Living With Lincoln

"นี่คือเรื่องราวเกี่ยวกับ ครอบครัวของผมและลินคอล์น"

"เสียงที่คุณจะได้ยินเป็นเสียง พี่ชาย ลุงและลูกพี่ลูกน้อง"

"กำลังอ่านถ้อยคำของบรรพบุรุษของเรา"

เป็นเวลานานตราบเท่าที่ผมจำได้

มันมีความรู้สึกลึกลับเสมอ

เกี่ยวกับของสะสมเกี่ยวกับลินคอล์น ของครอบครัวผม

อับบราฮัม ลินคอล์นเป็นคนอเมริกัน ที่ถูกถ่ายรูปมากที่สุดในศตวรรษที่ 19

แต่พอถึงศตวรรษที่ 20

ภาพถ่ายมากมายของท่าน ก็กระจัดกระจาย สูญหาย

ในบางกรณีก็ถูกลืม

พวกมันเป็นภาพที่แสดงให้เห็นลินคอล์น อย่างที่เรารู้จักท่านทุกวันนี้

และทั้งหมดนั้น ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง

มาลงเอยที่ห้องใต้หลังคาครอบครัวผม

มันเป็นเรื่องราวที่เริ่มขึ้น

ในวันที่นองเลือดที่สุด ของสงครามกลางเมือง

ที่รั้วซึ่งทหารสหภาพบาดเจ็บคนหนึ่ง คลานออกมาจากกองซากศพ

ชื่อของเขาคือวิลเลี่ยม เมเซิร์ฟ

ลินคอล์นมาที่สนามรบ และขอบคุณเขา

และเพื่อนทหารของเขาในความกล้าหาญ

หนึ่งรุ่นต่อมา ลูกชายของทหารผู้นั้น เฟรดเดอริค เมเซิร์ฟ

เริ่มตามหารูปภาพของลินคอล์น และสงครามกลางเมืองทั้งหมด

การค้นหาของเขา กลายเป็นความหมกมุ่นตลอดชีวิต

ถ้าไม่ใช่เพราะแขกของเราคืนนี้

ภาพลินคอล์นหลายภาพ คงจะหายไปแล้ว

ผมอยากให้คุณพบกับ คุณเฟรดเดอริค ฮิลล์ เมเซิร์ฟ

นักสะสมภาพลินคอล์น คนสำคัญที่สุดในโลก

เมเซิร์ฟสร้างแนวทาง ที่เราเห็นลินคอล์นทุกวันนี้

เขาช่วยเลือกภาพ ที่จะอยู่ในเหรียญเพนนี

เขาให้ภาพที่จะไปอยู่ใน ธนบัตร 5 ดอลลาร์

ภาพของเขาถูกใช้ ในการสลักเมาท์ รัชมอร์

และเขาทำงานร่วมกับช่างสลัก อนุสาวรีย์ลินคอล์น

จะว่าไป เขาช่วยสลักเสลาภาพ ใบหน้าลินคอล์น

ลงไปในความทรงจำของอเมริกา

เฟรดเดอริค เมเซิร์ฟเป็นทวดของผม ผมรู้จักเขาตอนผมเป็นเด็ก

นั่นคือผมที่ถูกพ่ออุ้มอยู่

ผู้ที่ทำงานเคียงข้างเมเซิร์ฟเสมอ

คือลูกสาวของเขา โดโรธี ย่าของผม

เขาสะสมภาพถ่าย

เธอสะสมความทรงจำ

และเกือบตลอดศตวรรษที่ 20

พวกเขาทำงานด้วยกันในเรื่องลินคอล์น

โดโรธี เมเซิร์ฟ คุนฮาร์ดท์ ยังเป็นนักเขียนหนังสือเด็กอีกด้วย

เธอเคยพูดครั้งหนึ่งว่า "ฉันสามารถปรับเข้าหาเด็กได้"

"อะไรที่ทำให้พวกเขาหัวเราะ ก็ทำให้ฉันหัวเราะ"

เธอเป็นที่จดจำได้ดีที่สุด ในเรื่อง "แพท เดอะ บันนี่"

