The first 200 lines.
(ศรีลังกา ปี 2009 ป่าจาฟฟ์นามันคูซ)
ปี 2009 ที่ศรีลังกา
จังหวัดจาฟฟ์นา ในป่ามันคูซ
สี่สิบแปดชั่วโมงหลังปฏิบัติการ ขุดรากถอนโคนกองทัพพยัคฆ์ศรีลังกา
กองทัพศรีลังกา ก็เคลื่อนพลเข้าสู่ป่าทึบของจาฟฟ์นา
ความน่าสะพรึงกลัว ของกองทัพพยัคฆ์ถึงคราวสิ้นสุดลง
แต่ความตายยังคงแอบซ่อนอยู่ ในทุกย่างก้าวผ่านดงป่า
แม้อาณาจักรของพวกเขา จะแผ่ขยายไปทั่วพื้นพิภพ
แต่รากนั้นได้หยั่งลึกลงไปถึงขุมนรก
ด้วยความร่วมแรงของชาวบ้านในพื้นที่
กองทัพศรีลังกา ก็เริ่มเดินหน้าขุดค้นป่า
เพื่อเสาะหาอาวุธ และขุมสมบัติที่ซุกซ่อนอยู่
อะไรน่ะ
พี่ กองทัพนะ
จะเอาชีวิตมาทิ้งเปล่าหรือไงล่ะ
ทุกคนระวังให้ดี
โซมู!
ลูกพี่
เซลวา
ไปเร็ว
พวกแกเป็นใคร
ตอบมาสิวะ ไอ้เวร
พวกแกมาจากไหน
พม่าเหรอ
บังกลาเทศเหรอ
หรือมาจากปากีสถาน
เป็นผู้ก่อการร้าย หรือพวกลักลอบเข้าเมือง
ไอ้พวกนี้คงจะถูกฝึกมาดี มันไม่ปริปากแน่ๆ
เอาทุกคดีที่ยังปิดไม่ลง มายัดให้พวกมันเลยแล้วกัน
ครับนาย
เฮ้ย เอาแฟ้มมาซิ
ศรีลังกา
ศรีลังกา
- กองทัพพยัคฆ์เหรอ - ลูกหาบ
ลูกหาบเหรอ แล้วพวกแกจะมาหาบอะไรแถวนี้
ท่านครับ
พวกทหาร
มันเผาหมู่บ้านเราราบเลยครับ
เราไม่เหลืออะไรให้ประทังชีวิตแล้ว
เรามาเพื่อหาที่ลี้ภัยครับ
คิดว่าการขอลี้ภัย มันง่ายเหมือนขอบุหรี่รึไง
ถ้าอยากขอลี้ภัย
ก็ต้องมีบัตรประจำตัว บ้านเมืองมีขื่อมีแปนะ
ทองเหรอ
แค่นี้น่าจะพอสำหรับผ่านเข้าประเทศ
แล้วสำหรับเอกสารประจำตัวล่ะ
นายครับ ทองเพียบเลย
นี่ครับนาย
ฉันต้องเสี่ยงมากนะที่ทำแบบนี้
ทำอะไรก็ระวังให้มาก
จะให้เปลี่ยนแค่ภูมิลำเนา หรือเปลี่ยนชื่อด้วยล่ะ
ฉันชอบชื่อตัวเองแล้ว
ชื่ออะไรล่ะ
ราณะตุงคะ
นี่คือพัสดุที่ส่งมาครับ ท่านประธานาธิบดี
เรียนท่านประธานาธิบดีที่เคารพ
หนูเขียนจดหมายฉบับนี้จากโมตูปัลลี
ซึ่งเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ในอำเภอประกาษัมของอานธรประเทศ
มือที่หนูใช้เขียนจดหมายฉบับนี้ อาจเป็นมือน้อยๆ
แต่ปัญหาที่มีในมือนี้ใหญ่หลวงมากค่ะ
พวกพี่ๆ หนูได้ส่งนิ้วของพวกเขา ที่ถูกตัดไปให้ท่าน
ถ้าท่านไม่ช่วยเราภายใน 24 ชั่วโมง
ครั้งนี้ท่านได้รับ นิ้วที่ถูกตัดของเราแล้ว
