Shipwrecked: Nightmare at Sea

NOONG IKA-13 NG ENERO 2012, BUMANGGA SA BATO ANG COSTA CONCORDIA

AT LUMUBOG HABANG SAKAY ANG MAHIGIT 4000 TAO.

NAGLALAMAN ANG PELIKULA NG PILING ARCHIVE FOOTAGE

AT MGA BINIGKAS NA SALIN NG MGA ANUNSIYO SA MGA PASAHERO

AT NG MGA BLACK BOX RECORDING NG COSTA CONCORDIA .

Pero may pumapasok bang tubig?

Ano pa nga ba? Pababa na ako ngayon.

Mula nang nagka-baby kami, di pa kami nakapagbakasyon.

Sabi ko yata kay John, magandang pagkakataon 'yon

para gawin namin 'yong trip na matagal na naming pinapag-usapan.

Malaking bagay sa 'min 'yon.

Noong gabi ng Friday 13th,

apat na buwan na akong nasa barko bilang dancer.

Wala akong kaalam-alam na may mangyayari.

Kanina lang, nagse-celebrate at nagre-relax kayo ng pamilya mo.

Biglang maya-maya, nando'n ka lang.

Wala kang magawa.

Parang bumuka 'yong lupang kinatatayuan namin.

Nakakapit 'yong mga tao sa mga pader saka sa isa't isa.

Para talagang eksena sa Titanic .

Parehong-pareho.

Mga kuwento ng takot at pagkataranta mula sa cruise ship na Costa Concordia .

Aminin na natin. Naiisip mo 'yon tuwing sasakay ka sa eroplano

o sa cruise ship.

Paano kung magkaproblema?

Nangyari na nga.

Tuwing ipipikit mo ang mata mo, may nakikita ka mula sa gabing 'yon.

Parang bumalik ka

sa pinakanakakatakot na pangyayaring naranasan n'yo ng pamilya mo.

Diyos ko, ano'ng ginawa ko?

Nakapunta na kami sa Europe noon, pero hindi magkasama.

Pinakamahabang bakasyon sana namin 'yon.

Pinakamalayo na magkasama kami.

Fourteen months noon 'yong anak naming si Lila.

Naisip naming magandang pagkakataon 'yon para magbakasyon kami nang magkakasama.

Ang inempake siguro namin, isang maleta ng mga laruan, diaper, wipes.

Kumbaga lahat na. Marami kaming dala.

Pupunta kami sa Paris, Switzerland, Venice, Barcelona.

Tapos sa huli, sasakay kami sa cruise ship.

Malaking parte 'yon kaya pinili namin 'yong bakasyon na 'yon.

Sobrang dami naming pictures at videos.

Marami kaming magagandang alaala.

Matagal ko nang gustong pumunta sa Italy.

Nasa pinakataas 'yon ng bucket list ko.

Pero hindi ko alam na sasakay pala ako sa cruise ship.

Di ko agad sinabi sa kanya 'yon. Sabi ko lang, sa Italy.

Special surprise dapat 'yong cruise ship.

Three years na kami no'ng time na 'yon.

Nasa isip ko na no'n na balang araw, yayayain ko siyang magpakasal.

Kapag nagyaya ka ng kasal,

gusto mong sa pinaka-romantic na lugar na mahahanap mo.

Sa biyaheng 'yon, maraming lugar na pwedeng pagpilian.

'Yon na sana 'yong moment na magki-click lahat.

Pag tinanong mo siya sa perfect na lugar, di siya makakahindi, di ba?

'Yon ang iniisip ng lahat, kung gagawin mo nang tama.

Pagdating ko,

namangha ako sa sobrang laki no'ng barko.

No'ng time na 'yon, 17 ako.

Gustong mag-celebrate ng mama ko ng 50th birthday niya.

Nag-book siya para sa 'kin, para sa boyfriend ko noon,

saka para sa childhood best friend niyang si Luisa.

Bata pa lang ako, lagi na kaming magkasama.

Mga seven years old ako no'ng na-diagnose siya ng cancer.

Pero ilang buwan bago kami umalis,

nasa remission na 'yong cancer niya.

Isa pang malaking dahilan 'yon para i-celebrate 'yong birthday niya.

Ang una naming ginawa, naglibot kami sa barko.

Alam kong 'yon ang pinakamalaking barko na makikita ko.

Tanda ko pa no'ng unang beses na tumuntong ako do'n sa barko.

Nakakamangha kung gaano kaengrande 'yon.

Sobrang garbo.

Puro chandelier.

Parang gawa lahat sa ginto o sa salamin o sa marmol.

Parang lumang Italy.

Alam mo na. Kumikinang saka perfect ang lahat.

Di ko alam kung anong kuwarto ang kukunin ko.

Medyo mahal pa noon 'yong trip.

E, estudyante ako.

Pero kinuha niya 'yong pinakamagandang kuwarto

na pwede sa 'min.

Sobrang saya ko kasi may balcony kami tapos ang ganda ng view.

Naglakad kami sa balcony

tapos sabi ni Nick,

"Tingnan mo.

"Nasa isa o dalawang palapag sa ibaba natin

"'yong mga lifeboat."

'Yong mga lifeboat.

Naisip ko, "Makunan nga ng picture."

Noon lang ako nakasakay sa cruise ship.

Naisip ko, "Sakaling mangyari 'yong katulad sa Titanic …"

Sabi ko, "Hindi mangyayari 'yong sa Titanic .

"Nakapag-cruise na ako dati. Masaya 'to. Magugustuhan mo."

