งคชร)

(กรมตำรวจ - ภุจ กรมป่าไม้ - ภุจ)

(ธนาภัย รามจี อะเฮียร์ ภารัต โชทานี)

(นิคิล ชาห์ ดร. จี. เรา)

(ศิลปินแห่งภุจ ชาวบ้านคุนาเรีย)

(ชาวบ้านโคไท และประชาชนแห่งคชร)

(ขอขอบคุณ ศรี อมิตาภ บัชชัน)

นี่คือปี 1893

จำปาเนอร์

หมู่บ้านเล็กๆ ตรงใจกลางอินเดีย

ชาวจำปาเนอร์พึ่งพาการเกษตร

เช่นเดียวกับหมู่บ้านอีกหลายพันแห่ง

ค่ายทหารอังกฤษกั้นเขตแดนของหมู่บ้าน

เลยค่ายทหารไปทางใต้ประมาณสองกิโลเมตร คือป้อมปราการของเจ้าแห่งแคว้นนี้

ทหารอังกฤษปกป้องเขตแดนของเจ้าเมือง จากการโจมตีของเพื่อนบ้าน

และรับปากกับเจ้าเมืองอื่นๆ ว่า จะคุ้มครองพวกเขาจากเจ้าเมืองเมืองนี้

เป็นเพราะข้อตกลงทับซ้อนนี่

อังกฤษจึงเก็บส่วย จากเจ้าเมืองเหล่านั้นได้

รวมทั้งเจ้าเมืองแห่งจำปาเนอร์ด้วย

ลากาน

ส่วนหนึ่งของผลผลิตที่ชาวนาเก็บเกี่ยวได้ ไม่ว่าจะเป็น ข้าวสาลี ข้าวฟ่าง

และข้าวสาร จะถูกส่งให้เจ้าเมืองแทนส่วย

เจ้าเมืองทุกคนเก็บส่วย จากหมู่บ้านทั้งหลายที่อยู่ใต้การปกครอง

เจ้าเมืองจะเก็บไว้เองส่วนหนึ่ง

แล้วส่งที่เหลือให้พวกอังกฤษ

ด้วยวิธีนี้ อังกฤษก็ยิ่งมีอำนาจมากขึ้น

เช่นเดียวกับ หมู่บ้านทั้งหลายทั่วประเทศ

ชาวไร่ชาวนาแห่งจำปาเนอร์ ต้องอยู่อย่างอดอยากยากแค้น

และต้องจ่ายส่วยให้เจ้าเมืองทุกๆ ปี

ปีที่แล้วฝนตกน้อยมาก

ส่วนปีนี้ ฝนยังไม่ตกเลย

ดวงตาอันแห้งแล้งแหงนมองท้องฟ้า

แหงนมองอะไรอยู่ได้

แค่สงสัยว่าเมื่อไหร่ฟ้าจะครึ้มเมฆ

ข้ารอคอยฝนมานานเหลือเกิน

เดือนแห่งมรสุมผ่านไป โดยไม่มีน้ำฝนสักหยด

มาแล้วจ้า มาแล้ว

ขอบคุณเทวดา ที่อย่างน้อยเราก็มีน้ำดื่ม

ไม่อย่างนั้น เราคงแห้งจนเหลือแต่กระดูก

- ฟ้ายังปรานี - ใช่

ไร่นาแตกระแหง แล้วต้นข้าวจะออกรวงได้ยังไง

อย่าเพิ่งท้อใจไป ฮารี

ถ้าฟ้าไม่เมตตาเรา เราก็จะขุดดิน

เราจะขุดลึกจนถึงแหล่งน้ำบาดาล

ข้าบอกภูวันอย่างนั้น

เขาอยู่ไหน

เขาออกไปไหนสักแห่งตั้งแต่เช้า

ถึงเวลากินข้าวแล้ว ถ้าเจอเขา บอกให้กลับบ้านด้วยนะ

- ได้สิ - ไอ้เด็กเวร เดี๋ยวบีบคอให้ตายเลย

ไม่นะ สงครามไก่ตีกันอีกแล้ว

ไอ้ลูกสันดานเสียของโกลี

เดี๋ยวเอาปืนยิงให้ม่องเลย

พวกปัญญาอ่อน คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน

ไปตายซะ ปุระ

นี่ ไอ้เส็งเคร็ง มานี่ ข้าจะสำแดงให้ดู

- รออยู่ตรงนั้นแหละ - มาเลย

