Homegrown: The Counter-Terror Dilemma

ผมวิ่งบนถนนในเมมฟิสทุกเช้า

แล้วสงสัยว่า จะถูกตัดสินว่ายังไง

ไม่ใช่ในชาตินี้ แต่คนอย่างผมจะถูกตัดสินยังไง

บางครั้งผมคิดว่าผม น่าจะได้เป็นครูหรือเป็นหมอ

เป็นอะไรที่มีความดีเห็นได้ชัด

มีหนึ่งภาพในเช้าวันนึง

เรายิงจากมุมนักล่า

เรามีเป้าหมายที่อยู่นอกรถยนต์

และขณะที่ภาพกำลังขยายเข้ามา เขาก็เริ่มวิ่งไปทางซ้าย

หน้าจอมืดไป เป็นธรรมดาของมุมนักล่า

วินาทีต่อมาหน้าจอก็กลับคืน

ขยับไปซ้ายเพื่อดูว่าเขายังอยู่มั้ย แน่นอนว่าไม่แล้ว เขาไม่เหลือซาก

ผมได้สรุปอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่า คุณมีส่วนในเรื่องแบบนั้น

โดยจิตใจไม่เสื่อมทรามลงไม่ได้

โดยไม่คิดไม่ได้ว่า เมื่อกี้ทำถูกมั้ย

เมื่อกี้เป็นเรื่องดีที่ควรไปเกี่ยวมั้ย

แล้วทำไมเราไม่ไปเป็นครูแทนล่ะ นั่นแหละที่ผมคิด

สวัสดียามเย็นครับ วันนี้อิสรภาพของเราโดนคุกคาม

จากการก่อการร้ายที่ไตร่ตรองแล้ว และอันตรายถึงชีวิต

และเราก็เป็นหนึ่งเดียวกัน เพื่อชนะสงครามกับการก่อการร้าย

มีสัญญาณเตือนก่อการร้ายสีส้ม ออกมาเมื่อวันศุกร์

ผู้โดยสารเครื่องบินอเมริกัน แอร์ไลน์ มีเครื่องมือระเบิดในรองเท้าของเขา

ได้รู้มากขึ้นถึงชายที่ใช้ขวาน จามสองเจ้าหน้าที่ตำรวจ

ผู้ต้องสงสัยถูกกระตุ้นจาก อิสลามหัวรุนแรง

วิดิโอตัวประกันของไอซิส ออกมาให้ดูข้ามคืน

ต้องการเดินทางไปร่วมกับไอซิส

สงสัยว่ามีกลุ่มผู้ก่อการร้าย หลังบ้านเรานี้เอง

เขาเป็นคนอเมริกัน เขากลมกลืนเข้ากับที่นี่ได้ง่าย

แผนเจตนาโจมตีนิวยอร์ค ซิตี้

ในการกราดยิงสิบนาที

มือปืนชายฆ่าไปหลายสิบคน หรือทำให้บาดเจ็บ

และพลเมืองก็ไว้ทุกข์

ด้วยอิสลามหัวรุนแรง...

การฆ่าอันวาร์ อัล-ออลากี

เขามีเงิน สองล้านล้านล้านดอลลาร์

ตอนนี้โดนกล่าวหาว่ากบฏ

ติดตามชายชาร์ลอตที่เชื่อมโยง กับเว็บไซต์อัลกออิดาห์...

สองชายหนุ่มเจอข้อหาอาญา ในสงครามต้านก่อการร้าย

โดยทั้งสอง กลับเป็นพลเมืองอเมริกันด้วย

เหตุการณ์ 9/11 ทำให้เราคิดว่า

ผู้ก่อการร้ายเป็นชาวต่างชาติ

ชาวอาหรับ 19 คนที่เข้ามา

แล้วก่อโจมตี 9/11 ตอนนั้น

แต่กลุ่มนี้เป็นคนอเมริกันซะมาก

8 จาก 10 คนเป็นพลเมืองสหรัฐ หรือเป็นผู้พำนักอย่างถูกกฎหมาย

ครึ่งนึงของกลุ่มนี้เกิดในสหรัฐ

คำถามที่สำคัญกว่านี้คือ ทำไม

ทำไมสิบปี หนึ่งทศวรรษ มากกว่าหนึ่งทศวรรษอีกหลังเรื่อง 9/11

ทำไมพลเมืองอเมริกัน ไปสมัครเข้ากลุ่มอัลกออิดะห์

หรือไปเชื่อฟังอุดมการณ์อัลกออิดะห์

นั่นคือปริศนาชิ้นใหญ่

แข่งกับเวลาเพื่อหาตัวพวกหัวรุนแรง ภายในประเทศ

ผู้ก่อการร้ายที่โตมาในพื้นที่ อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเรา

คนพวกนี้ต้องการฆ่าเรา

มันเกิดขึ้นได้ที่ห้างสรรพสินค้า

เกิดขึ้นได้ที่สถานีรถไฟ

ที่สถานีรถบัส บนถนนคนเยอะๆ สายไหนก็ได้

โฮมโกรน เดอะ เคาท์เตอร์-เทอเรอร์ ดิเลมม่า

เรามาหาพวกคุณวันนี้เพื่อให้สอนเรา เรามาเพื่อเรียนรู้จากพวกคุณ

พวกคุณเอาตัวรอดอย่างไร

ฉันอยากทำความรู้จักพวกคุณ

ถ้าเราไล่ทีละคนเร็วๆ ในห้องนี้มีคนไม่มาก

คือบอกชื่อของคุณมา

คุณมาจากไหน

ฉันเกิดที่แคลิฟอร์เนีย โตมาในเท็กซัส

ฉันเกิดและโตมาในดัลลัส เท็กซัส ฉันเป็นสาวใต้

ฉันเป็นพลเมืองอเมริกัน เป็นคนท้องที่นิวเจอร์ซี่

ฉันนั่งเครื่องบินมาที่อเมริกา

สามีฉันบอกตอนนั้นว่าเรากำลังไป กำลังไปดินแดนแห่งเสรีภาพ

เราโชคดีมากที่ได้มาที่นี่

เพราะในที่สุด ก็มีการเล่าเรื่องจากกลุ่มมุสลิม

ว่าใครอยู่ในเรือนจำ ใช่มั้ย

น้องชายฉัน ชีฟา ซาเดกี โดนพรากไปจากพวกเรา

ภรรยาของเอซาน ลาสชี่

สามีฉันคือชารีฟ โมบลีย์

เป็นเด็กชายอเมริกันธรรมดาสองคน

ฉันมาที่นี่ในนามของพ่อฉัน

ฉันเป็นลูกสาวของชูกรี อาบู บาเกอร์

เขาโดนตั้งข้อหาสมรู้ร่วมคิด และช่วยจัดหาเครื่องมือ

จัดส่งเครื่องมือ ไปให้องค์กรก่อการร้ายที่ระบุไว้

สมรู้ร่วมคิดในแง่จัดหาเครื่องมือ ให้กับการก่อการร้าย

ครอบครัวพวกเรา โดยรวมนั้น ตกเป็นเป้าหมาย

ไม่ใช่แค่ว่าพวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด

แต่พวกเราโดนตำหนิ กับปัญหาที่เราไม่ได้สร้างขึ้น

มันช่วยมากที่ได้เห็นว่า แต่ละครอบครัวมีปฏิกิริยายังไง

แล้วรักษาสุขภาพกาย และสุขภาพจิตอย่างไร

ทั้งที่พวกเราต้องมาเจอ เหตุการณ์เจ็บปวด เพราะรัฐบาล...