BIYERNES, IKA-13 NG ENERO

Mga bata, huwag. Umalis kayo dito!

Mga pasahero sa barko, 3208-3208.

Crew, 1023-1023.

No'ng kakasakay pa lang namin, sobrang nakakamangha.

May nagtanong sa 'min

ng gusto naming gawin sa mga susunod na araw.

Nag-set kami ng spa day. Nakaka-excite 'yon.

Ang bilis ng mga pangyayari.

Pagkagaling sa kuwarto, naglibot na kami.

Habang naglalakad kami, kinukunan ko ng picture lahat.

Isa sa mga nakakatuwa sa pagku-cruise,

ipo-provide na sa 'yo do'n ang lahat.

Kaya para sa 'kin, lalo na bilang bagong ina,

naging madali ang lahat.

Ang daming iba't ibang klase ng restaurant,

mga teatro, palabas, casino.

Ang mahirap lang, kung paano mo gagamitin ang oras mo

sa dami ng pagpipilian.

Tanda ko, may ice cream bar na pwede kang gumawa ng sundae mo.

Parang 24/7 yata 'yon.

Kain ka lang ng ice cream kung gusto mo.

Medyo sikat pa noon 'yong The Walking Dead

kaya lagi kaming naglalaro.

Pag umatake ang mga zombie, saan ka pupunta

saka ano'ng gagamitin mong sandata para lumaban o tumakas?

Saan ka pupunta? Lalabas ka ba doon o doon?

Kung mabagal na zombie naman, asan 'yong sandatang gagamitin mo?

Pag ginagawa niya 'yon sa akin,

sabi ko no'ng unang beses,

"Ewan ko. Hindi ako nagpe-pay attention."

Sabi niya, "Mali!"

Mismo. "Do'n ka pumalpak, do'n mismo."

Hanggang sa unti-unti ko nang pinapansin 'yong kapaligiran ko.

Maganda 'yong gabing 'yon.

Maganda ang panahon, malamig nang konti kasi January.

Pero tahimik no'ng gabing 'yon.

Forty-three years akong nagtrabaho sa Costa .

Lagi kang nagtatrabaho sa barko.

Pasko, Bagong Taon, Easter, Sabado at Linggo.

Mas komportable ako sa barko kesa sa bahay.

Mga 800 ang tauhan ko sa Costa Concordia .

Kaya no'ng gabi ng Biyernes, January 13,

apat na buwan na akong nagtatrabaho sa barko

bilang dancer.

No'ng time na 'yon, talagang dream job ko 'yon.

Para talagang langit sa lupa.

Nalilibot ko ang mundo. Nasa best shape ako ng buhay ko.

Okay 'yong mga kaibigan ko.

Parang magic.

Sa ngalan ng pamunuan ng Costa at ng buong crew,

ikinagagalak at ikinararangal kong i-welcome kayo.

Ilang beses kong na-meet si Captain Schettino.

Unang beses ko siyang na-meet sa crew elevator.

Ang alam ko lang tungkol sa kanya,

mas bagong kapitan siya sa barkong 'yon.

I-enjoy n'yo ang cruise.

Isang beses, bumisita sa barko 'yong mom ko.

Kausap niya 'yong mom ko

tapos sabi niya,

mangingisda siya sa isla kasama 'yong isang kaibigan niya.

Pero huwag daw ipagsasabi

kasi hindi daw talaga pwede 'yon.

Kaya parang meron ding,

"A, inuutakan niya 'yong sistema," parang gano'n.

No'ng gabing 'yon, mga alas-nuwebe, tinawagan ako ng kapitan.

Ilang araw bago 'yon, tinanong ng head waiter ang kapitan

kung pwedeng mag-sail-by salute ang barko malapit sa Giglio Island,

kasi sa islang 'yon nakatira 'yong kapatid at 'yong ina niya.

ANG BRIDGE

Tinanong niya ako kung gusto kong sumama sa bridge

para sa sail-by.

Para sa 'kin, medyo unusual 'yon, kasi…

gabi na, madilim, walang masyadong makikita.

Pero dahil desisyon 'yon ng kapitan,

sumunod kami.

Hello?

Si Ciro ito, anim na milya.

Anim na milya. Okay, sige.

Malapit na sa Giglio Island. Nando'n na tayo nang 21:44.

No'ng gabing 'yon, nagdesisyon kami ng boyfriend kong si Andrea

na umakyat sa deck ng pool sa taas.

Pagbukas ko ng pinto,

naramdaman ko 'yong sariwang hangin.

Madilim lahat,

pero may konting ilaw.

Nagre-reflect 'yong kinang sa tubig.

Dumungaw ako.

Pinagmamasdan ko 'yong dagat.

Nasa likod ko si Andrea tapos niyakap niya ako.

Sabi niya, "Para tayong nasa Titanic ."

No'ng sandaling 'yon…

sa totoo lang…

kakaiba 'yong pakiramdam ko.

Pero kalokohan 'yon, di ba? Kaya parang…

Ano lang…

Babalewalain mo lang 'yon.

Tapos tumawag sa 'kin 'yong mama ko.

Sabi niya, "Nasa restaurant kami.

"Nagse-serve na sila ng dinner.

"Samahan n'yo kami dito."

Importanteng dinner 'yon

kasi sa hatinggabi,

birthday na niya.

Masaya 'yong dinner namin no'ng gabing 'yon.

Mag-hi ka kay Daddy.

Pagkatapos ng dinner, dahil one year old si Lila,

matutulog na dapat.