Rebel in the Rye

Rebel in the Rye (2017) OCR 23.976 fps runtime 01:49:04

เรียนคุณวิท

ผมเสียใจที่ต้องแจ้งให้ทราบว่า โฮลเด้น คอล์ฟิล เสียชีวิตแล้ว

ผมรู้คุณคิดว่าเขาสามารถปกป้องผม

หรืออย่างน้อยที่สุด พาผมหนีการหยามหยันของตัวเอง

แต่โฮลเด้นจากไปแล้วตลอดกาล

และผมไม่เห็นจะมีสิ่งใด ช่วยผมได้อีก

"6 ปี ก่อน"

"ปี 1939"

แฟนนายล่ะ เจอรี่ ไปไหนแล้ว

หล่อนอยากเต้นรำกับพี่ชาย

ครอบครัวสุขสันต์

เรือลูซิทาเนียมาถึงอังกฤษยังมีหวัง

มากกว่าได้แอ้มสาวในโพรงนี่

ไม่รู้สิ สาวไฮโซรักหนุ่มเรียนไม่จบ

เจ้าหล่อนคงอยากบอกคุณพ่อจะแย่

"เขาไม่แค่จน พ่อขา เขาเป็นยิวด้วย"

เฮ้ แค่ลูกครึ่ง

ทำไมชอบพามาที่นี่ ฉันขยะแขยงพวกขี้อวดนี่เต็มทน

เพื่อให้เวลาสาวๆ ไง

- นั่นใครน่ะ - อูน่า โอนีล

- นามสกุลเหมือน ยูจีน โอนีล - นั่นคุณพ่อ

ว่ากันว่าเจ้าหล่อนปลื้มนักเขียน

น่ามอมเหล้าแล้วอ่านนิยายของฉันให้ฟัง

มอมเหล้าพอไหว แต่นิยายนายคงไม่เวิร์ค

ฉันเคยอ่านแล้ว

ต้องงี้สิเพื่อนรักของฉัน พวกบอดี้การ์ดนั่นใคร

ไบลธ์ ชอเซอร์ และแครอล ฟลอเรนติน่า

คอยปกป้องหล่อนจากพวกขี้ยา และหนุ่มๆ ที่ไร้มรดก

หล่อนก็เลยไม่มีคนรักมาจนถึงทุกวันนี้

ถ้านายอยากใช้เวลากับอูน่า พวกหล่อนจะเขวี้ยงนาฬิกานาย

โอเค

ฉันจะลองดู

สาวๆ ครับ อูน่า

- หวัดดีค่ะ - เป็นเกียรติที่ได้พบคุณ

ผม เจอโรม เดวิด ซาลิงเจอร์

เพื่อนเรียกผมว่าเจอรี่

ยินดีที่รู้จักค่ะ เจอโรม เดวิด ซาลิงเจอร์

ผมปลื้มคุณพ่อคุณมาก

ผมเองก็เป็นนักเขียน และบทละครของท่านเป็นแรงบันดาลใจให้ผม

คุณเขียนอะไร

ผมเขียนเรื่องสั้น

- เหรอคะ - เคยตีพิมพ์หรือยัง

ไปเถอะ อูน่า ฉันจะแนะนำให้รู้จักบิลลี่ แชนเลอร์

- เขามาเหรอ - มาสิ

- เยี่ยม - ไปเร็ว

ไว้พบกันใหม่ค่ะ เจอโรม เดวิด ซาลิงเจอร์

บิลลี่

ขออภัยครับ ไม่ทราบว่ากี่โมงแล้ว

แจ่มเลยนี่

ตลอดเส้นทางชีวิตจืดชืดของผม

ผมมักพบแต่นิยาย ที่ซื่อตรงกว่าความเป็นจริง

และใช่ ผมว่ามันตลกดี

เขาไม่โดดเด่นทั้งหน้าตา บุคลิก หรือแต่งตัวดีพอจะให้เชอร์ลีย์สนใจ

เขาไม่มีโอกาสเลย

และอย่างที่ผมเคยบอก การจะเขียนนิยายหนุ่มสาวดีๆ สักเรื่อง

เป็นเรื่องหนุ่มพบสาวจะดีแน่ๆ

แม่ไม่มีสมาธิ ถ้าเธอเอาแต่จ้องอย่างนี้

แม่ชอบไหม

- มันดีมาก - พูดความจริงก็ได้

พูดจริง มันเยี่ยมมาก

ผูกเชือกรองเท้าซะ...

