Crime Scene: The Times Square Killer

แสงสะท้อนบนท้องฟ้าเหนือนครนิวยอร์ก ที่สว่างไสวที่สุด

มาจากย่านไทม์สแควร์และบรอดเวย์

ผู้แสวงหาความสุขหลายพันคน เหมือนแมลงเม่าที่ถูกล่อมาสู่แสงสว่าง

ภาพและเสียงพวกนี้เป็นแค่ส่วนนึง

ของหนึ่งในพื้นที่ที่น่าทึ่ง และซับซ้อนที่สุดในโลก

ไทม์สแควร์ดึงดูดผู้คนทั่วโลก

พวกเขาอิ่มเอมและเคลิบเคลิ้มจากแสงสี

และธุรกิจการแสดง…

แต่นักท่องเที่ยวไม่รู้ ว่าที่นั่นมีอะไรเมื่อ 45 ปีก่อน

ในช่วงปลายยุค 70

ไทม์สแควร์ถูกมองว่าเป็นความชั่วร้าย

บรรยากาศของไทม์สแควร์เต็มไปด้วยเซ็กส์

ภาพทั้งหมดเป็นอะไรที่สะกดสายตา

เพราะเหมือนว่ามันหลุดออกมาจากนรกของดันเต้

พวกผู้ชายที่เดินเตร่อยู่แถวนั้น

ก็คือนักล่าดีๆ นี่เอง

คุณสามารถสัมผัสถึงความกลัว ที่แฝงอยู่เบื้องหลังมันได้

คุณรู้สึกได้

ไม่ง่ายเลยทุกวันนี้ที่จะหาข่าว

ที่ไม่มีความรุนแรงและการฆาตกรรมเกี่ยวข้อง

แต่สัปดาห์นี้ได้เริ่มขึ้นอย่างรุนแรงมากผิดปกติ

ในมิดทาวน์แมนฮัตตันนี้เอง

ผมประจำอยู่ที่เขต 10 ในแมนฮัตตัน ดูแลพื้นที่ไทม์สแควร์

ก็แค่ตำรวจในเครื่องแบบนายนึง ที่กำลังลาดตระเวน

มันเป็นเดือนธันวาคมปี 79

เรากำลังติดไฟแดงอยู่ที่แยกถนนสายที่ 42

ตอนที่เราเห็นรถดับเพลิงหลายคัน จอดอยู่หน้าโรงแรมทราเวล อินน์

พอเราเข้าเทียบจอด

พวกเขาก็รีบบอกเราว่า

"คุณควรขึ้นไปที่ชั้นสี่"

มีไฟไหม้ในห้อง 417

หน่วยกู้ภัยที่หนึ่งได้รับแจ้งว่า น่าจะมีแขกอยู่ในห้องนั้น

คุณได้กลิ่นเนื้อที่กำลังไหม้

และควันก็หนาทึบ

พวกเขาคลานเข้าไปในห้องทั้งๆ ที่มองไม่เห็น

พวกเขาพอจะเห็นเป็นรูปร่างของคนอยู่บนเตียงคู่

เจ้าหน้าที่ดับเพลิงนายนึงรีบเข้าไปทำซีพีอาร์

แต่ร่างนั้นกลับไม่มีศีรษะหรือมือ

เขาผงะหงายหลังเข้าหากำแพง

เจ้าหน้าที่คนนั้นหันมาหาผมแล้วบอกว่า

"ต้องเป็นฝีมือของไอ้ชั่วโรคจิต"