ครั้งหน้าสิ่งที่ท่านได้รับ จะเป็นหัวของพวกเราแทนค่ะ
เรียกสัตยา มูรติ เจ้าหน้าที่ซีบีไอมาเดี๋ยวนี้
ให้มาทันที
ด้วยความเคารพครับท่าน
ด้วยความเคารพครับท่าน
ฉันได้ยินเสียงของเด็กน้อยคนนั้นเลย
ฉันเห็นภาพความเจ็บปวด ของเด็กคนนั้นปรากฏต่อหน้าต่อตา
เราต้องทำอะไรสักอย่างนะสัตยา มูรติ
นี่เป็นเรื่องละเอียดอ่อนครับท่าน
ก่อนที่เราจะทำอะไรลงไป
เราต้องเข้าใจก่อนว่า เกิดอะไรขึ้นที่นั่น
เรามักจะอวดความก้าวหน้าในเวทีโลก
แต่ประชาชนยังต้องลำบากตรากตรำ กว่าจะได้รับความยุติธรรม
แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย สัตยา มูรติ
ถือว่าฉันสั่งนะ
คุณต้องไปที่โมตูปัลลี
และเก็บข้อมูลมาให้หมดว่า เกิดอะไรขึ้นที่นั่น
แล้วคอยรายงานฉันตลอดด้วย
ฉันมอบอำนาจสั่งการพิเศษ ให้คุณใช้ได้ทุกอย่าง
- นับตั้งแต่ตอนนี้เลย - ครับท่าน
ครับท่าน
ฟังนะ
ทันทีที่ฉันไปถึงไฮเดอราบาด
ให้แจ้งเจ้าหน้าที่ระดับสูงทุกคน ในกรมสรรพากร
กับเจ้าหน้าที่ตำรวจนายนึง ที่รู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับที่นั่น
ให้มาพบฉันที่สนามบิน
แล้วปกปิดเป็นความลับที่สุดด้วยนะ
ครับท่าน
นี่มันคิชานนี่
คิชาน!
เราไม่ยอมฟังกัน ตอนที่เขาบอกให้เราย้ายไปจากที่นี่
ดูสิ มีคนต้องมาตายอีกคนแล้ว
ดู!
ศพพวกนี้ถูกพบในไร่ บริเวณรอบนอกของหมู่บ้านครับ
แต่ไม่มีใครยอมเปิดปากพูดเลย
พี่!
เกิดอะไรขึ้นในหมู่บ้านนี้
จะมีใครยอมบอกมั้ย
นี่ฝีมือใคร
คุณป้าคะ
หนูรู้ว่าคุณป้าไม่กล้าพูดความจริง
แต่น้ำตาที่ไหลอาบแก้มนั่น บ่งบอกว่าพวกเขาคือคนที่คุณป้ารัก
บอกมาเถอะค่ะ
ไม่มีใครยอมพูดหรอก
เฮ้ย
คนพวกนี้ตายไปแล้ว
พวกที่เหลือก็อยู่แบบตายทั้งเป็น
คนพวกนี้สละชีวิตเพื่อช่วยพวกแกทุกคน
ส่วนคนพวกนี้…
ก็ตอบแทนพวกเขา ด้วยการทำเหมือนเป็นคนแปลกหน้า
ทำไมล่ะ
เพราะหมู่บ้านนี้น่ะนะ…
ไม่ใช่หมู่บ้านหรอก
แต่เป็นที่เผาศพ
และทุกอย่างจะถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน ในดินแดนทุรกันดารนี้
ไหม้ จนเหลือแต่เถ้าธุลี
ดูสิ ดูสิๆ
ดูนี่สิ
ดูสิ
ดูมือพวกนี้สิ
เขาไม่เหลือใครเลย
พี่น้องเหรอ
ดูสิ
ขนาดตายไปแล้วมือยังเอื้อมไปหา
พี่น้องที่เขารู้สึกผูกพันอยู่เลย
พี่!
