The first 200 lines.
หนูชื่อแมรี เลนน็อกซ์
หนูเกิดที่ประเทศอินเดีย
ที่นั่นร้อนและแปลก ๆ
และที่อินเดียก็เหงามาก
หนูไม่ชอบเลย
ไม่มีใครสนใจหนู นอกจากคนรับใช้
ที่เป็นพี่เลี้ยงของหนู
พ่อแม่ไม่เคยสนใจหนูเลย
แม่หนูสนใจแต่เรื่องงานเลี้ยง
และพ่อก็สนใจแต่เรื่องงานทหาร
หนูไม่เคยได้ไปงานเลี้ยงด้วยเลย
หนูได้แต่แอบดูจากห้องนอนของแม่
หนูโกรธมากแต่ไม่เคยร้องไห้
หนูไม่รู้ว่าการร้องไห้เป็นอย่างไร
ฉันลืมพัดไว้ในนี้ค่ะ
คุณไม่ต้องตามฉันมาก็ได้
พ่อแม่ของหนูคิดแต่ตัวเอง
และไม่เคยคิดถึงหนูเลย
ถ้าหากหนูรู้ล่วงหน้าได้ว่า
อีกไม่นานหนูต้องสูญเสีย ท่านทั้งสองไปตลอดกาล
- "ลิเวอร์พูล 6 เดือนต่อมา" - ผู้มารับเด็กกำพร้า
จากแผ่นดินไหวที่อินเดีย ไปท่าที่ 2
แมรี เรามาถึงแล้ว ไม่อยากเชื่อเลย
เธอหน้าบึ้งตลอดเวลา
ได้ข่าวว่าเธอไม่ได้ร้องไห้เลย
ตอนที่พ่อแม่ตาย
หมายเลข 40 และ 41
ทิโมธี่และโธมัส เบิร์ค
อยู่นี่ครับ
โอ้ หลานรัก
หมายเลข 42 ดีไลล่าห์ เครนชอว์
หมายเลข 43 แมรี เลนน็อกซ์
หมายเลข 43
แมรี เลนน็อกซ์
หนูไปคอยตรงนั้นก่อนนะ
หมายเลข 44 อาดัม สโนว์
แมรี เลนน็อกซ์
แมรี เลนน็อกซ์ ใช่มั้ยค่ะ
หมายเลข 43
ใช่ครับ แมรี เลนน็อกซ์
ฉันมารับเธอค่ะ
ฉัน เมดลอคค์
แม่บ้านของคฤหาสน์ มิสเซิลธ์เวท
ของท่านลอร์ด อาร์ชิเบรด คราเวน
ลุงและผู้เลี้ยงดูเธอค่ะ
แปลกจัง หน้าเธอไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย
พระเจ้าทรงโปรด
แม่ของเธอสวยมาก
เธอไม่ได้ส่วนไหนจากแม่มาสักนิดเดียว
พอเธอโตขึ้นก็คงดีขึ้นเองแหละครับ
เด็ก ๆ เปลี่ยนแปลงได้
ค่ะ เธอจะต้องเปลี่ยนมากเชียวละ
ที่คฤหาสน์ก็ไม่มีอะไรจะให้ปรับปรุงนัก
ไปกันเถอะ
แย่หน่อยนะ เธอไม่มีที่ไปอีกแล้ว
ลุงเธอคงไม่สนใจเรื่องเธอหรอก
ก็แน่ล่ะ
ท่านก็ไม่สนใจเรื่องของใครอยู่แล้ว
แค่นี้ก็รับไม่ไหวอยู่แล้ว
แล้วคุณหญิงยังมาตายจากท่านไปอีก
ท่านบ้าของเธอตายแล้ว รู้รึเปล่า
แม่ของเธอไม่ได้เล่าให้ฟังเหรอ
แปลกจัง
ที่แม่เธอเล่าเรื่องพี่ฝาแฝดของท่านตาย
แม่หนูไม่ค่อยมีเวลา เล่าอะไรให้หนูฟังอยู่แล้ว
ถึงซะที
นั่นไง มิสเซิลธ์เวท
อีก 2-3 ชั่วโมงเธอก็ได้นอนแล้ว
นั่งกระแทกบนรถนี่ทั้งคืน
คงไม่ได้พักผ่อนนักหรอก
อาหารเช้ามาแล้ว
ฉันยังใส่ชุดนอนอยู่เลย
ทานอาหารเสร็จแล้วค่อยเปลี่ยนก็ได้
เสื้อผ้าใหม่อยู่ในตู้น่ะ
แล้วใครจะแต่งตัวให้ฉันล่ะ
เธอแต่งตัวเองไม่เป็นหรือ
ก็ไม่เป็นนะสิ
พี่เลี้ยงเป็นคนแต่งให้
เหลวไหล
อายุขนาดนี้แล้วเหรอ
ที่อินเดียเขาเลี้ยงเด็กกันยังไง
เอาเธอใส่ตะกร้ากระเตงไปเหรอ
เธอพูดกับฉัน อย่างไม่มีความเคารพอย่างนี้ได้ไง
ที่คฤหาสน์มิสเซิลธ์นี่
ไม่มีใครมาคอยอุ้มเธออยู่หรอกนะ
เรามีงานมากอยู่แล้ว
ฉะนั้นเธอต้องดูแลตัวเอง
ที่นี่มีห้องเป็นร้อย
ห้องของเธอคือห้องนี้เท่านั้น
และอย่าหวังจะได้พบกับลุงของเธอ
เธอจะต้องไม่ทำอย่างนั้น
ห้ามแตะต้องอะไรทั้งสิ้น
อย่าไปเที่ยวเล่นซนที่ไหนทั้งนั้น
มาร์ธา
คฤหาสน์เงียบ เหมือนต้องคำสาป