พนักงานดับเพลิงเป็นกลุ่มแรกที่มาถึงที่เกิดเหตุ เมื่อเวลาประมาณ 9:30 น. เช้านี้

หลังจากได้รับรายงานเหตุเพลิงไหม้ ในห้องพักโรงแรมแห่งหนึ่งในย่านเวสต์ไซด์

สิ่งที่พวกเขาค้นพบนั้นมากกว่าที่คาดไว้

หญิงสองคนถูกพบในสภาพที่ศีรษะและมือถูกตัดออก

ดูเหมือนว่าพวกเธอจะถูกฆ่าไม่นาน ก่อนที่พวกคุณจะมาถึงหรือเปล่าคะ

น่าจะใช่ครับ ไม่เกินสองสามชั่วโมง

ดูเหมือนว่าผู้ต้องสงสัย จะพยายามปกปิดร่องรอยของเขา

ด้วยการจุดไฟเผาทั้งสองเตียง

ไฟไหม้แยกกันสองจุด ที่นอนแยกกันสองหลัง

เตียงแยกกันสองเตียง

นานแค่ไหนคะ

ห้านาทีเป็นอย่างมาก

ผมอยู่กับกรมตำรวจนิวยอร์กมา 31 ปีครึ่ง

คุณคงไม่เชื่อว่าผมเห็นอะไรมาบ้าง

และการที่อะไรสักอย่างมันจะโดดเด่นขึ้นมา มันต้องแย่มาก ๆ

มันต้องน่าสยดสยองสุดๆ

และคดีนี้ก็เด่นมาก

มันคือห้องพักจากนรกดีๆ นี่เอง

ผมเห็นพาดหัวข่าว ก่อนที่จะได้ข้อมูลจากกรมตำรวจนิวยอร์ก

และคดีนี้ก็ดึงความสนใจของผมทันที

ผมเป็นผู้เชี่ยวชาญและผู้ให้คำปรึกษา ด้านคดีฆาตกรรมและนิติเวช

ผมเป็นอดีตผู้กำกับฝ่ายคดีฆาตกรรมประจำบรองซ์

ตอนนั้นผมโทรหาแจร์รี่ แมคควีน

ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนที่ดูแลคดีนี้

และเขาก็รายงานข้อมูลที่พวกเขามีให้ผมฟัง

ปัญหาที่เกิดขึ้น ทันทีที่การสืบสวนเริ่มต้นขึ้นก็คือ…

"เหยื่อพวกนี้เป็นใครกัน"

คุณมองหารอยนิ้วมือ

แต่ในกรณีนี้คุณหาลายนิ้วมือไม่ได้เพราะมือไม่มี

ทีแรกเราก็เอนเอียงไปทางที่ว่า เขาไม่ต้องการให้มีการระบุตัวตนเหยื่อ

นั่นคือสาเหตุที่หัวกับมือหายไป

เราไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย

ไม่มีกระเป๋าเงิน ไม่มีบัตรประชาชน

และอย่าลืมว่านั่นปี 1979

เรายังไม่มีพวกกล้องวงจรปิด เหมือนที่เรามีทุกวันนี้

เรายังไม่มีเทคโนโลยีดีเอ็นเอ

เทคโนโลยีดีเอ็นเอยังไม่เกิดขึ้น จนกระทั่งเจ็ดปีให้หลัง

น่าหงุดหงิดมาก

พวกเจ้าหน้าที่ดับเพลิงบอกว่า พวกเขารู้สึกว่ามันเป็นไฟที่ถูกจุดแบบลวกๆ

น่าจะเป็นการดึงความสนใจมาที่ห้อง

มากกว่าที่จะสร้างความเสียหาย

จริงๆ แล้วนักสืบคนนึงบอกผมว่า

มันเป็นที่เกิดเหตุที่หมดจดที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น