- ข้าจะซ้อมให้เอ็งนอนหยอดน้ำข้าวต้ม - กล้าดียังไงมาตีลูกข้า

ข้าจะจับพวกมันห้อยหัวกับต้นไม้ แล้วเผาพริกรมควัน

พวกมันแกล้งไก่ของข้า ส่วนเอ็งน่ะ

ทำตัวให้ดีๆ ไม่งั้นข้าจะเผาหนังสติ๊กเอ็งซะ

- เอาอย่างนั้นเหรอ - หยุดได้แล้ว

พวกเจ้าสองคนกัดกันยิ่งกว่าหมากับแมว

แต่ลูกๆ เขาไล่จับไก่ของข้า

เลิกทำตัวเหมือนมันโดนรังแกซะทีเถอะ

ไก่ของเอ็งไม่มีคู่ซะหน่อย

พวกเขาเป็นแค่เด็ก โกลี ดูลูกๆ ของเจ้าด้วย

บอกหน่อย เห็นภูวันบ้างไหม

- ไม่ เอ็งเห็นเขาไหม ปุระ - ไม่เห็น

ทำไมเหรอ

ซ้าย ขวา ซ้าย

พวกสารเลว

พวกหมากินซาก

เดินตากแดดไปทั่ว

สักวันหนึ่ง พวกเอ็งจะต้องกลับไปยังเกาะเล็กๆ

ที่พวกเอ็งจากมา

ขอให้เทพเจ้าแห่งโชคชะตาทำลายพวกเอ็ง

กุราน ไปดูดวงให้พวกมันทำไม

พวกมันไม่สนใจหรอก มาดูให้ข้าดีกว่า

บอกหน่อย ชาตินี้ข้าจะได้แต่ง กับชายในฝันไหม

แน่นอน

ถ้าเจ้ารักเขาจริงๆ เจ้าก็จะหาเขาพบ

เจ้าจะเป็นเจ้าสาวของเขา

- จริงเหรอ ได้ยินไหม จิกนี - ได้ยินสิ

แต่...

แต่อะไร

ข้ามองเห็นอุปสรรค

อุปสรรคอะไร บอกข้ามาเร็วๆ

เการี

ไว้มาใหม่นะ

ดูดวงให้ข้าบ้างสิ

มีอะไรหรือคะ ท่านลุง

- กุรานดูดวงให้เจ้าอยู่เหรอ - เปล่าค่ะ

- ใช่แล้ว - เขามันเพี้ยน

ขนาดปัจจุบันยังไม่รู้เรื่อง แล้วมีหน้ามาพล่ามเรื่องอนาคต

ไม่นะคะ ท่านลุงฮารี เขาไม่ได้เพี้ยน

ท่านลืมธุรกา พี่สะใภ้ข้าแล้วเหรอ

นางไม่มีลูกอยู่ตั้งเก้าปี แล้วกุรานก็บอกว่านางจะมีลูกชาย

แล้วโซมุก็มาเกิดจริงๆ ใช่ไหม ดูเกศารยาเป็นตัวอย่างสิ

ก็ได้ๆ ไอ้บ้านั่นไม่ได้เพี้ยน

ทีนี้บอกลุงหน่อย เห็นภูวันบ้างไหม

ไม่ค่ะ แต่ข้ารู้ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน

เยี่ยมเลย

สาวน้อยของเราคอยตามดูเขางั้นเหรอ

ลาคา เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย

เข้าใจล่ะ เรื่องนี้เกี่ยวกับข้า แต่ข้าไม่มีสิทธิ์เปิดปากงั้นเหรอ

ทำไมเจ้าไม่สวมกำไลแต่งงานให้ข้าดูล่ะ

- ลาคา นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน - ข้าพูดจริงๆ

ท่านก็แก่แล้ว และเการีไม่สนใจข้าเลย

นี่ ดูนี่สิ ดู

- เห็นไหมว่าข้าเจ็บปวดแค่ไหน - เจ็บปวดเหรอ

งั้นเจ้าก็ต้องไปหาพ่อข้า ไม่ใช่ข้า

- ท่านพ่อ - มีอะไร

ลาคามีแผลที่มือ

ดูเหมือนเขาจะตัดมือตัวเอง แทนที่จะตัดฟืน

จะทำไงได้ ท่านน้าอิซาร์ ข้าได้แผลตลอด...