มันเป็นหนังสืออินเตอร์แอ๊คตีฟ เล่มแรกสำหรับเด็กเล็ก

ผมจำได้ว่า ย่าผมเป็นคนอยู่ด้วยแล้วสนุก

เธอซ่อนความจริงที่ว่า เธอถูกหลอกหลอนโดยความซึมเศร้า

ความหมกมุ่น

และความกลัวความล้มเหลว อย่างต่อเนื่อง

ตลอดชีวิตเธอถูกผลักดัน โดยความปรารถนาที่จะเอาใจพ่อ

เธอทำงานหนักมาก จนเหมือนมี 2 คนในร่างเดียว

เธอต่อสู้กับปีศาจของเธอ ด้วยการเขียนหนังสือให้เด็กๆ

แต่เธอใช้เวลาเกือบทั้งชีวิต พยายามทำความเข้าใจลินคอล์น

ความอยากรู้และสไตล์การค้นคว้า ที่บ้าบิ่นของโดโรธี

ทำให้เธอได้รู้ ด้านที่เป็นส่วนตัวของเรื่องราวท่าน

อย่างที่มีคนไม่มากจะได้รู้

นักวิชาการคนหนึ่งบอกว่า

เธอรู้เกี่ยวกับครอบครัวลินคอล์น มากกว่าใครที่ยังมีชีวิตอยู่

เป็นเวลากว่าศตวรรษ

ที่ลินคอล์นใช้พื้นที่อาศัย เกือบทั้งหมดของครอบครัวเรา

และกำหนดชีวิตพวกเราทุกคน

ในฐานะนักทำหนัง ผมกำลังทำงานกับลูกชาย 2 คน

เพื่อปะติดปะต่อเรื่องราว ลินคอล์นเข้าด้วยกัน

ก่อนที่มันจะหายไปในกาลเวลา

เรากำลังใช้ถ้อยคำและการค้นคว้า ของคนในครอบครัวผม 6 รุ่น

ที่ได้มาจากจดหมาย ไดอารี่ และบันทึกต้นฉบับ

และจากสมุดจดที่พ่อผมเขียน

เรากำลังรวบรวมรูปภาพเก่า และภาพยนตร์ถ่ายเอง

เช่นเดียวกับพ่อก่อนมีผม

เราถูกสอนให้เก็บสิ่งต่างๆ ไว้

ผมอยู่กับคุณย่าฤดูร้อนหนึ่ง จนถึงช่วงท้ายของชีวิตเธอ

เธอนอนบนเตียง

ขณะที่ผมช่วยเธอ

เก็บกล่องงานค้นคว้า มากมายของเธอ

ลินคอล์นเป็นเหมือนยาเสพย์ติด

ฉันหยุดขุดคุ้ยไม่ได้

วันหนึ่งใครที่อ่าน บทความทั้งหมดของฉัน

จะเห็นว่าฉันใช้ชีวิต ไปกับงานที่ไม่สิ้นสุด

พ่อฉันเคยบอกว่า ใครก็ตามที่ศึกษาลินคอล์น

ไม่เคยอยู่โดดเดี่ยว

เขาเป็นนักธุรกิจนิวยอร์ค ที่ธรรมดา ตอนกลางวัน

และเป็นนักสะสมในเวลาที่เหลือ

เราไม่รู้ในช่วงต้นการผจญภัยหรอก ว่ามันจะออกมายังไง

ผมได้เริ่มต้นเพราะพ่อผม วิลเลี่ยม เมเซิร์ฟ

เขาต่อสู้ในสงครามกลางเมือง

และเขียนไดอารี่ ในทุกสิ่งที่เขาเห็นหรือรู้สึก

ขณะที่เขาอายุมากขึ้น

ผมค้นหารูปภาพเพื่อประกอบ ประสบการณ์สงครามของเขา