ตกลง แม่คิดว่าไงครับ

แม่ชอบเด็กๆ ชอบการพูดจาของเขา

ใช่ นิยายส่วนใหญ่มักเขียนให้วัยรุ่นโอ้อวด

เพราะตาแก่ขี้เมาเป็นคนเขียน

น่าเบื่อมาก

ลูกฉลาดจริงๆ

ผมอยากเอาไปตีพิมพ์

ลูกจะทำยังไง

ผมจะกลับไปเรียน ลงเรียนการเขียนสร้างสรรค์

ว่าไงนะ

แกถูกไล่ออกจากทุกโรงเรียน ที่ฉันส่งแกไปเรียน

เพราะปากดีเหลือเกิน

คิดได้ยังไง ว่าแกจะยึดอาชีพนักเขียนได้

ผมไม่รู้ แต่ผมแค่ชอบเขียน

ลูกมีพรสวรรค์ โซล

ต่อให้ใช่ แต่อาชีพนักเขียนพอเลี้ยงตัวที่ไหน

ต่อให้เป็นคนเก่งๆ ก็เถอะ แล้วยิ่งห่วยอย่างแก

ผมมันผิดทุกอย่าง

ซอนนี่ๆ

มาสิ นั่งก่อน ขอโทษที

ฉัน... ฉันแค่ไม่อยากให้แกผิดหวัง ถ้ามันไปไม่รอด

ซึ่งแน่นอน

แกไม่รอดหรอก

เชื่อพ่อเถอะ เนื้อและชีสเป็นทางรอดที่ดีของครอบครัวนี้

6 ปีก่อน บัดดี้ ริชแมน หมดเนื้อหมดตัว

แต่เขาซื้อโรงฆ่าสัตว์ และกลายเป็น "ราชาแห่งเบค่อน"

พ่อรู้แกทำได้ ซอนนี่

เจอรี่ไม่ต้องไปขายชีส หรือหมู หรือวัว หรือนม หรอก

และเขาจะไม่เป็น "ราชาแห่งเบค่อน"