เจ็บมากด้วย

ท่านลุง ข้าจะไปตามภูวันมาให้

ฟังนะ ถ้าเจ้าเจอเขา บอกเขาว่าแม่รออยู่

ได้ค่ะ ข้าจะบอกเขาให้

หนึ่ง

สอง

สาม

ให้ตายสิ พลาดอีกแล้ว

ราม สิงห์ เร็ว ก่อนมันจะหายไป

จากตรงนั้น

เวสสัน นายอ้อมไป ต้อนไอ้สัตว์ตัวนั้นให้จนมุม

หนึ่ง

ทิ้งหินซะ

ในที่สุด

ก็ยิงโดนซะที

เก่งมากครับท่าน

- แม่นมาก - ขอบใจ ราม สิงห์

ได้สัตว์ใหญ่ขึ้นมาหน่อย

จับเขา

ท่านครับ

ไอ้ดำคนนี้แอบอยู่ในพุ่มไม้

กำหินไว้ในมือ

เขาคอยก่อกวนกวางตลอดเวลา

เข้าใจล่ะ

ว่าทำไมฉันถึงพลาดตั้งห้าครั้ง

แกเป็นผู้พิทักษ์สัตว์งั้นเหรอ

เขาเป็นชาวนาจากจำปาเนอร์

งั้นแกคงวิ่งเก่งสินะ

ลองช่วยตัวนี้ดู

คราวหน้า

ฉันจะยิงแก

คราวหน้า แกจะเป็นเป้าให้ฉันยิง

ผู้กองรัสเซลล์ครับ

ราชาปุราน สิงห์ ชวาลา รอคุณอยู่ที่ค่ายพักทหาร

ปุราน สิงห์เหรอ

เขาต้องการอะไรอีกล่ะ

ภูวัน

ภูวัน

แหกปากอะไรขนาดนั้น

ข้ากำลังตามหาเจ้าอยู่ ข้าหาเจ้าไม่เจอ

- ข้านอนตายอยู่ที่ไหนรึเปล่าล่ะ - ข้าจะไปรู้ได้ยังไง

ตายแล้ว ข้าพูดอะไรออกไปเนี่ย

แล้วเจ้าไปกินรังแตนที่ไหนมา

ช่างเถอะ เจ้าต้องการอะไร

- ข้ามีเรื่องจะบอก - อะไร

นั่งลงก่อนสิ

บอกมาได้แล้ว

วันนี้กุรานดูดวงให้ข้า

จะเจอเคราะห์กรรมอะไรล่ะ

ปากเสีย ข้าไม่บอกเจ้าแล้ว

ก็ได้ บอกมาสิ

น่านะ

กุรานบอกว่า

ข้าจะได้เขียนเฮนนาที่มือในปีนี้

หมายถึงข้าจะได้แต่งงาน

เป็นข่าวที่ดีมากเลย

เจ้าจะเต้นรำอย่างมีความสุข ใครคือเจ้าบ่าวล่ะ

ข้าจะไปรู้ได้ยังไง

กุรานไม่ได้บอก

แต่ที่แน่ๆ ก็คือ

บ้านที่ข้าจะแต่งเข้านั้น จะมีต้นสะเดาที่ลานบ้าน

มีทุ่งกว้างอยู่ติดบ้าน

วัวตัวเมียสองตัว ตัวผู้คู่หนึ่ง

และแพะสามตัว

กุรานบอกว่า บ้านข้าจะเป็นเหมือนสวรรค์น้อยๆ

ยอดเยี่ยมไปเลย เจ้าโชคดีจริงๆ

โชคดีเหรอ เจ้าเรียกสิ่งนี้ว่าโชคดีเหรอ

มีบ้านเป็นวิมาน เจ้าจะต้องการอะไรอีก

มีแต่ฟ้าที่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

บอกอะไรหน่อยสิ ภูวัน

- เจ้าชอบผู้หญิงแบบไหน - ผู้หญิงเหรอ

ข้าจะชอบแต่ผู้หญิงที่แม่ข้าถูกใจ

- ผู้หญิงที่แม่เจ้าถูกใจเหรอ - ใช่แล้ว

- อุ๊ย แย่ล่ะ - เกิดอะไรขึ้น

ข้ามาเพื่อบอกเจ้าว่า

แม่เจ้ากำลังรออยู่ที่บ้าน

แล้วเพิ่งนึกได้เนี่ยนะ

เจ้านั่งอยู่ที่นี่แหละ ข้าจะไปแล้ว

ภูวัน ข้าขอโทษ

ราชา

ออกไปล่าสัตว์เป็นยังไงบ้าง

ชาวอังกฤษเก่งที่สุดอยู่แล้ว ถ้าเป็นเรื่องการล่าสัตว์

อาณาจักรอังกฤษดีที่สุดในโลก

- งั้นหรือ - แน่นอนที่สุด