น้องสาวถูกปลุกให้ตื่นแล้ว
ลูกแม่!
แล้วก็คนเป็นแม่
แล้วก็พ่อ
ทีนี้ เฮ้ย!
ทีอย่างนี้ละจำได้เชียว
ร้องไห้กันใหญ่เลยนะ
อย่างน้อยก็ช่วยบอกทีเถอะ
บอกมาว่านี่มันฝีมือใคร
ราณะตุงคะ!
เราทำไม่ได้หรอก…
ไอ้เวรนี่!
ฟังนะ
ลูกคนนึงของฉันจะคิด ก่อนที่จะง้างมือ
แต่อีกคนนึง โซมูลูน่ะ ไม่เคยคิดอะไรทั้งนั้น
ไปจัดการตามที่สั่งซะ
ก่อนที่เขาจะมา
นายแม่ แต่นี่วันอาทิตย์นะ
แล้วไง
วันอาทิตย์พวกแกไม่ต้องกินเหรอ
ไม่ต้องดื่มเหรอ
ลงวันที่เป็นพรุ่งนี้แล้วเซ็นๆ ซะ
- นายแม่… - เร็วสิ!
ไปจัดการ
จะให้ผมออกหมายจับเหรอ ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะ
คุณจะจับใครล่ะ
ราณะตุงคะ
ราณะตุงคะเหรอ
ท่าทางคุณจะไม่เคยได้ยิน กิตติศัพท์เขาสินะ
ก่อนที่มันจะกลายเป็น ชื่อสุดท้ายที่คุณได้ยิน
โทรไปลาป่วยเลยนะ บอกไปว่า คุณไม่ได้เข้างานมาเป็นอาทิตย์แล้ว
แล้วปิดปากให้สนิทเลย
จอด!
จอดก่อนๆ ทุกคนจอดๆ
เราจะไม่เข้าไปลึกกว่านี้แล้ว
- ทำไมล่ะ - เรากลัวครับท่าน
ไม่อายปากบ้างเหรอ
คุณเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจนะ
- จะกลัวอะไร - แต่นี่ราณะตุงคะนะครับ
ราณะตุงคะ!
ผมทำงานนี้ไม่ได้หรอกครับ
ผมมีครอบครัวต้องดูแล
ผมขอลาออกตรงนี้เลย
เชิญท่านไปต่อเองนะครับ
ผมก็ทำไม่ได้ครับท่าน
ลาละครับ
ขอโทษครับท่าน
ขอโทษครับท่าน
ขอโทษครับท่าน ผมก็ขอออกด้วย
พวกผู้ชายเผ่นไปหมดแล้ว
มีใครอยากออกอีกมั้ย
เราทุกคนจะติดตามท่านไปค่ะ
อะไรกัน…
ซัดพวกมันให้น่วม
ไม่ได้เรื่องเลยโว้ย
ทำอะไรกันอยู่วะ ไอ้พวกขี้ขลาด
หยุดพวกมันสิ
เฮ้ย
เฮ้ย
อย่ามาขึ้นเสียง
แก่แล้วฉันก็ไม่ไว้หน้าหรอกนะ
ฉันจับผูกกับรถจี๊ป แล้วลากไปเข้าคุกแน่
กล้าดียังไง…
แม่…
แม่ จะหัวเสียทำไมคะ
ช่างเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูคุยกับเค้าเอง
เชิญเข้ามาก่อนค่ะ
ทุกท่านด้วยนะคะ
เฮ้ย
ไปรินเหล้ามาซิ
พวกคุณมาตั้งไกล รับเครื่องดื่มอะไรหน่อยมั้ยคะ
No comments yet. Be the first to leave one.