เขาจะไปเรียนที่โคลัมเบีย

เขาจะได้เรียนการเขียน

นั่นคือสิ่งที่เจอรี่จะทำ และคุณจะส่งเสียเขา

ถ้าผมไม่เดินเข้าไปในห้องเรียนคุณวันนั้น

โฮลเด้น คอลฟิลด์ คงไม่มีวันมีตัวตน

จะว่าไป เรื่องวุ่นๆ นี้ก็เป็นความผิดคุณพอๆ กับผม

ไม่มีอะไรศักดิ์สิทธิ์ไปกว่าเรื่องเล่า

ไบเบิล กุรอาน โทราห์

เรื่องราวในพระคัมภีร์เหล่านั้น ช่างทรงอำนาจ

ผู้คนเชื่อจริงๆ ว่ามันเขียนขึ้นโดยพระเจ้า

นั่นคืออำนาจของเรื่องราวเหล่านั้น

และตลอดการเรียนในเทอมนี้ คุณจะได้รับเครื่องมือและเทคนิค

เพื่อคุณจะสามารถสร้างสรรค์เรื่องราว

ที่จะทำให้ผู้คนอิ่มเอม

ผมเป็นนักเรียนที่ไม่เอาไหน

ถึงแม้เต็มใจไปเรียน

ซึ่งมันน่าอายทีเดียว ถ้าจะให้ผมพูดตรงๆ

ฟังดูเป็นไง คุณซาลิงเจอร์

ขอโทษครับ ไม่ทันตั้งแต่ไบเบิล

ขอโทษนะ คุณซาลิงเจอร์ คิดว่าคอร์สนี้จะศึกษา อเทวนิยมอย่างงั้นเหรอ

เปล่า ไม่ครับ

แต่ผมหวังอยู่ว่าพระเจ้ามีจริง

ท่านคงมีเรื่องอยากจะพูด

ตลกนะ ผมก็คิดเช่นนั้น ตอนอ่านเรียงความสมัครของคุณ

แต่คุณก็ยังเข้าเรียนได้

ปีนี้มหาลัยโคลัมเบีย คงขัดสนจริงๆ

คุณซาลิงเจอร์เขียนเรียงความ

ซึ่งตลกมาก

เต็มไปด้วยการเสียดสี แบบที่เขาแสดงให้เห็น

ตั้งแต่ห้านาทีแรกของการเรียนวิชานี้

แต่ถึงกระนั้น

คุณซาลิงเจอร์

ยังไม่อาจเปลี่ยนความคิดชาญฉลาดของเขา เป็นข้อความน่าเชื่อถือ

ซึ่งน่าเสียดาย เพราะมันมีวี่แววของศักยภาพ

แต่นี่คืองานที่เราทุกคนต้องทำให้สำเร็จ

และเมื่อสิ้นสุดภาคการศึกษา

พระเจ้ากำหนด หรือสำหรับคุณซาลิงเจอร์ ตรงกันข้าม

พวกคุณจะได้เข้าใจความแตกต่าง ระหว่างความต้องการเป็นนักเขียน

และการเป็นนักเขียน

เพื่อนร่วมชาติ และเพื่อนของผม

ผมหวังอย่างรางเลือน

ว่าจะมีปาฏิหาริย์ ไม่ให้เกิดสงครามน่าเศร้าในยุโรป

และยุติการรุกรานโปแลนด์จากเยอรมัน

ผมพูดเสมอว่า ผมเคยเห็นสงครามและผมเกลียดสงคราม

ผมหวังว่าสหรัฐจะอยู่นอกสงครามนี้

ผมเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น

คุณซาลิงเจอร์ เชิญนั่งลงก่อน

ดื่มอะไรหน่อยไหม

ขอกาแฟครับ

ขอกาแฟครับ

ไง รู้ได้ไงว่าผมอยู่นี่

ผมเคยไปเรียนที่ ม.นิวยอร์ก ผมเห็นคุณนั่งตรวจการบ้านจากหน้าต่างเสมอ

อาจารย์มาถึงหมู่บ้านทำไมครับ

ผมหาที่เหมาะกว่านี้ไม่ได้

ที่จะอ่านงานของฟิตเจอรัลด์และเฮมมิ่งเวย์ คนต่อไป นอกจากที่หมู่บ้านกรีนวิช

นี่ครับ

ขอบคุณ

แล้วคุณล่ะ เกิดอะไรกับ ม. นิวยอร์ก

เขาไล่คุณออกเพราะปากคุณเหรอ

เปล่าครับ เราเห็นพ้องต้องกัน

ผมควรไปและพวกเขาควรตาย

คุณไม่ใช่เด็กปากดีคนแรกที่ผมสอน

คุณต่อต้านผู้ที่เหนือกว่าเช่นผม

เพราะคุณถูกกดดันด้านอารมณ์ที่บ้าน

และคุณยังคิดว่าตัวเอง เป็นคนฉลาดที่สุดในโลก

และไม่มีใครเห็นความอัจฉริยะของคุณ

อันที่จริงมันก็เป็นอะไรพื้นๆ มาก

แต่พอเถอะเรื่องจิตวิทยา

จะให้ผมช่วยอะไร คุณซาลิงเจอร์

ผมอยากถามเรื่องที่คุณพูดในห้องเรียน

ที่ว่าความคิดของผมมันกลบเรื่องราว

ผมว่าความคิดบ่งชี้ตัวตนนักเขียน

แน่นอนที่สุด

ความคิดทำให้เรื่องราวของคุณมีเอกลักษณ์

แต่เมื่อความคิดเห็นล้นเกินไป

อย่างที่คุณทำในเรียงความสอบเข้า

มันก็เป็นเพียงการแสดงถึงอีโก้ของคุณ

แทนที่จะให้ผู้อ่านได้สัมผัสอารมณ์

พอเข้าใจไหม

นิดหน่อยครับ

นิดหน่อย

ไม่ครับ

ขอโทษที่อาจารย์มาสาย

แต่ในเมื่อผมจะต้องมาสายทุกคลาส ตลอดเทอมนี้

ผมเก็บแรงไว้อ่านการบ้านของพวกคุณ และดื่มให้หนักดีกว่า

และวันนี้ผมจะโฟกัสเรื่องความคิดของผู้เขียน

และเพื่อให้เห็นภาพ ผมจะอ่านตัวอย่างให้ฟัง จากงานเขียนของ วิลเลียม ฟอล์คเนอร์

โอเค ขอให้ทุกคนตั้งใจฟังให้ดี หลับตาเลยก็ได้

"ผู้คุมตัดเชือก และช่วยเธอฟื้นคืนชีวิต

จากนั้นทุบตีเธอ

หวดด้วยแส้

เธอแขวนคอด้วยชุดของเธอเอง"

เอาล่ะ เกิดอะไรขึ้น

ผู้หญิงคนหนึ่งในคุกพยายามฆ่าตัวตาย

หลังจากผู้คุมช่วยเธอไว้ เขาทุบตีเธอ

ถูกต้องเลย ผมคิดไม่ผิดที่ให้สตรีมาเยี่ยมชมคลาส

หวังอย่างยิ่ง ว่านักศึกษามหาวิทยาลัยจะตามทันในไม่ช้า

ประเด็นคือ ถ้าผมอ่านข้อความนี้ ด้วยน้ำเสียงทื่อที่สุดเท่าที่จะทำได้

พวกคุณก็จะยังเข้าถึงเนื้อเรื่อง

ทำไม นั่นก็เพราะเหตุการณ์ ในเรื่องแสดงออกชัดเจน

ทั้งเนื้อหาและการสร้างอารมณ์ร่วม

ซึ่งแน่นอน ฟอล์คเนอร์ขึ้นชื่อ เรื่องน้ำเสียงของเขา ซึ่งเป็นสไตล์เฉพาะตัว

ดังนั้น แม้ผู้ที่ไม่ใช่นักเขียน คิดว่าเขารักฟอล์คเนอร์

แต่ความจริงแล้วเรื่องราว

ของการพยายามฆ่าตัวตาย การทุบตี นั่นต่างหาก

ที่ดึงดูดเราแล้วฟอล์คเนอร์ จึงใช้น้ำเสียงของเขา

สร้างเอกลักษณ์ให้กับเรื่องราว

แบบนี้เข้าใจไหม

สำหรับคราวหน้า ขอให้ทุกคนเขียนเรื่องยาว 5 หน้า