หลังจากโครงการไดอารี่

เฟรดเดอริค เมเซิร์ฟก็หยุดสะสมไม่ได้

นอกจากภาพสงครามแล้ว

เขารวบรวมภาพนายทหารทุกคน ในกองทัพสหภาพ

และขาดเพียง 3 คน ในกองทัพฝ่ายรัฐบาล

จากนั้นเขาก็ตามหารูปภาพ ของคนที่โดดเด่นทุกคน

ในยุคสงครามกลางเมือง

เขามีรูปภาพกว่า 1 แสนภาพ

คุณพ่อสะสมภาพถ่ายมากมาย จนบ้านเรามีแต่รูปภาพ

กล่องที่อยู่ในห้องทำงานของเขา

เป็นผลมาจากงานเสาะหา ในช่วงต้นของเขา

ในปี 1903 เขาตามหา ภาพเนกาตีฟแก้วที่หายไป

ของช่างภาพสงครามกลางเมือง แมทธิว เบรดี้

เขาค้นพบมากกว่า 1 หมื่นภาพ ในโกดังที่นิวเจอร์ซีย์

ผมซื้อมันหมด

หลังจากหยิบภาพเนกาตีฟมาอันหนึ่ง และส่องดูกับแสง

มันเป็นภาพใบหน้า ของอับบราฮัม ลินคอล์น

จากจุดนั้นมาพ่อก็ใช้เวลา ที่เหลือของชีวิตศึกษาลินคอล์น

เขาเป็นที่รู้จักในฐานะ "ชายที่รู้จักใบหน้าลินคอล์น"

ผู้เชี่ยวชาญของโลก

หนังสือเล่มแรกของทวดผมคือ

"100 ภาพถ่ายของอับบราฮัม ลินคอล์น"

เขาลำดับตัวเลขแต่ละภาพ พร้อมด้วยตัวเอ็มย่อมาจากเมเซิร์ฟ

เมื่อใดที่เขาบอกได้ว่า ภาพนั้นไม่ใช่ลินคอล์น

เขาจะติดตราว่าปลอม และให้โดโรธีไป

เขาขอให้เธอ เริ่มสะสมภาพลินคอล์นปลอม

ต่อมาเขาบอกว่า มันเป็นวิธีที่จะทำให้เธอ

รู้สึกเป็นส่วนหนึ่งกับงานของเขา

ย่าผมเริ่มเขียนเกี่ยวกับลินคอล์น ตอนเธออายุเพียง 8 ขวบ

ผมว่าเธอต้องพยายามเอาใจคุณพ่อ

ฉันรู้สึกอุ่นใจเมื่ออยู่กับเขา ในโลกแห่งลินคอล์นของเขา

ในปี 1915 เฟรด เมเซิร์ฟพาเธอไปดูหนัง

เดอะ เบิร์ธ อ๊อฟ อะ เนชั่น

โดโรธีพูดหลังจากนั้นว่า

ฉากลอบสังหารลินคอล์นนั้น

ถูกจารึกลงไปในสมองของเธอในวันนั้น

ผมจำได้ว่าทวดผมเป็นคนทางการมาก

เขาใจดี เธอทำให้ผมกลัวเสมอ

อีดิธ เมเซิร์ฟเป็นคนดูแลบ้าน

สามีที่อ่อนโยนของเธอ ทำสิ่งที่เธอบอกให้ทำ

ไม่งั้นก็อยู่ในห้องทำงานของเขา

แม่ฉันเป็นคนเย็นชาและเข้มงวด

ฉันจำได้ว่าฉันอ่อนไหวมาก เกี่ยวกับรูปลักษณ์ของฉัน

ฉันรู้สึกว่าฉันขี้เหร่อย่างน่ากลัว

แม่ฉันจะบอกว่า "ลูกดูดีและสะอาดนะ"