ห้องนี้เหมือนกับห้องของแม่
คงจะเป็นห้องของบ้าแน่ ๆ เลย
โต๊ะแต่งตัวก็เหมือนกัน
มีงาแกะสลักรูปช้างเหมือนกันด้วย
แม่
ตายแล้ว มาทำอะไรที่นี่
ฉันบอกเธอว่าไง
ได้ยินเสียงใครร้องก็ไม่รู้
เสียงหมาน่ะ
ไม่ใช่ เสียงคนต่างหาก
เสียงคนร้องไห้
เธอไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น
อยู่ที่นี่อย่างที่ฉันบอกเอาไว้
ฉันจะมาดึงหูเธอ
สวัสดีค่ะ ฉันเอาอาหารมาให้
คุณไม่แตะต้องอาหารเช้าเลย
ไม่อยากทานหรือคะ
เธอเป็นคนรับใช้ของฉันหรือ
ฉันเป็นคนรับใช้ของคุณเมดลอคค์
และเธอก็เป็นคนรับใช้ ของท่านลอร์ดคราเวน
แต่ฉันเป็นแม่บ้านของที่นี่
และคอยดูแลคุณด้วย
เท่ากับเธอเป็นคนรับใช้ของฉัน
เธอนี่แปลกดี
ค่ะ ฉันรู้
คุณเมคลอคค์ให้ฉันมาทำงานที่นี่
เพราะท่านเมตตาแม่ของฉัน
เธอบอกว่าเธอคงทำไม่สำเร็จ
ถ้าหากว่าคุณผู้หญิงยังอยู่
ฉันคงไม่ได้รับอนุญาต
ให้ออกมานอกครัวและ
ไม่ได้ขึ้นมาทำงานบนนี้
หยุดเดี๋ยวนี้
ทำอะไรน่ะ
ฉันนึกว่าเด็กผู้หญิงทุกคน ชอบจั๊กจี้เสียอีก
คุณอยากใส่ชุดไหนคะ
ชุดดำ
ชุดดำหรือว่านี่
เธอตาบอดหรือไงนะ
มีแต่สีดำทั้งนั้น
และฉันไม่ชอบ ถูกหัวเราะเยาะนะ คนรับใช้
ฉันชื่อมาร์ธาค่ะ
ฉันไม่จั๊กจี้คุณแล้วค่ะ
ฉันสัญญา
ที่อินเดียเขาแต่งตัวกันยังไงค่ะ
ตอนที่ฉันได้ยินว่าคุณมาจากที่นั่น
ฉันคิดว่าคุณเป็นแขกซะอีก
เธอว่าฉันเป็นอะไรนะ
เธอ...
ยายคนบ้า
คุณอย่าทำอย่างนี้สิคะ
คุณไม่เหมือนแขกหรอกค่ะ
แม่ฉันบอกว่าเราทุกคน เป็นครอบครัวเดียวกัน
ฉันไม่เคยเห็นแขกมาก่อน
ก็เลยดีใจที่จะได้เห็น
เธอไม่เคยรู้อะไรเลยนะ
กรุณาเถอะค่ะ
อย่าโกรธฉันเลย
ฉันไม่รู้เรื่องอะไร
เหมือนที่คุณพูด
ฉันขอโทษค่ะคุณหนู
ฉันเป็นไพร่ แล้วก็พูดมากไป
ขอโทษนะคะ คุณหนู
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่คุณลุงคุณ จะเรียกคุณเข้าพบเสียที
ลุงของฉันเหรอ
คุณเมดลอคค์บอกว่า ท่านยังไม่อยากพบฉัน
อยากพบสิค่ะ
คุณลุงเธอยังไม่ว่างจะพบเธอวันนี้
แล้วจะได้พบเมื่อไหร่
พรุ่งนี้หรือเปล่า
ยังหรอก
พรุ่งนี้ท่านจะออกไปข้างนอก
ตั้งแต่ท่านผู้หญิงเสียไปเมื่อสิบปีก่อน
ท่านลอร์ดก็ไม่ต้องการพบใคร
ไม่มีใครทำให้ท่านหายโศกเศร้าได้เลย
ท่านใช้เวลาอยู่นอกบ้านเป็นส่วนใหญ่
น่าสงสาร
เขาพูดกันว่าท่านต้องคำสาป
คุณต้องใส่เสื้อกันหนาวนะค่ะ
ข้างนอกหนาวมาก
ฉันไม่มีเพื่อนเล่นเลย
ไม่มีเพื่อนเล่นเหรอ
พาฉันออกไปหน่อยสิ
ดิคคอนน้องชายฉัน
ชอบแอบไปเล่นคนเดียวที่บึง
เขาเลยมีสัตว์ทุกตัวเป็นเพื่อน
ใครนะ
ดิคคอน
น้องชายฉัน
ดึงเสื้อลงเสียที
เขาอยากรู้เรื่องคุณมากเลย
เธอคิดว่าทำอะไรอยู่เนี่ย
เสร็จแล้วค่ะ คุณหนูแมรี
สงสัยจังว่าคุณหายไปไหนมา
หมายความว่าไง
เธอก็รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน
ผ้าพันคอค่ะ
เอาล่ะ
คุณพร้อมที่จะออกไปแล้ว
มองไม่เห็น
ถ้าจะไปที่สวน
ต้องเดินไปทางนั้น
แล้วอ้อมไปนอกบ้าน
ก็จะไม่มีใครรู้
ในนั้นมีอะไรนะ
No comments yet. Be the first to leave one.