ปราศจากหลักฐานโดยสิ้นเชิง

รอยเลือดสาด คราบเลือด กองเลือด ลายนิ้วมือ ไม่มีอะไรเลย

คุณตัดหัวผู้หญิงสองคน

ตัดมือผู้หญิงสองคน

โดยไม่ทิ้งคราบเลือดจากฝั่งนึงของห้อง ไปอีกฝั่งนึงได้ยังไง

ผมเห็นว่าเสื้อผ้าของเหยื่อ

ถูกกองไว้อย่างเรียบร้อยในอ่างอาบน้ำ

คือสำหรับผมตอนนั้นมันแปลกมากเลย

ฆาตกรรายนี้ใช้ความพยายามอย่างมาก ในการทำลายตัวตนของหญิงสาว

แล้วอย่างนั้น เขาจะทิ้งเสื้อผ้าของพวกเธอไว้ทำไม

บางทีมันอาจจะเป็นลูกเล่นที่เขาตั้งใจทิ้งไว้

แบบเดียวกับไฟกองเล็กๆ ที่เขาจุดเมื่อวันอาทิตย์

หนึ่งในพนักงานทำความสะอาดของโรงแรม ประจำชั้นสี่สังเกตเห็นควัน…

ลอยออกมาจากใต้ประตู

จึงพยายามเปิดประตูเข้าไป

มีใครได้ยินเสียงเหมือนมีคนต่อสู้ มีเสียงออกมาจากห้องนั้นบ้างไหมคะ

มันแขวนป้ายกรุณาอย่ารบกวน แค่นั้น

ป้ายกรุณาอย่ารบกวน มันถูกแขวนมาตลอดเลยเหรอคะ

ค่ะ

ผู้กระทำผิดเข้าพักที่โรงแรม ในวันที่ 29 พฤศจิกายน

และอยู่จนถึงวันที่สองธันวาคม

เป็นระยะเวลาสามวัน

เขาฉลาด ลงชื่อเข้าพักในนามคาร์ล วิลสัน

จากเมอร์ลิน รัฐนิวเจอร์ซีย์

ซึ่งเป็นชื่อปลอม

มีคนเห็นเขาครั้งเดียวเท่านั้น นั่นคือตอนลงทะเบียน

มีสุภาพสตรีคนนึงยืนอยู่ด้านหลังเขา ในขณะที่เขากำลังลงทะเบียน

เขามาคนเดียว เธอก็มาคนเดียว

และไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ เธอให้ความสนใจ…

และพวกเขาก็สเก็ตช์ภาพคนร้าย จากคำอธิบายของเธอ

นี่คือภาพสเก็ตช์ของชายที่เป็นที่ต้องการตัว เพื่อสอบปากคำ

เขาเป็นชายผิวขาว อายุ 35 ปี สูงประมาณห้าฟุต 10 นิ้ว

และหนัก 175 ปอนด์

พวกเขาบอกว่าเขามีผมสีน้ำตาล ที่ได้รับการเป่าจัดทรง

พวกเขาบอกฉันว่านั่นหมายความว่า ผู้ชายคนนี้ใส่ใจเรื่องรูปลักษณ์มาก

ในคดีเช่นนี้ ตำรวจจะต้องพบกับอุปสรรค อันยากลำบาก

เพราะที่เกิดเหตุอยู่ในไทม์สแควร์

ในสมัยนั้น มันเต็มไปด้วยอาชญากรรมทุกประเภท

ทุกช่วงตึก ทุกซอกทุกมุม ทุกตรอกซอกซอย

มันเป็นที่ที่คนสามารถไปไหนมาไหนได้ โดยไม่มีใครสังเกตุ

เวลาคุณตามหาฆาตกรในไทม์สแควร์ในช่วงปี 70

คุณกำลังตามหาเข็มในกองฟาง

ผู้คนมากมายแออัดยัดเยียดอยู่ในไทม์สแควร์ มากกว่าทุกๆ ที่ในเมือง

มีทั้งนักท่องเที่ยว

นักธุรกิจนับไม่ถ้วน…

ครับ มีอะไรให้ผมช่วย คุณต้องการอะไร

พวกผู้ชายนักต้มตุ๋นและเล่นกลไพ่ทายใจ

พวกผู้ชายที่เพิ่งหลุดมาจากจากเกาะไรเกอร์ส

เวลาที่คุณมีโลกทั้งโลกผ่านเข้ามา

ใครๆ ก็อยู่ในนั้นได้

มันเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ที่หาอะไรมาเทียบไม่ได้

ไม่ว่าจากที่ไหนในประเทศนี้

ผมใช้เวลาตลอดอายุช่วง 20 ของผม

ในยุค 70 และยุค 80 ที่ไทม์สแควร์

ผมเป็นนักเขียนที่เขียนเกี่ยวกับย่านนี้ สำหรับนิตยสารผู้ชาย

มันอาจจะไม่มีการกำหนด "อย่างเป็นทางการ"

ว่าไทม์สแควร์ครอบคลุมพื้นที่กี่ฟุตกี่ฟุต

แต่เพราะว่ามันอยู่ในสายเลือดผม และผมก็ใช้เวลาหลายต่อหลายปีที่นั่น…

ระหว่างถนนสาย 42 และถนนสาย 50

ระหว่างถนนสายแปดและถนนสายหก

นับเป็น 13 ช่วงตึก

นั่นแหละคือไทม์สแควร์สำหรับผม

ตอนนั้นมันมีชื่อเล่นว่า "เดอะ ดูซ"