นั่นเป็นคำชมที่ดีสุดที่ฉันเคยได้รับ

โดโรธีหนีมาสู่โลกของศิลปะ

ภาพวาดแรกๆ ของเธอ เป็นภาพแม่ที่เธอไม่มีทางรู้สึกอบอุ่น

ขณะที่โตขึ้น โดโรธี หรือด็อท ซึ่งเป็นชื่อที่มักถูกเรียก

อ่านหนังสือเกี่ยวกับลินคอล์น ในห้องสมุดของพ่อเธอ

ผู้หญิงในช่วงชีวิตแรกๆ ของลินคอล์น ทิ้งท่านไป

ท่านฝังแม่ขณะที่อายุ 10 ขวบ จากนั้นก็เสียพี่สาว

ซึ่งตอนนั้นเป็นรักแรกของเขา

เขารู้สึกหวาดกลัวและหดหู่อย่างหนัก

เนื่องจากฉันจำต้องรู้สึกเจ็บปวด มากกว่าคนส่วนใหญ่

ฉันจึงรู้สึกทึ่งที่ลินคอล์น รู้สึกถึงความเจ็บปวดนี้อย่างลึกซึ้ง

แต่ละฤดูร้อน ครอบครัวพวกเขา อยู่ในบ้านชนบท

กับพี่ชายคนโปรดของแม่เธอ

โดโรธีชื่นชอบลุงเวสลีย์ของเธอ

พ่อเรียกเขาว่าคนสิ้นเปลือง และนักพนัน

แต่ฉันตั้งตาที่จะเจอเขาเสมอ เขาเป็นคนสนุก

ฉันจำได้วันที่เขาเอาปืนจ่อปาก และฆ่าตัวตายหน้าบ้านเรา

วันนั้นหลอกหลอนโดโรธี และทำให้แม่เธอแข็งกร้าวขึ้น

แม่ทำให้ฉันกลัว บอกว่าเราอาจเสียพ่อด้วย

เธอบอกฉันว่าพ่อเขาทิ้งเขาไป ตอนเขาเป็นเด็ก

และถ้าพฤติกรรมของฉันไม่ดีขึ้น

พ่อก็อาจทำเหมือนกัน

จากนั้นมา ย่าผมก็ทรมาน กับความกลัวที่จะถูกทอดทิ้ง

เธอโหยหาให้พ่อมาเป็นเพื่อน

ความอบอุ่นและการยอมรับของเขา

เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ข้างๆ เขา

เมื่อผ่านไปหลายปี พวกเขาเริ่มกลายเป็นทีม

เราทำงานด้วยกันทุกวัน กับของสะสมของเขา

ฉันกระหายที่จะเขียนหนังสือ เกี่ยวกับลินคอล์น

ที่มีภาพประกอบของพ่อ

ในช่วงแรก เธอเขียนเกี่ยวกับความมืดมน

ที่เกิดกับการหมั้นของลินคอล์น กับแมรี่ ท็อดด์

ในหลายๆ ด้านแมรี่เป็นสิ่งตรงข้าม กับลินคอล์น

เธอร่ำรวยและได้รับการศึกษาดี

เขายากจนและได้เรียนไม่ถึง 1 ปี

แต่แมรี่ชอบความคิดของเขา

เธอชอบที่เขาสูงกว่าชายทั่วไป 8 นิ้ว

และเธอชอบพลัง แบบสัตว์ที่แกร่งของเขา

พวกเขาหมั้นหมายกัน

แต่เพื่อนๆ บอกว่า ลินคอล์นเกิดประหม่า

เมื่อการหมั้นถูกยกเลิกอย่างกะทันหัน

ท่านก็เข้าสู่สภาพหดหู่อย่างหนัก

ย่าของผมทรมานจาก อารมณ์ที่ขุ่นมัวของเธอเอง

ซึ่งปกติจะเกิดจากความเหนื่อยอ่อน

ฉันอยู่ในห้วงลึก

ใบหน้าฉันเจ็บเมื่อฉันพยายามจะยิ้ม

ฉันอดคิดไม่ได้ว่าความทรมานจิตใจ ที่เผชิญอยู่นี้

จะพาฉันไปสู่ที่ที่สูงกว่าเมื่อฉันพบมัน

เขามองตรงไปยังความมืดนั้น

คนส่วนใหญ่จะหันหนี

โดโรธีเรียนรู้จากลินคอล์น

เธอตระหนักว่าหลังจากติดอยู่ ในความมืดอย่างยาวนาน

ท่านก็สอนตัวเองให้มาสู่โลก มีชีวิตอีกครั้ง

หลังจากแคลงใจตนเองอยู่เกือบ 2 ปี

ลินคอล์นก็พ้นจากความหดหู่ และคืนดีกับแมรี่

ฝนกระหน่ำหน้าต่างขณะที่ พิธีแต่งงานเล็กๆ ของพวกเขาดำเนินไป

แต่ความแคลงใจของลินคอล์น หมดไปแล้ว

ผมคิดว่าการค้นหาความรักของโดโรธี

ช่วยเธอให้เข้าใจว่า ลินคอล์นสับสนแค่ไหน

ความกลัวที่สุดของเธอเป็นจริง ในวันที่เธอบอกพ่อว่า

เธอถูกบาทหลวงจีบ

ฉันไม่เคยเห็นเขา ทำท่าทางโกรธขนาดนั้น

เขาบอกว่า เขาไม่เคยไว้ใจคนในศาสนา

และสั่งฉันให้ไม่เจอเขาอีก

ภายในไม่กี่วัน เขาพาฉันไปขึ้นเรือเดินสมุทร

มุ่งหน้าสู่ปารีส เพื่อศึกษาการวาดภาพที่ซอร์บอนน์