เพราะรัฐบาลได้พรากคนที่เรารัก ไปจากพวกเรา

ตอนหายใจออก ไปรวมอะไรด้านลบไว้

ความหงุดหงิดใดก็ตาม

แล้วนำมันมาไว้ตรงกลาง

และตอนที่ฝ่ามือคุณสัมผัสกัน ให้หายใจเข้า

จากนั้น ขณะที่คุณหายใจออก

ค่อยๆ ขยับมือลงมาสู่แสงของใจคุณ

นี่คือแสงภายในของคุณ

พ่อแม่ฉันสอนให้เรา เป็นพลเมืองมีจิตสำนึก

มีส่วนร่วมกับผู้อื่น กับชุมชน

และยอมรับความแตกต่าง ของกันและกัน

สอง สี่ หก แปด โรงเรียนเดียวกัน ไม่เกลียด

ชาร์มิน

ชีฟา

โซนาลี

พวกเรามาจากบังคลาเทศ

เราทุกคนโตมาในเมืองหลวงธากา

พี่น้องฉัน ตัวฉัน พ่อแม่ฉัน มาสหรัฐครั้งแรกในปี 1986

ตอนนั้นแม่ฉันท้องน้องชายคนเล็กสุด ชีฟา

แล้วเขาก็เกิดที่นี่

เท่าที่ฉันจำได้คือจู่ๆ พวกเราก็ย้ายกันขึ้นมาจริงๆ

ย้ายจากบังคลาเทศ มาตั้งรกรากที่แอตแลนต้า

แล้วฉันก็ชอบมากเลย

แม้ว่าตอนนั้นฉันเรียนที่โรงเรียน ที่ส่วนใหญ่เป็นผิวขาว

ฉันก็ไม่ได้ถูกเพื่อนร่วมห้อง แบ่งแยกกีดกันแต่อย่างใด

คิดว่าตอนนั้นไม่มีการแบ่งแยก ว่าคุณเป็นมุสลิม

แล้วตอนนี้มาอยู่อเมริกา

ชาร์มิน ซาเดกี

ฉันว่าตอนนั้น เราก็เป็นเหมือนเด็กทั่วไป

มันเป็นบ้านที่อยู่สบาย

เป็นละแวกบ้านที่ปลอดภัยสำหรับพ่อแม่ พวกเขาทำสวน

โดูสิ ดอกกุหลาบยังอยู่

เพราะชีฟาเป็นน้องเล็กสุด

แม่ให้ฉันทำหน้าที่สอนอักษรให้เขา สอนตัวเลขให้เขา

ฉันชอบดูแลชีฟามาก ตอนเขาเป็นเด็กทารก

เขาเป็นเหมือนของเล่นของฉัน

ของเล่นมีชีวิตจริงของฉัน

ตอนนั้นรู้ว่าน้องชายฉัน ติดต่อกับคนอื่นในอินเตอร์เน็ต

และตั้งแต่เหตุ 9/11

ฉันได้ยินเรื่องราวคนมุสลิม โดนจับตามองในอินเตอร์เน็ต

แล้วฉันก็บอกน้องชายว่า

ฉันรู้ว่านายไม่ได้ทำอะไร แต่ให้ระวังไว้ด้วย

แล้วเขาก็แบบว่า ช่างมันเถอะ ฉันเปล่าทำอะไรผิดกฎหมาย

ผลที่ตามมาทันทีหลังเหตุการณ์ 9/11 ประเทศเปลี่ยนไปอย่างมาก

คงไม่เกินความจริงถ้าบอกว่า

ผมรู้สึกสังหรณ์ ว่ามีอีกอย่างกำลังตามมา

ผมเริ่มงานปราบปรามการก่อการร้าย ในช่วงต้นสมัย 90

ผมก็ทำงานนี้มาเกือบทศวรรษแล้ว ก่อนเหตุ 9/11

ผมจำได้ว่า ตอนนั้นนั่งที่โต๊ะแล้วบอกว่า

บางทีเรากำลังจะแพ้ และเราอาจแพ้จริงก็ได้

เราอาจไม่สามารถกักกันไวรัสตัวนี้ได้

ศูนย์ต่อต้านการก่อการร้ายแห่งชาติ

ก่อตั้งหลังเหตุ 9/11 เพื่อช่วยถักทอ ชุมชนเข้าด้วยกันให้ดีกว่าเดิม

แอนดรูว์ ลีปแมน ทำงานที่ซีไอเอมา 30 ปี

เขาเป็นรองผู้อำนวยการของ ศูนย์ต่อต้านการก่อการร้ายแห่งชาติ

เป็นเวลาเจ็ดปี

นี่คือประชุมพนักงานรักษาความปลอดภัย แห่งชาติของประธานาธิบดี

เราเรียกพวกเขาว่า เทอเรอริซึม ทิวส์เดย์

ผมอยู่ที่หัวโต๊ะ มีรอยยิ้มที่มุมปาก

มีระดับอำนาจทางราชการ สูงมากในห้องนั้น

ถ้าคุณมีความรับผิดชอบด้านก่อการร้าย คุณก็ได้อยู่ในห้องนั้นด้วย