มันหมายถึงถนนสายที่ 42

โดยเฉพาะระหว่างถนนสายเจ็ดและแปด ซึ่งเป็นหัวใจของไทม์สแควร์

นั่นคือจุดสูงสุดของมัน มันเป็นทั้งสถานที่นัดพบ เป็นทั้งสถานที่ให้ความบันเทิง

มันเป็นส่วนหนึ่งของเขตธุรกิจกลาง

รถไฟใต้ดินเกือบทุกสายวิ่งมาไทม์สแควร์

สถานีขนส่งการท่าเรือนำคนมาจากนิวเจอร์ซีย์

และก็คนจากทั่วประเทศด้วย

สำหรับผมแล้ว มันคือจุดหมายปลายทาง

ผมจำได้ว่ามาที่นี่แล้วเห็นโฆษณาคาเมล

ที่ผู้ชายเป่าควันเป็นรูปห่วง

(คาเมล สูบบุหรี่ที่แท้จริง)

เจ๋งมากเลย

คือถ้าเทียบกันแล้ว มันทำอย่างอื่นจืดไปเลย

มีโชว์หลายโชว์ที่บรอดเวย์ โรงหนังโรงละครก็เต็มไปด้วยคนพลุกพล่าน

มันเหมือนกับได้อยู่ในไวลด์ เวสต์

ที่ที่คุณไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้น

และคุณก็ไปที่นั่นเพราะคุณใฝ่หาการผจญภัย

ถนนสายที่ 42 ในไทม์สแควร์เป็นจุดรวมพล…

ของคนทุกประเภท คล้ายๆ กับท่อระบายน้ำ

ทุกอย่างมาตรงนั้นหมด

คุณมีทั้งคนในพื้นที่ของเดอะ ดูซ

ที่อาศัยอยู่ที่นั่น ทำงานที่นั่น

ปาร์ตี้ที่นั่น

แต่คุณก็มีพวกที่มาใหม่ ที่ไม่เคยเรียนรู้เรื่องของการเอาตัวรอด

และถ้าคุณไม่คุ้นเคยกับการอยู่ในที่

ที่มีคนเยอะแยะเดินชนคุณ

มีไฟเยอะๆ เปิดเพลงดังๆ ทุกอย่าง

มันก็ง่ายที่จะตกเป็นเหยื่อ

เพราะมีคนไม่ดีอยู่ข้างนอกนั่น

(เก้าวันหลังการฆาตกรรม หญิงที่ระบุตัวตนไม่ได้)

เป็นเวลาสองสัปดาห์แล้วที่เราได้รายงาน เกี่ยวกับการตามล่า

ใครก็ตามที่ฆ่าและตัดหัวหญิงสองคน ในโรงแรมในไทม์สแควร์)

เจ้าหน้าที่ขอความร่วมมือ ใครก็ตามที่มีข้อมูลเกี่ยวกับชายคนนี้

ให้โทรมาที่เลขหมายพิเศษ

สื่อได้นำเสนอภาพสเก็ตช์ของผู้ต้องสงสัย…

แต่ในตอนนั้นภาพสเก็ตช์ไม่ได้ช่วยในการสืบสวน

เพราะไม่มีใครกล้าออกมาให้ข้อมูล น่าหงุดหงิดมาก

ตำรวจจึงต้องหันไปหาหลักฐานที่มีอยู่เพียงน้อยนิด

เพื่อใช้ในการสืบหาตัวตนของเหยื่อ

ที่สถานีตำรวจเขตที่ 20

เราเห็นร่างที่เหลืออยู่ของหญิงสาวสองคนนั้น

กางเกงยีนส์บองชูร์ไซส์เจ็ดแปด

รองเท้าบู๊ตหนังแท้ เสื้อกันหนาวสีแดง

เสื้อคลุมขนสัตว์สีดำยาวถึงเอว

ชุดกางเกงรัดรูปสีขาว

และรองเท้าส้นสูงสีดำ

ทีนี้ ในการพยายามที่จะระบุตัวเหยื่อ

เจ้าหน้าที่สืบสวนก็คิดได้ว่า ทำไมถึงไม่เอาเสื้อผ้าพวกนี้

ที่ถูกทิ้งไว้ในห้องพักโรงแรมมา

และดูซิว่าเราพอจะได้อะไรจากสาธารณชนบ้าง

เจ้าหน้าที่สืบสวนคนนึงบอกว่า

"ในมิดทาวน์ เรามีสารพัดห้างสรรพสินค้า"

"ทำไมเราไม่ไปเอาหุ่นจากที่ห้าง