ที่สำนักงานทำคือ ใช้ทรัพย์สินประมาณครึ่งนึง

ซึ่งที่สำนักงานนี้ หมายถึงกว่า 30,000 คน

ไปกับรักษาความปลอดภัยระดับชาติ

เช่น...การตอบโต้ทางข่าวกรอง หรือพวกเรื่องอาวุธทำลายล้างสูง

แต่เรื่องสำคัญที่ชัดเจนหลังเหตุ 9/11 คือการไล่ล่าผู้ก่อการร้ายใน 50 รัฐ

ในปี 2005 เอฟบีไอก่อตั้งสาขา รักษาความปลอดภัยระดับชาติ

มีภารกิจเพื่อเปลี่ยนเอฟบีไอให้เป็น หน่วยข่าวกรองภายในประเทศ

ดังนั้นหน้าที่ผม คือเป็นรองหัวหน้าตรงนั้น

แล้วบอกว่า

ถ้าเราต้องการสร้างองค์กร ที่เน้นข้อมูลข่าวกรองมากกว่านี้

ก็ให้ลองไปคิดเรื่องพวกนี้ดู

เราไม่รู้...ไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ไหน ในเมืองอเมริกันนี้

เราไม่รู้ว่า พวกนั้นจะโจมตีพรุ่งนี้รึเปล่า

และเราต้องไม่ละเมิดเสรีภาพ ของพลเมือง

หากเราจะลงมือสอดแนมในอเมริกา

แฟร์แฟ็กซ์ รัฐเวอร์จิเนีย

ผมเกิดที่วอชิงตัน ดีซี

และการที่แม่ผมต้องเลี้ยงลูกห้าคน และทำสองงาน

ประเทศนี้ได้ต้อนรับเธอ และให้โอกาสเธอ

เธอเป็นพนักงานฝาก-ถอน ในธนาคาร

ตอนแรกเธอทำงาน ในห้องไปรษณีย์ที่ธนาคาร

จากนั้นก็มาเป็น พนักงานฝาก-ถอน

จากนั้นก็ไต่ขึ้นไปเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ เป็นผู้จัดการ

แล้วในที่สุดก็เกษียณ ตอนเป็นรองประธานธนาคารวาโคเวีย

เธอทำได้ดี กว่าผู้ชายอาหรับแทบทุกคน

ที่อพยพกลับมาช่วงเดียวกับเธอ

นี่คือออฟฟิศผม

การได้มาเป็นทนาย ในพื้นที่เดียวกับตอนที่ผมโตมา

คนก็บอกปากต่อปากและตอนนี้ ผมทำงานนี้มาเข้าปีที่ 15 แล้ว

ผมมีทนายสองคนและทนายฝึกหัด หนึ่งคนทำงานให้ผม

เขาอนุญาตให้ฟังความคิดเห็นเธอ

มันออกมาเป็นเหมือน ความเห็นของผู้เชี่ยวชาญ

เวลาผมนึกถึงกลุ่มอาหรับ-อเมริกัน หรือมุสลิม-อเมริกัน

ซึ่งเป็นลูกค้าหลายรายของผม

หลายคนเลยมาหาผมเพราะรู้ว่า ผมเข้าใจวัฒนธรรมพวกเขา

เขาพูดว่า เห็นชัดว่าไซมอน เนวีรา

คือการรับไว้พิจารณาได้ ของคำให้การของนักสืบ

มุสลิมตกเป็นเป้าได้ง่ายตอนนี้

คุณแค่เปิดปากพูดออกมาสักอย่าง

และเป็นไปได้ว่าจะมีเจ้าหน้าที่ มาหามาพูดคุยกับคุณ

ถ้าไม่โดนเฝ้าสังเกตการณ์ หรืออะไรซะก่อน

รอสเวลล์ รัฐจอร์เจีย

นี่คือบ้านหลังที่...คือพ่อแม่ฉัน ไม่ค่อยได้อยู่ที่นี่

ส่วนใหญ่พ่อแม่อยู่ที่บังคลาเทศ

แต่ฉันพักที่นี่ ตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย

แล้วมีตอนนึงชีฟาก็เข้ามา ตอนนั้นฉันเป็นคนดูแลเขา

แล้วเขาก็เป็นวัยรุ่นทั่วไปที่แบบว่า

ต้องพึ่งพาอาศัยฉันตลอด

ฉันต้องขับรถพาเขาไปทุกที่ เพราะเขาขับรถไม่เป็น

แต่ที่ฉันเห็นเขาทำคืออ่านสอบจีอีดี และแชทออนไลน์

และในที่สุดเขาก็ได้เจอแฮริส

โทรศัพท์ที่เอฟบีไอดักฟัง